16 de agosto de 2012

Pensamento 1


Dezaseis de agosto de dous mil doce no caderno selvaxe.

Gustaríame vivir polo menos tanto tempo como para ver desaparecer os coches de gasóleo e gasolina. Imaxina o silencio que inundaría todas as cidades. Xa sabes, ese silencio que potencia os sons pequenos. Para entendernos, o ruído serían os piñeiros e os eucaliptos: no momento en que os quitas, unha sinfonía de vexetación diversa prospera. Ou o que lle pasou aos mamíferos tras a extinción dos dinosaurios. Pois o mesmo cos vehículos de gasolina e gas-oil. Enrédome nisto porque os coches que pasan pola estrada a cen metros de aquí é o único que se podería dicir que sobra neste momento.

Neste lugar, ao que chamaremos en clave "A Paxareira", agora mesmo a preciosidade é absoluta.

15 de agosto de 2012

Que tot està per fer i tot és possible | Que todo está por hacer y todo es posible



Ara mateix enfilo aquesta agulla
amb el fil d'un propòsit que no dic
i em poso a apedaçar. Cap dels prodigis
que anunciaven taumaturgs insignes
no s'ha complert, i els anys passen de pressa.
De res a poc, i sempre amb vent de cara,
quin llarg camí d'angoixa i de silencis.
I som on som; més val saber-ho i dir-ho
i assentar els peus en terra i proclamar-nos
hereus d'un temps de dubtes i renúncies
en què els sorolls ofeguen les paraules
i amb molts miralls mig estrafem la vida.
De res no ens val l'enyor o la complanta,
ni el toc de displicent malenconia
que ens posem per jersei o per corbata
quan sortim al carrer. Tenim a penes
el que tenim i prou: l'espai d'història
concreta que ens pertoca, i un minúscul
territori per viure-la. Posem-nos
dempeus altra vegada i que se senti
la veu de tots solemnement i clara.
Cridem qui som i que tothom ho escolti.
I en acabat, que cadascú es vesteixi
com bonament li plagui, i via fora!,
que tot està per fer i tot és possible.
- Miquel Martí i Pol -

Ahora mismo enhebro esta aguja
con el hilo de un propósito que no digo
y me pongo a remendar. Ninguno de los prodigios
que anunciaban taumaturgos insignes
se ha cumplido, y los años pasan de prisa.
De nada a poco, y siempre con el viento de cara,
qué largo camino de angustia y de silencios.
Y estamos donde estamos, más vale saberlo y decirlo
y asentar los pies en la tierra y proclamarnos
herederos de un tiempo de dudas y de renuncias
en que los ruidos ahogan las palabras
y con muchos espejos medio enmascaramos la vida.
De nada nos vale la añoranza o la queja,
ni el toque de displicente melancolía
que nos ponemos por jersey o corbata
cuando salimos a la calle. Tenemos a penas
lo que tenemos y basta: el espacio de historia
concreta que nos corresponde, y un minúsculo
terrirorio para vivirla. Pongámonos
de pie otra vez y que se oiga
la voz de todos solemne y claramente.
Gritemos quién somos y que todos lo oigan.
Y al acabar, que cada uno se vista
como buenamente le apetezca, y ¡adelante!
que todo está por hacer y todo es posible
- Miquel Martí i Pol -

A bóla de palla do deserto de Arizona | A ball of straw running through the Arizona Desert

Corría unha bóla de palla do deserto de Arizona onde antes se escoitaba o balbordo dos perfís de Facebook e Twitter. Pero choveu e o verde comezou a asomar. Era outra subespecie de herba. Hoxe aprendín a diferenciar o carballo albar do carballo negro e do carballo carballo. A primeira sensación despois do momento give up é que o tempo se ensancha e se estira e se estende. Veremos como segue o proceso.

There was a ball of straw running through the Arizona Desert where until then everything was noise from Facebook and Twitter. Nevertheless, it started raining and the grass appeared. Another kind of grass. Today I learn to distinguish between quercus petrae, quercus pyrenaica and quercus robur. My first feeling after the give-up experience is an elongation and widening of the time. Let's see how the process goes on.

13 de xullo de 2012

Un punto de inflexión. Que se fodan | Un punt d'inflexió. Que es fotin | Un punto de inflexión. Que se jodan


Un punto de inflexión sentimental se produciu nas persoas que vimos aos mineiros chorando ao entraren en Madrid. O de Andrea Fabra é só un desencadeante.

Un punt d'inflexió sentimental s'ha produit en les persones que vam veure els miners plorant a l'entrar en Madrid. El que va fer ahir Andrea Fabra és només un desencadenant.

Un punto de inflexión sentimental se ha producido en las personas que vimos a los mineros llorando al entrar en Madrid. Lo de Andrea Fabra es solo un desencadenante.

12 de xullo de 2012

¡Que yo quiero ir al cine!

Preciosa metáfora de la sociedad en la que creemos que vivimos y la sociedad en la que realmente vivimos.
Preciosa metáfora da sociedade na que cremos que vivimos e a sociedade na que realmente vivimos.
Preciosa metàfora de la societat en la qual creiem que vivim i la societat en la qual realment vivim.

Estreno del Welcome video

El 11 de julio de 2012 fue la fecha elegida para el estreno del esperadísimo vídeo de la tienda Welcome en los cines Callao de Madrid. Esa era la intención...



Estreno del Welcome video from go-skateboarding on Vimeo.

David Rodríguez resume o que é imprescindible hoxe.

É hora dunha nova Transición na que a creación dun bloque social popular integrado polo movemento 15M, o movemento obreiro, os distintos movementos que reclaman unha república española e os movementos soberanistas das nacións sen estado conformen unha única fronte común que retome o programa básico que a Transición dos anos setenta traizoou: democracia real, xustiza social e dereitos nacionais.

Ver artigo completo: Converxencia cara un novo proceso constituínte, por David Rodríguez, @ofunambulista

10 de xullo de 2012

Construir o movemento galego polo ben común: é sinxelo


Construir o movemento galego polo ben común é sinxelo. Esta é a miña proposta: 

Paso 1: Disolver todos os partidos existentes até agora (AGA, ECOGAL, EI, FPG, +G, MpB...). Coa desafección actual cara a política, a cidadanía galega non está diposta a dixerir ensaladas de siglas. Precisa solucións aos problemas do 90% da poboación fronte aos roubos do 10%. Xustiza social, un xeito de vivir dignamente e democracia real.

Paso 2: Decidir por maioría (un voto cada persoa, chámese Xosé Manuel Beiras, Xoán Antón Pérez Lema ou Xan Pericán) cal é a liña política e organizativa que se quere seguir. Polo mesmo método escóllanse portavoces/representantes.

Paso 3: Quen se sinta partícipe dos principios acordados, que traballe por eles na medida do que poida / queira. Portas abertas para entrar e saír, por descontado.

Paso 4: Repetir o paso 2 coa frecuencia que se considere necesaria.

Paso 5: Conseguir coa dedicación e o protagonismo de toda a poboación unha Galicia máis xusta, máis democrática, máis autoxestionada, máis sostíbel, mellor.

E ti, vas unirte á #nocheminera?


 Democracia Real Ya:

Ante la reconversión salvaje del sector minero, con miles de familias afectadas cuyo futuro es más incierto que nunca, Democracia real YA! quiere dejar constancia de su apoyo incondicional a la lucha de los mineros de las cuencas del carbón, que han iniciado una marcha a Madrid que culminará el 11 de Julio en una gran manifestación en la capital. Invitamos a la ciudadanía a acudir y apoyarla, uniéndose a las reivindicaciones de los mineros, que son las de tod@s, e iniciando un movimiento de protesta global que frene la oleada generalizada de recortes de derechos y prestaciones que vivimos.

 
Las cuencas mineras necesitan respuestas y las necesitan desde este preciso instante, con objetivos a corto, medio y largo plazo. A corto plazo es necesario defender los puestos de trabajo para evitar la tragedia social que se vive desde hace años en estas zonas por parte de las familias trabajadoras. Y a medio y largo plazo es necesario impulsar alternativas reales de empleo en sectores energéticos no contaminantes que permitan salir de la crisis sin hipotecar el futuro.

Durante estos años de reconversión, los fondos destinados a este fin han sido dilapidados y han servido para el beneficio de unos pocos. Investigar dónde han ido a parar estos fondos y depurar responsabilidades es el primer paso, necesario para abrir un verdadero proceso que implante un nuevo modelo productivo generado y controlado desde abajo, que esté al servicio de los intereses sociales de la mayoría y sea respetuoso con nuestro planeta.

Mientras se rescatan bancos y banqueros, los recortes recaen sobre la población trabajadora que se ve obligada a salir a luchar para defender su futuro. Los mineros nos están mostrando el camino que debe ser recorrido por el resto de sectores en lucha. Nosotr@s queremos mostrarles nuestro apoyo y hacemos un llamamiento a extender su ejemplo. Nos estamos jugando mucho.

El impacto de esta lucha está provocando una solidaridad que se extiende a todos lo sectores y territorios, sirviendo de inspiración para el resto de la sociedad en estos momentos de ataques sin fin a los derechos sociales y laborales. Frente a esta oleada de abusos, Democracia real YA! defiende el rescate de la ciudadanía, no de los mercados, con un Plan de Rescate Ciudadano y sus 5 puntos fundamentales para establecer un estado justo y solidario.

¿Cuándo y dónde?

Martes 10 de julio
  • 20:00 en el Parque del Oeste frente al Intercambiador de Moncloa : Pancarteo y preparación.
  • 22:00 en Arco de Moncloa: Llegada, recibimiento y acompañamiento de la marcha nocturna minera.
Miércoles 11 de julio
  • 11:00 en Colón: Manifestación de la Marcha minera hasta el Ministerio de Industria.
  • 19:30 en Atocha: Manifestación de apoyo a los mineros. Esta manifestación podría suspenderse en función del desarrollo de la llegada de la marcha minera.

6 de xullo de 2012

A cleptocracia do shock | La cleptocràcia del shock


Como vou ter a calma suficiente para escribir, co bombardeo ao que nos someten as tropas do neoliberalismo? Abondo temos con poñer as mans enriba da cabeza. Fainos falta moita imaxinación para responder ante tanto despropósito.

Só nesta mañá:

- Bomba 1: Despois da amnistía fiscal (branqueo de cartos constitucional), o PP estuda unha amnistia urbanística. Con cara de ladrillo. A noticia en El País.

- Bomba 2: Censurados en TV3 comentarios incómodos sobre os posíbeis beneficios das empresas farmacéuticas nas vacinas contra a SIDA. A noticia en MásPúblico.

- Bomba 3: Case un de cada 5 parlamentari@s do PP valenciano están imputados, pero o PSOE valenciano corre a prestarlles apoio. Que todo siga igual, estado do malestar. A noticia en Vilaweb.

- Bomba 4: A Unión Europea non obriga ao feche da minería asturiá e leonesa. Faino o PP porque si, para fastidiar aos caladeiros de votos do PSOE. A noticia en Leonoticias.

Postdata: Non lin "A doutrina do shock" de Naomi Klein. Pero creo que xa sei do que fala. Fala do presente. Da prima de risco xa mellor non falo que me dá a risa.


Com puc tenir prou tranquilitat per escriure, amb el bomardeig al qual ens estan sotmetent les tropes del neoliberalisme? Prou feina tenim amb posar-nos les mans al cap. Ens cal molta imaginació per respondre a tant despropòsit.

Només aquest matí:


- Bomba 1: Després de l'amnistia fiscal (blanqueig constitucional de diners), el PP estudia una amnistia urbanística. Amb cara de totxo. La notícia a El País.


- Bomba 2: Censurats a TV3 comentaris incòmodes sobre els possibles beneficis de les empreses farmacèuticas amb les vacunes contra la SIDA. La notícia a MásPúblico.


- Bomba 3: Gairebé un de cada 5 parlamentaris/ies del PP valencià estan imputats/des, però el PSOE valencià corre a donar-los suport. Que tot segueixi igual, estat del malestar. La notícia a Vilaweb.


- Bomba 4: La Unió Europea no obliga al tancament de la mineria asturiana i lleonesa. Ho fa el PP perquè sí, per fer la guitza a les reserves de vots del PSOE. A noticia en Leonoticias.


Postdata: No he llegit "La doctrina del shock" de Naomi Klein. Pero crec que ja se de que parla. Parla del present. De la prima de risc millor no en parlo que em pixo de riure.

¿Como puedo tener calma suficiente para escribir, con el bombardeo al que nos están sometiendo las tropas del neoliberalismo? Suficiente trabajo tenemos con ponernos las manos encima de la cabeza. Hace falta mucha imaginación para responder a tanto despropósito.

Solo esta mañana:


- Bomba 1: Después de la amnistía fiscal (blanqueo constitucional de dinero), el PP estudia una amnistía urbanística. Con cara de ladrillo. La noticia en El País.


- Bomba 2: Censurados en TV3 comentarios incómodos sobre los posibles beneficios de las empresas farmacéuticas con las vacunas contra el SIDA. La noticia en MásPúblico.


- Bomba 3: Casi un@ de cada 5 parlamentari@s del PP valenciano están imputad@s, pero el PSOE valenciano corre a apoyarlos. Que todo siga igual, estado del malestar. La noticia en Vilaweb.


- Bomba 4: La Unión Europea no obliga al cierra de la minería asturiana y leonesa. Lo hace el PP porque sí, para fastidiar a los caladeros de votos del PSOE. La noticia en Leonoticias.


Postdata: No he leído "La doctrina del shock" de Naomi Klein. Pero creo que sé de qué habla. Habla del presente. De la prima de riesgo mejor no hablo que me da la risa.

20 de abril de 2012

Carta al ciudadano Felipe de Borbón, por Iván Rivera


[Carta escrita por Iván Rivera en Brucknerite. Licenza Creative Commons BY-NC-SA]

Estimado Felipe,

Espero, en primer lugar, que sepas disculpar mi trato llano. A mi mente, invadida por la lógica republicana desde que tiene uso de razón, le cuesta tratar con altezas y majestades fuera de contextos literarios, historia o fantasía. Si hubiera más diferencia de edad te trataría de usted, pero yo, aunque más joven, recuerdo haberte visto casi niño en televisión. Así que tú, para mí, eres Felipe. Yo me llamo Iván. Un placer.

Me dirijo a ti porque creo que a partir de este momento eres una persona clave en un proceso fundamental: el de la renovación de nuestro país. Como no te conozco más que por referencias lisonjeras de los hagiógrafos de tu familia, entenderás que me reserve un juicio más definitivo. No obstante, he decidido imaginarme que eres un patriota razonable. Una especie de más bien poca abundancia. A mi manera, yo también soy un patriota. Quiero lo mejor para mi país. Quiero que entre todos contribuyamos a crear un futuro brillante, justo y civilizado para la humanidad.

Te decía antes que soy republicano, de arriba abajo y de dentro afuera. No es por tu culpa. Ni siquiera —líbreme Newton— es culpa de tu padre. Algo de culpa tiene quien nombró a tu padre para el cargo que desempeña, pero ni ese es tan importante como para que yo pierda mi tiempo y te haga perderlo a ti citándolo. Soy republicano por lógica, porque creo que la soberanía, toda, reside en el pueblo.Porque respeto la inteligencia de mis conciudadanos y les creo capaces de comprender y de decidir por sí mismos sobre su destino.

Tú también eres parte del pueblo. Por eso no puedo rechazarte como persona, aunque perciba la institución que representas como una reliquia de tiempos peores —la crisis es muy dura, sí, pero seamos razonables. Y hablando de razón, creo que es a ti a quien debo dirigirme y no a la cabeza de tu monarquía. Tu padre ha hecho mucho por los que, de seguro, creía que eran los mejores intereses de su país. También se ha divertido lo suyo. Ha tenido una buena vida. Pero tú, yo y otros cuarenta y siete millones de españoles sabemos que ya no es quien era, y que su tiempo está por terminar.

¿Y entonces? España necesita refrescarse; unas nuevas bases, un nuevo comienzo. Hemos tenido suficiente barbarie, suficientes autócratas, suficiente incultura y poca esperanza. Hemos tenido algunos éxitos, qué duda cabe, pero los fracasos pesan mucho en nuestra memoria. Admiro a los republicanos de antaño, pero no supieron ver más allá. Honro a los que condujeron nuestra transición, pero sus miedos nos han anclado en un peligroso pantano. Tal vez nadie tuvo otra alternativa que hacer lo que hizo, lo mejor que pudo. Pero ahora, estoy convencido, llega un nuevo vértice del cambio. Quiero proponerte un trato. Un pacto conmigo, con nuestros conciudadanos, con la historia.

Tu padre abdicará pronto. Quizá tú mismo puedas convencerle para que abdique y empiece una vida más sincera. Entonces tú serás rey. Durante la ceremonia de tu coronación en el Congreso de los Diputados —más que nada por hacer la escena algo más dramática— renunciarás al cargo por ti y por todos tus herederos, a perpetuidad. Sugerirás a renglón seguido que se inicie un proceso constituyente para una nueva República, apelando a la responsabilidad de los representantes del pueblo e instándoles a abrirlo a la participación de todos los ciudadanos. Será, no me cabe duda, un momento difícil para ti. Tampoco me cabe duda de que oirás un aplauso extraño, como agarrotado, que se irá extendiendo y agrandando hasta convencerte, más allá de toda duda, de que habrás hecho lo correcto.

No te preocupes por tu vida posterior. Eres una persona muy preparada, pero bastará la repercusión del único acto de tu reinado para asegurarte una memoria perdurable. En mi pueblo hay un busto tuyo en lugar principal, colocado en virtud de tu título. ¡Gánatelo! Nadie, te lo garantizo, acudirá a tu puerta para indicarte el camino de salida de la nueva República Española. Permíteme además —como si no me hubiera tomado suficientes libertades ya— que te haga una sugerencia más. En cuanto te sea posible, preséntate como candidato a presidente. Tienes un buen currículum y bastantes posibilidades de que tus conciudadanos te elijan libremente. Quizá hasta pudieras convencerme para que te votara, aunque comprenderás que no te lo garantice.

Una última petición: cuando todo empiece de nuevo no olvides invitarme a comer. No tengo gustos caros. Unas migas manchegas pueden servir: conozco un par de sitios por mi tierra donde sabrán coronar —qué a propósito viene el verbo— esta pequeña aventura. ¿Hay trato?

Iván Rivera, ciudadano

18 de abril de 2012

Activité de comprehension orale

J'ai un examen de français ce soir. Ce pour ça que j'ai decidé pratiquer un peu ma comprehension orale et mon expression écrite aussi. Je vous laisse en bas mon exercise et je vous demande que vous me corrigez si vous trouvez des erreurs. Merci, et à bien tôt!


- Le general Franco est vraiment une figure decissive historiquement et politiquement pour l'Espagne. Il à sue  nos en sortir de notre crise [sic] de 1936, après ça il à joué politiquement pour nos en sortir de la Deuxieme Guerre Mondial est, a part de ça, pendant 30 ans il a mis les bases pour le developement de nos jours, que même vous pouvez constater.

- Et pour vous, personnelment, que represente le General Franco?

- Pour moi c'est un example vivant, jour à jour, par son developement patriotique en service de l'Espagne et, pour ça, j'ai pour lui une très gran afection e admiration.

30 de marzo de 2012

#30M


He de reconéixer que íntimament em sento una mica decebut amb la generació dels meus pares perquè no va aconseguir acabar amb la dictadura abans de la mort de Franco, i no van aconseguir fer una transició que ens convertís en una república amb justícia social.

Algun dia, potser, tindré un fill o una filla. No m'agradaria que creixés en una mercadocràcia, en una porcràcia, i guardés a dins seu un punt d'odi cap a la nostra generació, per haver permès que ens robessin, que els hi robessin, els pocs drets que ens quedaven.

Aspiro a que entre totes deixem a les nostres filles un món millor del que vam rebre dels nostres pares.

No podem exigir-nos menys. I som el 99%.
.
Teño que recoñecer que intimamente síntome algo decepcionado coa xeración dos meus pais porque non conseguiu acabar coa dictadura antes da morte de Franco, e non conseguiron facer unha transición que nos convertira nunha república con xustiza social.

Algún día, se cadra, terei un fillo ou unha filla. Non me gustaría que crecese nunha mercadocracia, nunha medocracia, e gardase dentro de si un punto de odio cara a nosa xeración, por permitirmos que nos roubaran, que lles roubaran, os poucos dereitos que nos quedaban.

Aspiro a que entre todas deixemos ás nosas fillas un mundo mellor do que recibimos dos nosos pais.

Non podemos esixirnos menos. E somos o 99%

Foto: praza.com

20 de marzo de 2012

Qué gobierno quiero yo para España

Pues bien, quiero comenzar mi intervención diciendo qué gobierno quiero yo para España y qué gobierno no quiero yo para España.

Yo quiero un gobierno como el que preside Jaume Matas en Baleares en este momento. Ése es el gobierno que yo quiero para España.

Y qué es lo que no quiero: pues un gobierno como el que había antes de que Jaume Matas fuera el presidente de Baleares.


Sigan votando ao PP. Sigan mercando El Mundo. E sobre todo, voten a CiU para que lle regale ao PP o control dos medios, que acaban de demostrar a súa habilidade para xestionalos. Que siga a festa.

Segueixin votant al PP. Segueixin comprant El Mundo. Votin CIU perquè li regali al PP el control dels mitjans, que han demostrat la seva habilitat per gestionar-los. Que segueixi la festa.

14 de marzo de 2012

Soño dunha noite bancaria


Soñei esta noite que un bo día as galegas se fartan do circo da nomenclatura bancaria e da impunidade duns poucos directivos a coller a mans cheas e apertadas os cartos de todos os cidadáns. Tanto se fartan os galegos que deciden darlle unha volta ao tambor das moedas e poñen varios conceptos do revés.

O fundamental: agora non son os bancos especuladores os que non dan crédito ás persoas. Son as persoas as que non dan crédito aos bancos especuladores. Escóitase ao fondo da xunta de accionistas de "NovaNonCaixaGalegaNovaGaliciaNCGEVO3,1416Bank" un berro profundamente revolucionario: "Amiguiños si, pero a vaquiña polo que vale!". É o sinal: nese momento comeza o goteo de aperturas de contas e depósitos na Caixa Rural Galega, en Triodos Bank, en Fiare. Pronto os bancos especuladores comprenden por fin o que é un dano colateral: perden clientes a esgalla.

Chegados a este punto, ábrese una bifurcación propia dos bos libros de aventuras. Se queres que os bancos especuladores reaccionen positivamente, pasa á páxina 34. Se pola contra cres que non reacciónarán a esta nova situación, pasa á páxina 56.

Páxina 34: O banco innombrábel ten aínda moitos cartos, pero perdeu todo o protagonismo na sociedade. Síntese como un reprodutor de vídeo VHS, esquecido debaixo dun aparello moito máis moderno e útil para a sociedade: a banca ética, a banca cooperativa. Tal é o panorama para o banco innombrábel que decide facer unha maniobra de alto risco: cambia o nome por enésima vez e pasa a chamarse Banco de Vidro. En Galiza e no estranxeiro hai certo desconcerto con este nome. O Banco de Vidro explica o seu proxecto: vai ser un banco totalmente transparente e cooperativo, que se vai amoldar á sociedade e vai optar sempre polo beneficio da maioría. Que outra cousa tería sentido? Fin.

Páxina 56: O banco innombrábel ve como os seus novos competidores, Caixa Rural Galega, Triodos Bank, Fiare, teñen a simpatía da maioría da poboación, e decide contraatacar co que mellor sabe facer: unha conta co 25% de interese + unha termomix premium advance plus! Entra unha xubilada co seu neto á oficina do banco innombrábel de Boimorto e o director recíbeos cun tenso e esperanzado sorriso. Fala o neto: "señor director, só vimos para dicirlle que teño memoria histórica, sabe o que iso significa?". E, sen máis, a avoa máis fachendosa do mundo e o seu neto marchan da oficina debatindo cal das tres opcións bancarias lle convén máis á sociedade: Caixa Rural Galega, Triodos Bank ou Fiare. A oficina de Boimorto do banco innombrábel fecha aquel mes. O banco innombrábel fecha o mes seguinte. Ao director do banco innombrábel aplícanlle o que se coñece naquela altura como "Lei Islandia". Fin

Foto: crinklecrankle (cc)

A despedida do Chispazo | El comiat del Barcelona Atlàntica



Velaquí a "manifesto de despedida" do Chispazo, o espazo geek (informático e interneteiro) do Barcelona Atlántica. Podedes tamén escoitalo na segunda hora do derradeiro capítulo do programa.

Us deixo aquí el "manifest de comiat" del Chispazo, l'espai geek (informàtic i interneter) del Barcelona Atlàntica. Podeu també escoltar-lo a la segona hora del darrer capítol del programa.

O FUTURO NECESARIO: CONSTRUIR AS REDES LIBRES

O Chispazo, o espazo geek do Barcelona Atlántica, pon o seu sistema operativo en modo hibernación.

Participar con esta intermitente sección no Barcelona Atlántica fíxome vivir, aínda que soe grandilocuente, algúns dos momentos máis felices da miña vida. Podédelo comprobar cando queirades: “a maxia da radio” existe.

No Chispazo chegamos a construir tal ensalada de nomes interneteiros e informáticos que moitos pensariades que inventamos aquí un idioma novo. Clementine, Tumblr, Evernote, Ubuntu, Mobile World Congress, Conachan, Pidgin, Diaspora, C’mmons baby.

O que pretendín co Chispazo foi achegar o meu punto de vista de apaixoado da informática, do software libre e das redes sociais para facervos a todos partícipes.

Teño a sensación de que nos últimos meses estase producindo un punto de inflexión en internet. Se aqueles tempos de Olé, Terra, Lycos e Messenger eran a infancia da Rede, as explosións de Google e Facebook foron a nosa adolescencia.

Se cadra agora estámonos facendo maiores de idade. Algúns pensamos que Google comeza a ser “evil”, en contra dos seus principios iniciais. Facebook sae a bolsa cunha burbulla máis grande que a inmobiliaria. E o máis importante: os EUA e todos os gobernos cómplices do mundo disparan os seus lanzachamas contra a transmisión horizontal de cultura: onte foi Megaupload, tanto ten o nome, hoxe será o Peer 2 Peer e non van parar até que fagan de Internet o Centro Comercial máis grande do universo.

A non ser que nós, as cidadás e os cidadáns, nos resistamos con todas as nosas forzas. Defendamos a neutralidade da rede, utilicemos o software libre e sobre todo, construamos redes libres.

Eu, que son así de arrogante, defino “rede libre” como calqueira aportación a Internet coa intención de aumentar os dereitos das persoas, dese 99% que din nos Estados Unidos. Haberá que usar Facebook ou Twitter para chegar ao máximo número de persoas, pero hai que construir ferramentas independentes fortes: hai que levantar unha Diaspora, n-1, unha Identi.ca, unha Praza Pública, un Sermos Galiza, un Vilaweb, un Rue 89, vitaminar o Ubuntu, inundar a Wikipedia, a Vikipèdia e a Galipedia. E por suposto temos que inventar entre todos mil ferramentas máis, para reverdecer mil primaveras máis; nas redes.

Contra a filosofía das redes libres, que para min é moi semellante á do software libre, só hai un inimigo forte: a inercia, a preguiza. Pero, ¡qué carallo!, ¿quen vai cambiar o mundo se non o facemos nós? ¿non somos xente nova? ¡Pois veña, máis leña verde a ver se se ve ese fume!

Até sempre e grazas ao Barcelona Atlàntica e moi especialmente a Silvio Falcón por fracer agromar “O Chispazo”.

E lembrade, quedamos hoxe nas Redes e nas Prazas!

Imaxe: Voy a morir hoy
Derradeiro capítulo do programa | Darrer capítol del programa: Barcelona Atlàntica

8 de marzo de 2012

Con Lego todo é posíbel | Amb Lego tot és possible



Bo día a todas. Collede un pouco de perspectiva, pensade en tempo xeolóxico, mirade o ceo e respirade tranquilamente. A que tedes unhas ganas incríbeis de sorrir?

Bon dia a tothom. Agafeu una mica de perspectiva, penseu en temps geològic, mireu al cel i respireu tranquilament. Oi que teniu unes ganes increïbles de somriure?

29 de febreiro de 2012

Al telenotícies, un dia qualsevol:


Media_httpptwimgcomam_lggts

(via @antoniitalo)

Exercici d'agudesa visual: quina de les dues meitats de la imatge superior es correspon amb la imatge inferior (foto de la manifestació a Barcelona en defensa de la universitat pública #29F)?


Manibcn

Down and Out in Paris and London

Unha xenial descrición do que algúns chaman o "4º mundo". A pobreza, a mendicidade, os traballos miserábeis... Parece incríbel que sexa unha parte da vida de Orwell. Calquera que lea este libro lembrarase del cada vez que vexa un "pobre". Creo que o inglés directo de Orwell é perfecto para os que non dominamos totalmente a lingua.
Una genial descripció d'allò que alguns anomenen el "4t món". La pobresa, els pidolaires, les feines miserables... Sembla increïble que sigui una part de la vida d'Orwell. Qualsevol persona que llegeixi aquest llibre se'n recordarà cada cop que vegi un "pobre". Crec que l'anglès directe d'Orwell és perfecte per als que no dominem totalment la llengua.

21 de febreiro de 2012

18 de febreiro de 2012

Jo també em pixo de riure | Eu tamén mexo coa risa


Per això demà em manifestaré públicament contra aquesta reforma laboral, i m'oposaré a qualsevol mesura que acceleri l'expoli que els dirigents de les grans empreses estan fent dels diners i les llibertats de la immensa majoria de la població mundial. El PP i el PSOE fan cara de Pedro Piqueras per augmentar el shock. Doncs a mi no m'agafareu. Jo em pixo de riure. Demà, als carrers.
  • 10:45hrs. Pl Universitat: Uni+IES
  • 11:00hrs. Pl. Catalunya: CGT, En Lluita i altres
  • 11:30hrs. Enric Granados amb Diagonal: Bloc crític: iaioflautes, feministes indignades i altres
  • 12:00hrs. a Jardinets de Gràcia. Centrals sindicats

I que no diguin mai més que no hi ha alternativa.

1. Impostos progressius: Qui més té ha de pagar una proporció més gran a la redistribució de la riquesa. Impostos al capital i especialment a l'especulació financera.

2. Persecució real al frau fiscal: "El 76 del fraude está en empresas que facturan más de seis millones de euros, pero el 80 por ciento de los funcionarios de Hacienda están destinados a controlar a los trabajadores" (Jesús Barcelona, delegat del sindicat de tècnics de Hisenda).

Por iso mañá voume manifestar públicamente contra esta reforma laboral, e oporeime a calquera medida que acelere o expolio que os dirixentes das grandes empresas están facendo dos cartos e as liberdades da inmensa maioría da poboación mundial. O PP e o PSOE poñen cara de Pedro Piqueras para aumentar o shock. Pois a min non me ides coller. Eu mexo coa risa. Mañá, nas rúas.

E que non diguen nunca máis que non hai alternativa.

1. Impostos progresivos: Quen máis ten debe pagar unha proporción máis grande á redistribución da riqueza. Impostos ao capital e especialmente á especulación financieira.

2. Persecución real á fraude fiscal. "El 76 del fraude está en empresas que facturan más de seis millones de euros, pero el 80 por ciento de los funcionarios de Hacienda están destinados a controlar a los trabajadores" (Jesús Barcelona, delegado do sindicato de técnicos de Facenda).

16 de febreiro de 2012

Dálle, primo


Holywater: Never Be Broken.

O mundo dos maiores


Media_httpfarm4static_bxdce


Foto CC BY-SA: pawpaw67


Neuronas desconcertadas.
O capitalismo non trae as felicidades prometidas.
Sons de porras.
O mundo dos maiores,
os maiores,
os maiores son eses que falan seriamente
e abroncan aos seus fillos,
non se sabe por que.

Os trens pasan a toda velocidade,
saltarei dun a outro
como Biralbo
pero intentando non esmagar a ninguén contra as vías.

Construir algo vivo
no lecer
é máis utópico que a socialdemocracia.

Este pseudopoema
parece escrito
por un neno de trece anos.
Como ten que ser.

14 de febreiro de 2012

Choivaterapia | Plujateràpia


Media_httpfarm1static_cchum


CC BY 2.0: anthonylavado


Aínda non se inventou a palabra "choivaterapia", pero coa de magufadas que comemos con patacas todos os días, non ha tardar moito algunha empresa en rendibilizar tamaño concepto.

Eu o único que quería é compartir con todas e todos vós un truquiño para facilitar a concentración, sentírmonos máis relaxados e evitar en parte as interrupcións de compañeiras de traballo.

Trátase simplemente de descargar a "canción" Rainy Mood: 34 minutos de choiva suave pero persistente, con algúns tronos lonxanos, sobre todo ao principio, e algún paxariño atrevido de cando en vez.

Unha vez tes a pista no teu ordenador, pos os auriculares et voilà, xa estás aillado do mundo exterior (máis ou menos aillado en función do volume ao que axustes a choiva).

Diría, se fose director de mercadotecnia, que Rainy Mood está especialmente indicado para galegos que habitan en lugares onde se poden contar cos dedos das mans os días do ano que chove.

E lembrade: a min funcióname.

Rainy Mood "online" | rainymood.com

Rainy Mood para descargar | 4shared


Encara no s'ha inventat la paraula "plujateràpia", però amb la quantitat de magufades que ens mengem amb patates cada dia, no tardarà gaire alguna empresa a rendibilitzar aquest genial concepte.


Jo l'únic que volia és compartir amb totes i tots vosaltres un truquet per facilitar la concentració, sentir-nos més relaxats i evitar en part les interrupcions de companyes de feina.


És simplement descarregar la "cançó" Rainy Mood: 34 minuts de pluja suau però persistent, amb algun tro llunyà, sobretot al principi, i algun ocellet agossarat de tant en tant.


Un cop tens la pista al teu ordinador, poses els auriculars et voilà, ja estàs aïllat del món exterior (més o menys aïllat en funció del volum que ajustis la pluja).


Diria, si fos director de mercadotècnia, que Rainy Mood està especialment indicat per a gallecs que habiten en llocs on es poden comptar amb els dits de les mans els dies de l'any que plou.


I recordeu: a mi em funciona.


Rainy Mood "online" | rainymood.com


Rainy Mood para descargar | 4shared


 


 

25 de xaneiro de 2012

Modesta arroutada #Camps: Hai días


Hai días que España debería quedar baleira. Marchar todos deste estado. Facer folga de "espíritu nacional". Francisco Camps. Francisco Camps. Francisco Camps.



- Fillo, que queres ser de maior?

- Quero ser presidente! E ser absolto de corrupción por 5 a 4, gañar no último minuto! Que emoción! Canto diñeiro! Hai una vida mellor?

(Non se sabe o que lle constestou o vello)



E se chega un momento no que hai demasiadas inxustizas xuntas?

Podería seguir pero apesta apesta apesta apesta

18 de xaneiro de 2012

STOP SOPA

██████████████████████████████
██████████████████████████████
██████████████████████████████
██████████████████████████████


#sopastrike

31 de decembro de 2011

21 de decembro de 2011

Feliz lexislatura máxica | Feliç legislatura màgica


Cruzando beirarrúas,
collendo o tren,
oes o que agardas
cando fala a xente.

É máxico, é marabilloso
que nos mintan así.
Eu non quero a verdade,
quero ser feliz.

Fano os xuíces,
os médicos tamén,
nos periódicos
e na TDT.

É máxico, é marabilloso
que nos mintan así.
Eu non quero a verdade,
quero ser feliz.

É máxico, é marabilloso
que nos mintan así.
Eu non quero a verdade,
eu non quero a verdade,
eu non quero a verdade,
quero ser feliz.

29 de novembro de 2011

This is El Hierro!

Piroclastos fumeantes, xeoloxía bonita.

Piroclastos fumejants, geologia bonica.

http://www.youtube.com/watch?v=1r9yjLS5nz4

(via @bibgeo -Biblioteca de Geologia UB/CSIC-)

26 de novembro de 2011

Contra-anuncio de Movistar | Contra-anunci de Movistar

Cando o marketing é utilizado como unha arma de destrución masiva, tamén se pode viralizar unha resposta con humor. ¿Está el enemigo? Que se ponga.

Quan el marketing s'utilitza com a una arma de destrucció massiva, també es pot viralitzar una resposta amb humor. ¿Está el enemigo? Que se ponga.

18 de novembro de 2011

Igualada cheira funky | Igualada fa pudor de funky

Dedicado a todas esas galegas que veñen esta noite a Barcelona. Non teñen nada que facer os do PP e os pais que os pariron contra a maldita cultura galega dos de abaixo, que sempre sobrevive e cada día é máis forte. Aí vos queda. Feliz 20-N.

Dedicat a totes aquestes gallegues que venen aquesta nit a Barcelona. No tenen res a fer els del PP i els pares que els van parir contra la maleïda cultura gallega dels de baix, que sempre sobreviu i cada día és més forta. Açí us ho deixo. Feliç 20-N.

26 de outubro de 2011

Chispazo 135 (BCNAtlàntica 25.10.11)


Máis información sobre o que comentamos no Chispazo e no resto do programa na marabillosa web do Barcelona Atlàntica.

Més informació sobre tot allò que comentem al Chispazo i a la resta del programa a la  meravellosa web del Barcelona Atlàntica

19 de outubro de 2011

La Vanguardia, més de 100 anys al costat dels bons.


Media_httppicturestod_fxdiv


"El periodista, filósofo y escritor Josep Ramoneda será relevado de su cargo como director general del Centro de Cultura Contemporánea (CCCB) para ser sustituido por otro periodista: Francesc-Marc Álvaro, colaborador de 'La Vanguardia', muy cercano a los planteamientos del nacionalismo catalán, especialmente de CiU. Durante los casi 18 años de vida de este centro Ramoneda ha estado siempre al frente de este proyecto impulsado muy especialmente por Pascual Maragall cuando era alcalde de Barcelona."


El Plural, via @ramonsang i @emereci



Foto de todocoleccion

21 de setembro de 2011

Contar ovellas | Comptar ovelles

Se o día foi duro, se os gobernantes vos poñen de mal humor, se perde o voso equipo, se o ordenador non se deixa ordenar, se estades no medio da semana e non podedes durmir... sempre podedes contar ovellas (via ateneu popular)

Si el dia ha estat dur, si els governants us posen de mala llet, si perd el vostre equip, si l'ordinador no es deixa ordenar, si esteu al mig de la setmana i no podeu dormir... sempre podeu comptar ovelles (via ateneu popular)


Sheeped Away from Junaid Chundrigar on Vimeo.

16 de setembro de 2011

Boa merda | Bona merda (Mr. Fishman & Beat Mac @ Casa das Cores)

A Casa das Cores. Lugo. A agradábel sensación, como se fose unha caricia, de finalizar as vacacións en Galiza cunha sesión de DJ's atmosféricos nunha terraza a carón do Río Miño. Unha noite entre pedras á luz da lúa, que é como deberiamos pasar todas as noites de verán. Co Mr. Fishman (a.k.a. Dr. Think) hai un punto de familiaridade. Síntome ben escoitando a súa música porque xa a/o coñeco de vello. Co Beat Mac a situación é un pouco máis chocante, mais non menos suxerente. Volvo interpretar o aire. O ambiente que crea a mistura musical destes dous xenios é o importante, porque a música que fan non está feita para cantar retrousos e estrofas. Se se crea unha atmósfera especial, unha sensación cutánea que permaneza na memoria sensorial co paso do tempo, se iso ocorre, é que isto é boa merda. E ocorre.

A Casa das Cores. Lugo. L'agradable sensació, com si fos una carícia, de finalitzar les vacances a Galícia amb una sessió de DJ's atmosfèrics a una terrassa al costat del riu Miño. Una nit entre pedres sota la llum de la lluna, que és com hauríem de passar totes les nits d'estiu. Amb el Mr. Fihsman (a.k.a. Dr. Think) hi ha un punt de familiaritat. Em sento bé escoltant la seva música perquè ja la/el conec des de fa temps. Amb el Beat Mac la situació és una mica més xocant, però no menys suggeridora. Torno a intepretar l'aire. L'ambient que crea la barreja musical d'aquests dos genis és l'important, perquè la música que fan no està feta per cantar tornades i estrofes. Si es crea una atmosfera especial, una sensació cutània que romangui a la memòria sensorial amb el pas del temps, si això ocorre, és que això és bona merda. I ocorre.

11 de setembro de 2011

El català també és meu


Cartell-somescola600


Jo vaig arribar a Catalunya pels volts de l'11 de setembre de 2001. Aquesta és practicament l'única diferència entre la meva experiència amb el català i la del meu amic Santi Agra. Subscric tot el que diu al seu blog "Na agra do mundo". Fins al punt que li he copiat el títol: "El català també és meu". Us recomano que el llegiu. Us l'enganxo directament a continuació:


 



Avui és 11 de setembre, Diada Nacional de Catalunya. Vaig arribar a aquest país un altre 11, el de gener, i en només vuit mesos ja puc dir que hi ha moltes coses d'aquest país que sento com pròpies. Sobre tot, la seva llengua. Ja puc dir que el català també és meu, i per això, quan s'ataca aquest idioma sento que també ataquen una part de mi. Els últims dies s'ha parlat molt sobre el català i la immersió lingüística a les escoles catalanes, i jo, com a nouvingut que sóc, també vull di la meva.

MAI he trobat ningú a Catalunya que no sàpiga parlar castellá, MAI he tingut problemes per parlar en castellá pel carrer, a la Universitat o a una botiga. MAI m'han obligat a caminar fora de la vorera ni se m'ha menysprenyat. Tot al contrari. Una cosa és la realitat de la llengua catalana, i una altra els reportatges de Telemadrid. 

No estudio català per imposició, ni per obligació de ningú. Simplement, estudio catalá per què visc a Catalunya. De la mateixa manera que estudiaria alemany a Alemanya, grec a Grècia o vasc a Euskal Herria (encara que trigui molts anys!). I també perquè sóc periodista. No es pot comprendre i explicar la realitat de un poble sense l'eina que fa servir per construir-la: la seva llengua.

He de reconèixer que sento una mica de enveja per l'actitud del govern català amb aquest tema (que no en altres). Vinc d'un país on el seu govern, al igual que en València o en les Illes, ha fet pasos enrere en la normalització de les llengües diferents del castellà, les han fet servir com armes electorals i van crear una falsa imatge d'imposició que va callar en molts sectors socials. Una actitud que provoca que els únics que defensen de veritat i amb convicció la llengua siguin els nacionalistes.

El català també és meu, encara que tingui que barallar-me amb dièresis, pronoms febles i accents oberts i tancats.  I per això també en sento part del moviment de defensa d'aquest país.


10 de setembro de 2011

Islandia. Xeoloxía pura | Islàndia. Geologia pura

http://www.youtube.com/watch?v=K1ZHggKlpgw

Grazas a chimpinho e meneldis acabo de ver o documental máis impresionante da miña vida (até o momento). Combina Islandia, a Itaca do espectáculo natural, cunha impresionante cantidade de conceptos xeolóxicos de todos os campos, interrelacionándoos cunha habilidade nunca vista e conectándoos finalmente coa historia humana e co futuro (f*ck yeah actualism). Glaciares, puntos quentes (hot spots), cambio climático, inclusións fluidas... todo cabe en 45 minutos. Estou impresionado. Penso que se fose profesor de instituto poñeríalles este vídeo aos meus alumnos e alumnas coa tarefa de explicar un dos conceptos que aparecen no documental. Só un. E habería para toda a clase sen repetir ningún. Un pracer. E ademais en alta definición. 

Gràcies a a chimpinho i meneldis he vist el documental més impresionant de la meva vida (fins al moment). Combina Islàndia, la Itaca de l'espectacle natural, amb una impresionant quantitat de conceptes geològics de tots els camps, interrelacionant-los amb una habilitat mai vista i connectant-los finalment amb la història humana i amb el futur (f*ck yeah actualism). Glaceres, punts calents (hot spots), canvi climàtic, inclusions fluides... hi cap tot en 45 minuts. Estic impresionat. Crec que si fos professor d'institut posaria aquest vídeo als meus i les meves alumnes amb la tasca d'explicar un dels conceptes que apareixen al documental. Només un. I n'hi hauria per a tota la classe sense repetir cap. Un plaer. I a més en alta definició.

26 de agosto de 2011

Deixar Facebook


Dscf0124

Tedes que probalo. Para un eganchado ás redes sociais coma min, deixar Facebook produce vertixe, euforia, desconcertamento e mesmo cegamento dos ollos polo brillo da luz ao saír ao exterior, como ocorría naquel mítico capítulo dos Simpsons onde apagaban a tele e descubrían a rúa.


Hai grandes precursores de deixar Facebook, aos cales me enorgullece imitar: o primeiro (e quizais o máis valente, porque o fixo cando Facebook estaba en pleno boom) foi o Berto Romero. No seu blogue (berto.tv), relatouno como "chantaxe emocional 2.0" e tamén falou de Twitter e Facebook nunha entrevista en Visto Lo Visto.


O segundo deixador-de-Facebook ilustre, polo menos no que ás miñas referencias se refire, é o señor Martin Pawley. Se buscásedes cun Google imaxinario na miña cabeza as palabras "cinema Galiza" atopariades a Martin Pawley. O seu blogue Sinais de vida é tan interesante que podo xustificar o abandono de Facebook só como método para ter máis tempo para ler os seus artigos.


Porque diso se trata. Aínda que este artigo poida quedar un pouco desanxelado por ser comezado antes das vacacións e rematado ao final delas, onde quero chegar é a que o tempo non é infinito. Sabémolo. E quero dedicar moito máis tempo e agarimo do que lle dediquei últimamente a ler blogues, a ler libros, e tamén a escribir na Ouriceira. E se podo, como dicía, quero deixarme deslumbrar máis pola luz que atravesa as árbores e polas conversas que se oen ao lonxe. Quero dicir: alimentar a Rede con experiencias físicas máis que encher o baleiro físico con experiencias en Rede. Coherente até onde permita o corpo, claro.


P.D.: Até novo rumbo, os artigos da Ouriceira autopublicaranse en Twitter e en Facebook (vía Twitter), o que non quere dicir que estea activo en ningunha das dúas redes. Si, xa, a quen lle importa?


Ho hauríeu de provar. Per a un penjat de les xarxes socials com jo, deixar Facebook produeix vertigen, eufòria, desconcert i fins i tot enlluernament per la lluïsor de la llum en sortir a l'exterior, com en aquell mític capítol dels Simpsons on apagaven la tele i descobrien el carrer.


Hi ha grans precursors de deixar Facebook, als quals m'omple d'orgull imitar: el primer (i potser el més valent, perquè ho va fer quan Facebook es trobava en ple boom) va ser Berto Romero. Al seu bloc (berto.tv), ho va relatar com "xantatge emocional 2.0" i també va parlar de Twitter i Facebook en una entrevista a Visto Lo Visto.


El segon deixador-de-Facebook il·lustre, almenys pel que fa a les meves referències, és el senyor Martin Pawley. Si busquéssiu amb un Google imaginari al meu cap les paraules "cinema Galiza" trobaríeu en Martin Pawley. El seu bloc Sinais de vida és tan interessatnt que puc justificar l'abandonament de Facebook només com a mètode per tenir més temps per llegir els seus articles.


Perquè d'això es tracta. Encara que aquest article pugui quedar una mica desfilat per haver estat començat abans de les vacances i acabat després, allà on vull arribar és a l'evidència que el temps no és infinit. Ho sabem. I vull dedicar més temps i cura del que li he dedicat últimament a llegir blocs, llegir llibres, i també a escriure a l'Ouriceira. I si puc, com deia, vull deixar-me enlluernar més per la llum que travessa els arbres i per les converses que se senten en la llunyania. Vull dir: alimentar la Xarxa amb experiències físiques més que omplir el buit físic amb experiències en Xarxa. Coherent fins a on ho permeti el cos, és clar.


P.D.: Fins a nou rumb, els articles de l'Ouriceira s'autopublicaran a Twitter i Facebook (via Twitter), la qual cosa no vol dir que estigui actiu a cap de les dues xarxes. Sí, ja, a qui li importa?

2 de agosto de 2011

O pracer de cociñar | El plaer de cuinar


Imag0566


Unha das actividades que aspiro a aprezar como se merece é a cociña. A verdade é que cando un consegue poñer os cinco sentidos nas potas e as tixolas, prodúcese un momento tipo tea time. E se ademais podemos acompañalo cunha boísima selección de entrevistas acústicas do programa Hoy Empieza Todo... mel con filloas. Bon profit!


Una de les activitats que aspiro a valorar com es mereix és la cuina. La veritat és que quan s'aconsegueix posar els cincs sentits a les olles i les paelles es produeix un moment tipus tea time. I si a més ho podem amanir amb una boníssima selecció d'entrevistes acústiques del programa Hoy Empieza Todo... mel i mató. Bo proveito!

28 de xullo de 2011

O tempo, Mario Regueira, Leo Babauta, a calma. | El temps, Mario Regueira, Leo Babauta, la calma.


Imag0534


O artigo de Mario Regueira “Contra a rede das pequenas cousas” chegou aos meus ollos hai xa un tempo, e creo que pasou a ese curioso dobre fondo do cerebro onde van parar moitas ideas que acaban formando parte do meu xeito de ver o mundo, aínda que a maioría das veces esqueza as fontes. Citar as fontes non é fácil cando a memoria ten un comportamento cando menos curioso.


Hai pensamentos no artigo de Mario que coinciden con algúns dos que me fixeron reanimar o blogue no sentido clásico da palabra aló polo mes de abril


Vella é xa a frase “metabloguear é o peor, mais aquí sérveme para presentarvos un home moi interesante: Leo Babauta.


Ler a cotío o blogue de Leo Babauta mnmlist.com fíxome reflexionar sobre o tempo, o traballo, a calma, a tese doutoral, o consumo, as persoas que me rodean, o esmarfon, a comida, as redes sociais, as cousas que almacenamos… non é pouca cousa.


É curioso, é a primeira vez que me engacho a un blogue en inglés, e ademais un blogue dun xénero que se podería calificar, aínda que soe pexorativo hoxe en día, de autoaxuda. O certo é que a partir de mnmlist, de zenhabits e outras lecturas semellantes estou atopando unha certa calma vital que necesitaba nos últimos tempos.


Seguiremos informando.


L'article de Mario Regueira “Contra a rede das pequenas cousas” va arribar als meus ull ja fa un temps, i crec que va passar a aquell curiós doble fons del cervell on van a parar moltes idees que acaben formant part de la meva manera de veure el món, tot i que moltes vegades oblidi les fonts. Citar les fonts no és fàcil quan la memòria té un comportament com a mínim curiós.


Hi ha pensaments a l'article de Mario que coincideixen amb alguns dels que em van fer reanimar el bloc en el sentit clàssic de la paraula pels volts del mes d'abril


Vella és ja la frase “metabloguejar és el pitjor, però aquí em serveix per presentar-vos un home molt interessant: Leo Babauta.


Llegir sovint el bloc de Leo Babauta mnmlist.com m'ha fet reflexionar sobre el temps, la feina, la calma, la tesi doctoral, el consum, les persones que m'envolten, l'esmarfon, el menjar, les xarxes socials, les coses que emmagatzemem... no és pas poca cosa.


És curiós, és el primer cop que m'enganxo a un bloc en anglès, i a més un bloc d'un gènere que es podria qualificar, tot i que sona pejoratiu avui dia, d'autoajuda. El cert és que a partir mnmlist, de zenhabits i altres lectures semblants estic trobant una certa calma vital que necessitava en els darrers temps.


Seguirem informant.

1 de xullo de 2011

As culpas, por Mario Regueira

Seguindo unha das recomendacións de Mario (fotocopien, escaneen, pirateen), pego aquí a que quizais é a análise máis interesante de todas as que se fixeron arredor do feche de Galicia Hoxe. A máis interesante sobre todo porque nos fai pensar na lóxica e nas trampas lóxicas nas que tantas veces caemos. Os cataláns, por exemplo, tan capitalistas e libremercadistas como son/somos moitas veces, teñen/temos unhas subvencións fortes aos medios que utilizan o catalán. Non sigo falando que escarallo o artigo. Grazas, Mario:


As culpas



Media_httpoportodoses_jdlei


Non direi que non consuman produtos galegos. Consuman produtos galegos. Merquen libros e banda deseñada, vaian ao pouco cinema que as salas proxectan na nosa lingua, se queren subscribirse a un xornal, subscríbanse a un xornal en galego, vaian a concertos de música galega e en galego, acudan ao teatro. Mesmo máis aló do estritamente cultural, acudan aos mercados de abastos, busquen produtos da nosa terra e daqueles escollan os que teñan etiquetaxe na nosa lingua, non volvan a locais que non teñan a carta polo menos tamén na nosa lingua e tenten probar naqueles outros que ademais teñen un compromiso firme cos produtos do noso país e cos pequenos produtores. Agasallen algunha desas moitas opcións, moi especialmente  ás crianzas, que no medio do maremagnum Disney lembrarán sempre a sorpresa das historias que chegan nunha lingua distinta, unha lingua rebelde e máxica onde todo parece posíbel.


Porén non direi só que consuman. Descarguen música, fotocopien, escaneen, pirateen, se son persoas afoutas rouben libros nas grandes superficies, descarguen filmes e series, cóense nos concertos, lean a prensa na rede, espolien as bibliotecas públicas e espolien as bibliotecas dos amigos, aproveiten os espectáculos gratuítos ou que só custan o prezo dunha consumición. Empápense de cultura, critíquena, desprecen os seus produtos cativos e emociónense cos brillantes, porque iso é basicamente para o que valen todas as culturas do mundo, para estabelecer un diálogo intemporal. Nunca un estanque, sempre un caudal, cos seus remuíños e os seus remansos, coas súas augas podres e aquelas outras ateigadas de peixes.


E non direi só que merquen, porque as novas tristes destes días levaron en demasiadas ocasións a responsabilizar aos interesados na cultura e na supervivencia da lingua, a caer no remuíño da lóxica neoliberal segundo a cal para que unha cultura (sen estado) exista debe ser rendíbel economicamente. Mentres os grandes medios do país recibiron axudas (non poucas veces no nome da normalización lingüística), os pequenos proxectos coherentes coa lingua teñen que explicar a súa supervivencia no medio da xungla do mercado. Cando grande parte das industrias do país están subvencionadas, as empresas culturais galegas teñen que sobrevivir co posto ou afrontar unha extinción que se xustifica na súa baixa rendibilidade comercial, non demasiado diferente á doutras empresas que seguen adiante.


Caer na trampa de asumir a nosa responsabilidade persoal implica asumir a lóxica perversa das cousas, unha lóxica que nos levan suxerindo dende hai anos e que é, en realidade, unha das grandes falacias da relación entre a cultura galega e a imposición castelá. Naturalmente que sempre debemos estar ao lado da nosa cultura, pero o peso económico do mantemento de moitos dos seus proxectos non é unicamente responsabilidade nosa. Existe unha responsabilidade estrutural de todos os gobernos en manter determinados sectores de interese público. Se no Estado español fechase o último xornal diario en castelán, o goberno inxectaría cartos para evitalo. Algo semellante acontecería se o cinema en castelán tivese anos en branco ou anos cun par de filmes. Se o castelán perdese un grande número de falantes en favor do inglés, por exemplo, a campaña gobernamental para impedilo sería brutal. O interese en manter este tipo de campos non é só moral ou gratuíto, aparece recollido en distintos puntos do aparello lexislativo. No caso galego tamén, polo que a desidia do mal goberno que nos asombra non é só unha incompetencia e unha mostra de ignorancia, senón un abandono neglixente dos deberes que lle son propios.


E si, insisto, compren produtos galegos, apoien os proxectos propios e fagan por que a nosa cultura floreza e medre comercialmente. Porén, a próxima vez que feche un xornal, unha editora, unha sala de teatro ou un festival de música, non caian no xogo das culpas doadas nin cedan á lóxica perversa do capitalismo imperialista. Non lles corresponde aos nosos soldos de obreir@s e precari@s soster todo o edificio enorme da nosa cultura. Ou si, pero a través dos impostos que hoxe, en función da xestión deste goberno, van para cabeceiras que se expresan nunha lingua estranxeira, para grupos musicais formados en Madrid ou para asociacións que defenden un apartheid lingüístico demencial.


Artigo orixinal: As culpas (O porto dos escravos)

22 de xuño de 2011

Si que se pode. Ti elixes: Pacto do Euro ou Economía Crítica | Sí quees pot. Tu tries: Pacte de l'Euro o Economia Crítica


Miren Etxezarreta - La Deuda Pública y el Pacto del Euro from ATTAC.TV on Vimeo.


Catedrática Emérita de Economía Aplicada da Universidade de Barcelona.

Doutora pola London School of Economics.

Por destacar un fragmento, fixádevos do minuto 7.38 ao 8.35.


Catedràtica Emèrita d’Economía Aplicada de la Universitat de Barcelona.
Doctora per la London School of Economics.
Per destacar un fragment, fixeu-vos al que diu del minut 7.38 al 8.35.

26 de maio de 2011

Tres motivos máis para continuar co #15M | Tres motius més percontinuar amb el #15M.

En forma de collage de vídeos.

É o momento | És el moment


Media_httpmediatumblr_harod


É o momento de xuntar todas as forzas e enerxías das que estamos a favor da xustiza social. Cada un ten que atopar a forma da súa peza e temos que encaixar todas.


En Galiza sabemos o que é vivir baixo un mal goberno. Conseguimos superalo moitas veces e volverémolo facer. Estamos a volver facelo.


A transformación é lenta mais inevitábel. Paciencia, dignidade e tempo, non necesitamos máis.


Ánimos a Galiza, a Catalunya, ao País Valencià, ás Hespanhas, a todo o mundo.



És el moment d’ajuntar totes les forces i energies dels qui estem a favor de la justícia social. Cadascú ha de trobar la forma de la seva peça i hem d’encaixar-les totes.


A Galícia sabem el que és viure sota un mal govern. Ens hem en sortit moltes vegades i ho tornarem a fer. Ho estem tornant a fer.


La transformació és lenta però inevitable. Paciència, dignitat i temps, no necessitem més.


Ànims a Galícia, a Catalunya, al País Valencià, a les Espanyes, a tot el món.


 

Comezar, continuar, gozar | Començar, continuar, gaudir


Media_httpmediatumblr_hqfcf


Son moitas ás veces na vida que comezamos un proxecto con ilusión e pouco a pouco imos perdendo a enerxía, a continuidade, a forza.


A miña relación coa escritura (con toda a modestia), ten moitas veces eses riscos, no sentido de trazos. Así tamén a guitarra, así tamén a piscina.


Teño o descaro de escribir sobre sensacións que seguramente só me interesan a min. E de escribir co ritmo palábrico perdido por causas aínda non ben definidas.


Entón chegan eses momentos nos que collo novos azos e decátome de que aquí, na Ouriceira, no Xabre, hai un cacho de min, un cacho que me gusta.


E decido concentrar as miñas ilusións aquí e nas outras pegadas que me permitirían camiñar mesmo se estivese cego.


Continuamos, gozamos.


P.D.: Decidín que o meu espazo está aquí, na Ouriceira, por se alguén lle interesa.


 



Molts cops a la vida comencem un projecte amb il·lusió i mica en mica anem perdent l’energia, la continuitat, la força.


La meva relació amb l’escriptura (amb tota la meva modèstia), té moltes vegades aquests trets, aquells que defineixen, no aquells que es disparen. Així també la guitarra, així també la piscina.


Tinc la barra d’escriure sobre sensacions que segurament només m’interessen a mi. I d’escriure amb el ritme paràulic perdut per causes encara no ben definides.


Llavors arriben aquests moments en que agafo nova empenta i m’adono que aquí, en A Ouriceira, al Xabre, hi ha un tros de mi, un tros que m’agrada.


I decideixo concentrar les meves il·lusions aquí i a les altres petjades que em permetrien caminar fins i tot si estigués cec.


Continuem, gaudim.


P.D.: He decidit que el meu espai està aquí, a l’Ouriceira, per si a algú li interessa.