16 de agosto de 2012
Pensamento 1
15 de agosto de 2012
Que tot està per fer i tot és possible | Que todo está por hacer y todo es posible
Ara mateix enfilo aquesta agulla
amb el fil d'un propòsit que no dic
i em poso a apedaçar. Cap dels prodigis
que anunciaven taumaturgs insignes
no s'ha complert, i els anys passen de pressa.
De res a poc, i sempre amb vent de cara,
quin llarg camí d'angoixa i de silencis.
I som on som; més val saber-ho i dir-ho
i assentar els peus en terra i proclamar-nos
hereus d'un temps de dubtes i renúncies
en què els sorolls ofeguen les paraules
i amb molts miralls mig estrafem la vida.
De res no ens val l'enyor o la complanta,
ni el toc de displicent malenconia
que ens posem per jersei o per corbata
quan sortim al carrer. Tenim a penes
el que tenim i prou: l'espai d'història
concreta que ens pertoca, i un minúscul
territori per viure-la. Posem-nos
dempeus altra vegada i que se senti
la veu de tots solemnement i clara.
Cridem qui som i que tothom ho escolti.
I en acabat, que cadascú es vesteixi
com bonament li plagui, i via fora!,
que tot està per fer i tot és possible.
- Miquel Martí i Pol -
Ahora mismo enhebro esta aguja
con el hilo de un propósito que no digo
y me pongo a remendar. Ninguno de los prodigios
que anunciaban taumaturgos insignes
se ha cumplido, y los años pasan de prisa.
De nada a poco, y siempre con el viento de cara,
qué largo camino de angustia y de silencios.
Y estamos donde estamos, más vale saberlo y decirlo
y asentar los pies en la tierra y proclamarnos
herederos de un tiempo de dudas y de renuncias
en que los ruidos ahogan las palabras
y con muchos espejos medio enmascaramos la vida.
De nada nos vale la añoranza o la queja,
ni el toque de displicente melancolía
que nos ponemos por jersey o corbata
cuando salimos a la calle. Tenemos a penas
lo que tenemos y basta: el espacio de historia
concreta que nos corresponde, y un minúsculo
terrirorio para vivirla. Pongámonos
de pie otra vez y que se oiga
la voz de todos solemne y claramente.
Gritemos quién somos y que todos lo oigan.
Y al acabar, que cada uno se vista
como buenamente le apetezca, y ¡adelante!
que todo está por hacer y todo es posible
- Miquel Martí i Pol -
A bóla de palla do deserto de Arizona | A ball of straw running through the Arizona Desert
There was a ball of straw running through the Arizona Desert where until then everything was noise from Facebook and Twitter. Nevertheless, it started raining and the grass appeared. Another kind of grass. Today I learn to distinguish between quercus petrae, quercus pyrenaica and quercus robur. My first feeling after the give-up experience is an elongation and widening of the time. Let's see how the process goes on.
13 de xullo de 2012
Un punto de inflexión. Que se fodan | Un punt d'inflexió. Que es fotin | Un punto de inflexión. Que se jodan
12 de xullo de 2012
¡Que yo quiero ir al cine!
Estreno del Welcome video from go-skateboarding on Vimeo.
David Rodríguez resume o que é imprescindible hoxe.
É hora dunha nova Transición na que a creación dun bloque social popular integrado polo movemento 15M, o movemento obreiro, os distintos movementos que reclaman unha república española e os movementos soberanistas das nacións sen estado conformen unha única fronte común que retome o programa básico que a Transición dos anos setenta traizoou: democracia real, xustiza social e dereitos nacionais.
Ver artigo completo: Converxencia cara un novo proceso constituínte, por David Rodríguez, @ofunambulista
10 de xullo de 2012
Construir o movemento galego polo ben común: é sinxelo
Construir o movemento galego polo ben común é sinxelo. Esta é a miña proposta:
Paso 1: Disolver todos os partidos existentes até agora (AGA, ECOGAL, EI, FPG, +G, MpB...). Coa desafección actual cara a política, a cidadanía galega non está diposta a dixerir ensaladas de siglas. Precisa solucións aos problemas do 90% da poboación fronte aos roubos do 10%. Xustiza social, un xeito de vivir dignamente e democracia real.
Paso 2: Decidir por maioría (un voto cada persoa, chámese Xosé Manuel Beiras, Xoán Antón Pérez Lema ou Xan Pericán) cal é a liña política e organizativa que se quere seguir. Polo mesmo método escóllanse portavoces/representantes.
Paso 3: Quen se sinta partícipe dos principios acordados, que traballe por eles na medida do que poida / queira. Portas abertas para entrar e saír, por descontado.
Paso 4: Repetir o paso 2 coa frecuencia que se considere necesaria.
Paso 5: Conseguir coa dedicación e o protagonismo de toda a poboación unha Galicia máis xusta, máis democrática, máis autoxestionada, máis sostíbel, mellor.
E ti, vas unirte á #nocheminera?
Democracia Real Ya:
Ante la reconversión salvaje del sector minero, con miles de familias afectadas cuyo futuro es más incierto que nunca, Democracia real YA! quiere dejar constancia de su apoyo incondicional a la lucha de los mineros de las cuencas del carbón, que han iniciado una marcha a Madrid que culminará el 11 de Julio en una gran manifestación en la capital. Invitamos a la ciudadanía a acudir y apoyarla, uniéndose a las reivindicaciones de los mineros, que son las de tod@s, e iniciando un movimiento de protesta global que frene la oleada generalizada de recortes de derechos y prestaciones que vivimos.
¿Cuándo y dónde?
- 20:00 en el Parque del Oeste frente al Intercambiador de Moncloa : Pancarteo y preparación.
- 22:00 en Arco de Moncloa: Llegada, recibimiento y acompañamiento de la marcha nocturna minera.
- 11:00 en Colón: Manifestación de la Marcha minera hasta el Ministerio de Industria.
- 19:30 en Atocha: Manifestación de apoyo a los mineros. Esta manifestación podría suspenderse en función del desarrollo de la llegada de la marcha minera.
6 de xullo de 2012
A cleptocracia do shock | La cleptocràcia del shock
Como vou ter a calma suficiente para escribir, co bombardeo ao que nos someten as tropas do neoliberalismo? Abondo temos con poñer as mans enriba da cabeza. Fainos falta moita imaxinación para responder ante tanto despropósito.
Só nesta mañá:
- Bomba 1: Despois da amnistía fiscal (branqueo de cartos constitucional), o PP estuda unha amnistia urbanística. Con cara de ladrillo. A noticia en El País.
- Bomba 2: Censurados en TV3 comentarios incómodos sobre os posíbeis beneficios das empresas farmacéuticas nas vacinas contra a SIDA. A noticia en MásPúblico.
- Bomba 3: Case un de cada 5 parlamentari@s do PP valenciano están imputados, pero o PSOE valenciano corre a prestarlles apoio. Que todo siga igual, estado do malestar. A noticia en Vilaweb.
- Bomba 4: A Unión Europea non obriga ao feche da minería asturiá e leonesa. Faino o PP porque si, para fastidiar aos caladeiros de votos do PSOE. A noticia en Leonoticias.
Postdata: Non lin "A doutrina do shock" de Naomi Klein. Pero creo que xa sei do que fala. Fala do presente. Da prima de risco xa mellor non falo que me dá a risa.
Com puc tenir prou tranquilitat per escriure, amb el bomardeig al qual ens estan sotmetent les tropes del neoliberalisme? Prou feina tenim amb posar-nos les mans al cap. Ens cal molta imaginació per respondre a tant despropòsit.
Només aquest matí:
- Bomba 1: Després de l'amnistia fiscal (blanqueig constitucional de diners), el PP estudia una amnistia urbanística. Amb cara de totxo. La notícia a El País.
- Bomba 2: Censurats a TV3 comentaris incòmodes sobre els possibles beneficis de les empreses farmacèuticas amb les vacunes contra la SIDA. La notícia a MásPúblico.
- Bomba 3: Gairebé un de cada 5 parlamentaris/ies del PP valencià estan imputats/des, però el PSOE valencià corre a donar-los suport. Que tot segueixi igual, estat del malestar. La notícia a Vilaweb.
- Bomba 4: La Unió Europea no obliga al tancament de la mineria asturiana i lleonesa. Ho fa el PP perquè sí, per fer la guitza a les reserves de vots del PSOE. A noticia en Leonoticias.
Postdata: No he llegit "La doctrina del shock" de Naomi Klein. Pero crec que ja se de que parla. Parla del present. De la prima de risc millor no en parlo que em pixo de riure.
¿Como puedo tener calma suficiente para escribir, con el bombardeo al que nos están sometiendo las tropas del neoliberalismo? Suficiente trabajo tenemos con ponernos las manos encima de la cabeza. Hace falta mucha imaginación para responder a tanto despropósito.
Solo esta mañana:
- Bomba 1: Después de la amnistía fiscal (blanqueo constitucional de dinero), el PP estudia una amnistía urbanística. Con cara de ladrillo. La noticia en El País.
- Bomba 2: Censurados en TV3 comentarios incómodos sobre los posibles beneficios de las empresas farmacéuticas con las vacunas contra el SIDA. La noticia en MásPúblico.
- Bomba 3: Casi un@ de cada 5 parlamentari@s del PP valenciano están imputad@s, pero el PSOE valenciano corre a apoyarlos. Que todo siga igual, estado del malestar. La noticia en Vilaweb.
- Bomba 4: La Unión Europea no obliga al cierra de la minería asturiana y leonesa. Lo hace el PP porque sí, para fastidiar a los caladeros de votos del PSOE. La noticia en Leonoticias.
Postdata: No he leído "La doctrina del shock" de Naomi Klein. Pero creo que sé de qué habla. Habla del presente. De la prima de riesgo mejor no hablo que me da la risa.
31 de maio de 2012
20 de maio de 2012
24 de abril de 2012
20 de abril de 2012
Carta al ciudadano Felipe de Borbón, por Iván Rivera
18 de abril de 2012
Activité de comprehension orale
- Le general Franco est vraiment une figure decissive historiquement et politiquement pour l'Espagne. Il à sue nos en sortir de notre crise [sic] de 1936, après ça il à joué politiquement pour nos en sortir de la Deuxieme Guerre Mondial est, a part de ça, pendant 30 ans il a mis les bases pour le developement de nos jours, que même vous pouvez constater.
- Et pour vous, personnelment, que represente le General Franco?
- Pour moi c'est un example vivant, jour à jour, par son developement patriotique en service de l'Espagne et, pour ça, j'ai pour lui une très gran afection e admiration.
30 de marzo de 2012
#30M
Algun dia, potser, tindré un fill o una filla. No m'agradaria que creixés en una mercadocràcia, en una porcràcia, i guardés a dins seu un punt d'odi cap a la nostra generació, per haver permès que ens robessin, que els hi robessin, els pocs drets que ens quedaven.
Aspiro a que entre totes deixem a les nostres filles un món millor del que vam rebre dels nostres pares.
No podem exigir-nos menys. I som el 99%.
29 de marzo de 2012
20 de marzo de 2012
Qué gobierno quiero yo para España
Pues bien, quiero comenzar mi intervención diciendo qué gobierno quiero yo para España y qué gobierno no quiero yo para España.
Yo quiero un gobierno como el que preside Jaume Matas en Baleares en este momento. Ése es el gobierno que yo quiero para España.
Y qué es lo que no quiero: pues un gobierno como el que había antes de que Jaume Matas fuera el presidente de Baleares.
Sigan votando ao PP. Sigan mercando El Mundo. E sobre todo, voten a CiU para que lle regale ao PP o control dos medios, que acaban de demostrar a súa habilidade para xestionalos. Que siga a festa.
14 de marzo de 2012
Soño dunha noite bancaria
Soñei esta noite que un bo día as galegas se fartan do circo da nomenclatura bancaria e da impunidade duns poucos directivos a coller a mans cheas e apertadas os cartos de todos os cidadáns. Tanto se fartan os galegos que deciden darlle unha volta ao tambor das moedas e poñen varios conceptos do revés.
O fundamental: agora non son os bancos especuladores os que non dan crédito ás persoas. Son as persoas as que non dan crédito aos bancos especuladores. Escóitase ao fondo da xunta de accionistas de "NovaNonCaixaGalegaNovaGaliciaNCGEVO3,1416Bank" un berro profundamente revolucionario: "Amiguiños si, pero a vaquiña polo que vale!". É o sinal: nese momento comeza o goteo de aperturas de contas e depósitos na Caixa Rural Galega, en Triodos Bank, en Fiare. Pronto os bancos especuladores comprenden por fin o que é un dano colateral: perden clientes a esgalla.
Chegados a este punto, ábrese una bifurcación propia dos bos libros de aventuras. Se queres que os bancos especuladores reaccionen positivamente, pasa á páxina 34. Se pola contra cres que non reacciónarán a esta nova situación, pasa á páxina 56.
Páxina 34: O banco innombrábel ten aínda moitos cartos, pero perdeu todo o protagonismo na sociedade. Síntese como un reprodutor de vídeo VHS, esquecido debaixo dun aparello moito máis moderno e útil para a sociedade: a banca ética, a banca cooperativa. Tal é o panorama para o banco innombrábel que decide facer unha maniobra de alto risco: cambia o nome por enésima vez e pasa a chamarse Banco de Vidro. En Galiza e no estranxeiro hai certo desconcerto con este nome. O Banco de Vidro explica o seu proxecto: vai ser un banco totalmente transparente e cooperativo, que se vai amoldar á sociedade e vai optar sempre polo beneficio da maioría. Que outra cousa tería sentido? Fin.
Páxina 56: O banco innombrábel ve como os seus novos competidores, Caixa Rural Galega, Triodos Bank, Fiare, teñen a simpatía da maioría da poboación, e decide contraatacar co que mellor sabe facer: unha conta co 25% de interese + unha termomix premium advance plus! Entra unha xubilada co seu neto á oficina do banco innombrábel de Boimorto e o director recíbeos cun tenso e esperanzado sorriso. Fala o neto: "señor director, só vimos para dicirlle que teño memoria histórica, sabe o que iso significa?". E, sen máis, a avoa máis fachendosa do mundo e o seu neto marchan da oficina debatindo cal das tres opcións bancarias lle convén máis á sociedade: Caixa Rural Galega, Triodos Bank ou Fiare. A oficina de Boimorto do banco innombrábel fecha aquel mes. O banco innombrábel fecha o mes seguinte. Ao director do banco innombrábel aplícanlle o que se coñece naquela altura como "Lei Islandia". Fin
Foto: crinklecrankle (cc)
A despedida do Chispazo | El comiat del Barcelona Atlàntica
O Chispazo, o espazo geek do Barcelona Atlántica, pon o seu sistema operativo en modo hibernación.
Participar con esta intermitente sección no Barcelona Atlántica fíxome vivir, aínda que soe grandilocuente, algúns dos momentos máis felices da miña vida. Podédelo comprobar cando queirades: “a maxia da radio” existe.
No Chispazo chegamos a construir tal ensalada de nomes interneteiros e informáticos que moitos pensariades que inventamos aquí un idioma novo. Clementine, Tumblr, Evernote, Ubuntu, Mobile World Congress, Conachan, Pidgin, Diaspora, C’mmons baby.
O que pretendín co Chispazo foi achegar o meu punto de vista de apaixoado da informática, do software libre e das redes sociais para facervos a todos partícipes.
Teño a sensación de que nos últimos meses estase producindo un punto de inflexión en internet. Se aqueles tempos de Olé, Terra, Lycos e Messenger eran a infancia da Rede, as explosións de Google e Facebook foron a nosa adolescencia.
Se cadra agora estámonos facendo maiores de idade. Algúns pensamos que Google comeza a ser “evil”, en contra dos seus principios iniciais. Facebook sae a bolsa cunha burbulla máis grande que a inmobiliaria. E o máis importante: os EUA e todos os gobernos cómplices do mundo disparan os seus lanzachamas contra a transmisión horizontal de cultura: onte foi Megaupload, tanto ten o nome, hoxe será o Peer 2 Peer e non van parar até que fagan de Internet o Centro Comercial máis grande do universo.
A non ser que nós, as cidadás e os cidadáns, nos resistamos con todas as nosas forzas. Defendamos a neutralidade da rede, utilicemos o software libre e sobre todo, construamos redes libres.
Eu, que son así de arrogante, defino “rede libre” como calqueira aportación a Internet coa intención de aumentar os dereitos das persoas, dese 99% que din nos Estados Unidos. Haberá que usar Facebook ou Twitter para chegar ao máximo número de persoas, pero hai que construir ferramentas independentes fortes: hai que levantar unha Diaspora, n-1, unha Identi.ca, unha Praza Pública, un Sermos Galiza, un Vilaweb, un Rue 89, vitaminar o Ubuntu, inundar a Wikipedia, a Vikipèdia e a Galipedia. E por suposto temos que inventar entre todos mil ferramentas máis, para reverdecer mil primaveras máis; nas redes.
Contra a filosofía das redes libres, que para min é moi semellante á do software libre, só hai un inimigo forte: a inercia, a preguiza. Pero, ¡qué carallo!, ¿quen vai cambiar o mundo se non o facemos nós? ¿non somos xente nova? ¡Pois veña, máis leña verde a ver se se ve ese fume!
Até sempre e grazas ao Barcelona Atlàntica e moi especialmente a Silvio Falcón por fracer agromar “O Chispazo”.
E lembrade, quedamos hoxe nas Redes e nas Prazas!
Derradeiro capítulo do programa | Darrer capítol del programa: Barcelona Atlàntica
13 de marzo de 2012
8 de marzo de 2012
Con Lego todo é posíbel | Amb Lego tot és possible
1 de marzo de 2012
29 de febreiro de 2012
Al telenotícies, un dia qualsevol:

(via @antoniitalo)
Exercici d'agudesa visual: quina de les dues meitats de la imatge superior es correspon amb la imatge inferior (foto de la manifestació a Barcelona en defensa de la universitat pública #29F)?
Down and Out in Paris and London
22 de febreiro de 2012
21 de febreiro de 2012
18 de febreiro de 2012
Jo també em pixo de riure | Eu tamén mexo coa risa
Per això demà em manifestaré públicament contra aquesta reforma laboral, i m'oposaré a qualsevol mesura que acceleri l'expoli que els dirigents de les grans empreses estan fent dels diners i les llibertats de la immensa majoria de la població mundial. El PP i el PSOE fan cara de Pedro Piqueras per augmentar el shock. Doncs a mi no m'agafareu. Jo em pixo de riure. Demà, als carrers.
- 10:45hrs. Pl Universitat: Uni+IES
- 11:00hrs. Pl. Catalunya: CGT, En Lluita i altres
- 11:30hrs. Enric Granados amb Diagonal: Bloc crític: iaioflautes, feministes indignades i altres
- 12:00hrs. a Jardinets de Gràcia. Centrals sindicats
I que no diguin mai més que no hi ha alternativa.
1. Impostos progressius: Qui més té ha de pagar una proporció més gran a la redistribució de la riquesa. Impostos al capital i especialment a l'especulació financera.
2. Persecució real al frau fiscal: "El 76 del fraude está en empresas que facturan más de seis millones de euros, pero el 80 por ciento de los funcionarios de Hacienda están destinados a controlar a los trabajadores" (Jesús Barcelona, delegat del sindicat de tècnics de Hisenda).
Por iso mañá voume manifestar públicamente contra esta reforma laboral, e oporeime a calquera medida que acelere o expolio que os dirixentes das grandes empresas están facendo dos cartos e as liberdades da inmensa maioría da poboación mundial. O PP e o PSOE poñen cara de Pedro Piqueras para aumentar o shock. Pois a min non me ides coller. Eu mexo coa risa. Mañá, nas rúas.
E que non diguen nunca máis que non hai alternativa.
1. Impostos progresivos: Quen máis ten debe pagar unha proporción máis grande á redistribución da riqueza. Impostos ao capital e especialmente á especulación financieira.
2. Persecución real á fraude fiscal. "El 76 del fraude está en empresas que facturan más de seis millones de euros, pero el 80 por ciento de los funcionarios de Hacienda están destinados a controlar a los trabajadores" (Jesús Barcelona, delegado do sindicato de técnicos de Facenda).
16 de febreiro de 2012
O mundo dos maiores

Foto CC BY-SA: pawpaw67
Neuronas desconcertadas.
O capitalismo non trae as felicidades prometidas.
Sons de porras.
O mundo dos maiores,
os maiores,
os maiores son eses que falan seriamente
e abroncan aos seus fillos,
non se sabe por que.
saltarei dun a outro
como Biralbo
pero intentando non esmagar a ninguén contra as vías.Construir algo vivo
no lecer
é máis utópico que a socialdemocracia.Este pseudopoema
parece escrito
por un neno de trece anos.
Como ten que ser.
14 de febreiro de 2012
Choivaterapia | Plujateràpia
CC BY 2.0: anthonylavado
Aínda non se inventou a palabra "choivaterapia", pero coa de magufadas que comemos con patacas todos os días, non ha tardar moito algunha empresa en rendibilizar tamaño concepto.
Eu o único que quería é compartir con todas e todos vós un truquiño para facilitar a concentración, sentírmonos máis relaxados e evitar en parte as interrupcións de compañeiras de traballo.Trátase simplemente de descargar a "canción" Rainy Mood: 34 minutos de choiva suave pero persistente, con algúns tronos lonxanos, sobre todo ao principio, e algún paxariño atrevido de cando en vez.Unha vez tes a pista no teu ordenador, pos os auriculares et voilà, xa estás aillado do mundo exterior (máis ou menos aillado en función do volume ao que axustes a choiva).Diría, se fose director de mercadotecnia, que Rainy Mood está especialmente indicado para galegos que habitan en lugares onde se poden contar cos dedos das mans os días do ano que chove.E lembrade: a min funcióname.Rainy Mood "online" | rainymood.comRainy Mood para descargar | 4sharedEncara no s'ha inventat la paraula "plujateràpia", però amb la quantitat de magufades que ens mengem amb patates cada dia, no tardarà gaire alguna empresa a rendibilitzar aquest genial concepte.
Jo l'únic que volia és compartir amb totes i tots vosaltres un truquet per facilitar la concentració, sentir-nos més relaxats i evitar en part les interrupcions de companyes de feina.
És simplement descarregar la "cançó" Rainy Mood: 34 minuts de pluja suau però persistent, amb algun tro llunyà, sobretot al principi, i algun ocellet agossarat de tant en tant.
Un cop tens la pista al teu ordinador, poses els auriculars et voilà, ja estàs aïllat del món exterior (més o menys aïllat en funció del volum que ajustis la pluja).
Diria, si fos director de mercadotècnia, que Rainy Mood està especialment indicat per a gallecs que habiten en llocs on es poden comptar amb els dits de les mans els dies de l'any que plou.
I recordeu: a mi em funciona.
Rainy Mood "online" | rainymood.com
Rainy Mood para descargar | 4shared
6 de febreiro de 2012
Rajoy está nunha falla oceánica.
Foto: Tamara De la Fuente
Rajoy é tan mediocre...
Tedes que ler a Entrevista de Bea a Emilio José para disquecool
25 de xaneiro de 2012
Modesta arroutada #Camps: Hai días
Hai días que España debería quedar baleira. Marchar todos deste estado. Facer folga de "espíritu nacional". Francisco Camps. Francisco Camps. Francisco Camps.
- Fillo, que queres ser de maior?- Quero ser presidente! E ser absolto de corrupción por 5 a 4, gañar no último minuto! Que emoción! Canto diñeiro! Hai una vida mellor?(Non se sabe o que lle constestou o vello)
E se chega un momento no que hai demasiadas inxustizas xuntas?Podería seguir pero apesta apesta apesta apesta
20 de xaneiro de 2012
#volvenosmaisjrandes
Xosé A. Touriñán - Volven os máis jrandes from volvenosmaisjrandes on Vimeo.
#volvenosmaisjrandes
18 de xaneiro de 2012
STOP SOPA
██████████████████████████████
██████████████████████████████
██████████████████████████████
██████████████████████████████
13 de xaneiro de 2012
10 de xaneiro de 2012
5 de xaneiro de 2012
31 de decembro de 2011
Feliz ano 2012 cheo de Benestar.
Feliz ano 2012 cheo de Benestar.
(Encántame levarlle a contraria a Rajoy)
21 de decembro de 2011
Feliz lexislatura máxica | Feliç legislatura màgica
Cruzando beirarrúas,
collendo o tren,
oes o que agardas
cando fala a xente.
É máxico, é marabilloso
que nos mintan así.
Eu non quero a verdade,
quero ser feliz.
Fano os xuíces,
os médicos tamén,
nos periódicos
e na TDT.
É máxico, é marabilloso
que nos mintan así.
Eu non quero a verdade,
quero ser feliz.
É máxico, é marabilloso
que nos mintan así.
Eu non quero a verdade,
eu non quero a verdade,
eu non quero a verdade,
quero ser feliz.
7 de decembro de 2011
29 de novembro de 2011
This is El Hierro!
Piroclastos fumejants, geologia bonica.
http://www.youtube.com/watch?v=1r9yjLS5nz4
(via @bibgeo -Biblioteca de Geologia UB/CSIC-)
26 de novembro de 2011
Contra-anuncio de Movistar | Contra-anunci de Movistar
Quan el marketing s'utilitza com a una arma de destrucció massiva, també es pot viralitzar una resposta amb humor. ¿Está el enemigo? Que se ponga.
18 de novembro de 2011
Igualada cheira funky | Igualada fa pudor de funky
26 de outubro de 2011
Chispazo 135 (BCNAtlàntica 25.10.11)
19 de outubro de 2011
La Vanguardia, més de 100 anys al costat dels bons.

"El periodista, filósofo y escritor Josep Ramoneda será relevado de su cargo como director general del Centro de Cultura Contemporánea (CCCB) para ser sustituido por otro periodista: Francesc-Marc Álvaro, colaborador de 'La Vanguardia', muy cercano a los planteamientos del nacionalismo catalán, especialmente de CiU. Durante los casi 18 años de vida de este centro Ramoneda ha estado siempre al frente de este proyecto impulsado muy especialmente por Pascual Maragall cuando era alcalde de Barcelona."
El Plural, via @ramonsang i @emereci
Foto de todocoleccion
21 de setembro de 2011
Contar ovellas | Comptar ovelles
Si el dia ha estat dur, si els governants us posen de mala llet, si perd el vostre equip, si l'ordinador no es deixa ordenar, si esteu al mig de la setmana i no podeu dormir... sempre podeu comptar ovelles (via ateneu popular)
Sheeped Away from Junaid Chundrigar on Vimeo.
16 de setembro de 2011
Boa merda | Bona merda (Mr. Fishman & Beat Mac @ Casa das Cores)
11 de setembro de 2011
El català també és meu

Jo vaig arribar a Catalunya pels volts de l'11 de setembre de 2001. Aquesta és practicament l'única diferència entre la meva experiència amb el català i la del meu amic Santi Agra. Subscric tot el que diu al seu blog "Na agra do mundo". Fins al punt que li he copiat el títol: "El català també és meu". Us recomano que el llegiu. Us l'enganxo directament a continuació:
Avui és 11 de setembre, Diada Nacional de Catalunya. Vaig arribar a aquest país un altre 11, el de gener, i en només vuit mesos ja puc dir que hi ha moltes coses d'aquest país que sento com pròpies. Sobre tot, la seva llengua. Ja puc dir que el català també és meu, i per això, quan s'ataca aquest idioma sento que també ataquen una part de mi. Els últims dies s'ha parlat molt sobre el català i la immersió lingüística a les escoles catalanes, i jo, com a nouvingut que sóc, també vull di la meva.MAI he trobat ningú a Catalunya que no sàpiga parlar castellá, MAI he tingut problemes per parlar en castellá pel carrer, a la Universitat o a una botiga. MAI m'han obligat a caminar fora de la vorera ni se m'ha menysprenyat. Tot al contrari. Una cosa és la realitat de la llengua catalana, i una altra els reportatges de Telemadrid. No estudio català per imposició, ni per obligació de ningú. Simplement, estudio catalá per què visc a Catalunya. De la mateixa manera que estudiaria alemany a Alemanya, grec a Grècia o vasc a Euskal Herria (encara que trigui molts anys!). I també perquè sóc periodista. No es pot comprendre i explicar la realitat de un poble sense l'eina que fa servir per construir-la: la seva llengua.He de reconèixer que sento una mica de enveja per l'actitud del govern català amb aquest tema (que no en altres). Vinc d'un país on el seu govern, al igual que en València o en les Illes, ha fet pasos enrere en la normalització de les llengües diferents del castellà, les han fet servir com armes electorals i van crear una falsa imatge d'imposició que va callar en molts sectors socials. Una actitud que provoca que els únics que defensen de veritat i amb convicció la llengua siguin els nacionalistes.El català també és meu, encara que tingui que barallar-me amb dièresis, pronoms febles i accents oberts i tancats. I per això també en sento part del moviment de defensa d'aquest país.
10 de setembro de 2011
Islandia. Xeoloxía pura | Islàndia. Geologia pura
Grazas a chimpinho e meneldis acabo de ver o documental máis impresionante da miña vida (até o momento). Combina Islandia, a Itaca do espectáculo natural, cunha impresionante cantidade de conceptos xeolóxicos de todos os campos, interrelacionándoos cunha habilidade nunca vista e conectándoos finalmente coa historia humana e co futuro (f*ck yeah actualism). Glaciares, puntos quentes (hot spots), cambio climático, inclusións fluidas... todo cabe en 45 minutos. Estou impresionado. Penso que se fose profesor de instituto poñeríalles este vídeo aos meus alumnos e alumnas coa tarefa de explicar un dos conceptos que aparecen no documental. Só un. E habería para toda a clase sen repetir ningún. Un pracer. E ademais en alta definición.
Gràcies a a chimpinho i meneldis he vist el documental més impresionant de la meva vida (fins al moment). Combina Islàndia, la Itaca de l'espectacle natural, amb una impresionant quantitat de conceptes geològics de tots els camps, interrelacionant-los amb una habilitat mai vista i connectant-los finalment amb la història humana i amb el futur (f*ck yeah actualism). Glaceres, punts calents (hot spots), canvi climàtic, inclusions fluides... hi cap tot en 45 minuts. Estic impresionat. Crec que si fos professor d'institut posaria aquest vídeo als meus i les meves alumnes amb la tasca d'explicar un dels conceptes que apareixen al documental. Només un. I n'hi hauria per a tota la classe sense repetir cap. Un plaer. I a més en alta definició.
7 de setembro de 2011
4 de setembro de 2011
26 de agosto de 2011
Deixar Facebook
Tedes que probalo. Para un eganchado ás redes sociais coma min, deixar Facebook produce vertixe, euforia, desconcertamento e mesmo cegamento dos ollos polo brillo da luz ao saír ao exterior, como ocorría naquel mítico capítulo dos Simpsons onde apagaban a tele e descubrían a rúa.
Hai grandes precursores de deixar Facebook, aos cales me enorgullece imitar: o primeiro (e quizais o máis valente, porque o fixo cando Facebook estaba en pleno boom) foi o Berto Romero. No seu blogue (berto.tv), relatouno como "chantaxe emocional 2.0" e tamén falou de Twitter e Facebook nunha entrevista en Visto Lo Visto.
O segundo deixador-de-Facebook ilustre, polo menos no que ás miñas referencias se refire, é o señor Martin Pawley. Se buscásedes cun Google imaxinario na miña cabeza as palabras "cinema Galiza" atopariades a Martin Pawley. O seu blogue Sinais de vida é tan interesante que podo xustificar o abandono de Facebook só como método para ter máis tempo para ler os seus artigos.
Porque diso se trata. Aínda que este artigo poida quedar un pouco desanxelado por ser comezado antes das vacacións e rematado ao final delas, onde quero chegar é a que o tempo non é infinito. Sabémolo. E quero dedicar moito máis tempo e agarimo do que lle dediquei últimamente a ler blogues, a ler libros, e tamén a escribir na Ouriceira. E se podo, como dicía, quero deixarme deslumbrar máis pola luz que atravesa as árbores e polas conversas que se oen ao lonxe. Quero dicir: alimentar a Rede con experiencias físicas máis que encher o baleiro físico con experiencias en Rede. Coherente até onde permita o corpo, claro.
P.D.: Até novo rumbo, os artigos da Ouriceira autopublicaranse en Twitter e en Facebook (vía Twitter), o que non quere dicir que estea activo en ningunha das dúas redes. Si, xa, a quen lle importa?
Ho hauríeu de provar. Per a un penjat de les xarxes socials com jo, deixar Facebook produeix vertigen, eufòria, desconcert i fins i tot enlluernament per la lluïsor de la llum en sortir a l'exterior, com en aquell mític capítol dels Simpsons on apagaven la tele i descobrien el carrer.
Hi ha grans precursors de deixar Facebook, als quals m'omple d'orgull imitar: el primer (i potser el més valent, perquè ho va fer quan Facebook es trobava en ple boom) va ser Berto Romero. Al seu bloc (berto.tv), ho va relatar com "xantatge emocional 2.0" i també va parlar de Twitter i Facebook en una entrevista a Visto Lo Visto.
El segon deixador-de-Facebook il·lustre, almenys pel que fa a les meves referències, és el senyor Martin Pawley. Si busquéssiu amb un Google imaginari al meu cap les paraules "cinema Galiza" trobaríeu en Martin Pawley. El seu bloc Sinais de vida és tan interessatnt que puc justificar l'abandonament de Facebook només com a mètode per tenir més temps per llegir els seus articles.
Perquè d'això es tracta. Encara que aquest article pugui quedar una mica desfilat per haver estat començat abans de les vacances i acabat després, allà on vull arribar és a l'evidència que el temps no és infinit. Ho sabem. I vull dedicar més temps i cura del que li he dedicat últimament a llegir blocs, llegir llibres, i també a escriure a l'Ouriceira. I si puc, com deia, vull deixar-me enlluernar més per la llum que travessa els arbres i per les converses que se senten en la llunyania. Vull dir: alimentar la Xarxa amb experiències físiques més que omplir el buit físic amb experiències en Xarxa. Coherent fins a on ho permeti el cos, és clar.
P.D.: Fins a nou rumb, els articles de l'Ouriceira s'autopublicaran a Twitter i Facebook (via Twitter), la qual cosa no vol dir que estigui actiu a cap de les dues xarxes. Sí, ja, a qui li importa?
2 de agosto de 2011
O pracer de cociñar | El plaer de cuinar
Unha das actividades que aspiro a aprezar como se merece é a cociña. A verdade é que cando un consegue poñer os cinco sentidos nas potas e as tixolas, prodúcese un momento tipo tea time. E se ademais podemos acompañalo cunha boísima selección de entrevistas acústicas do programa Hoy Empieza Todo... mel con filloas. Bon profit!
Una de les activitats que aspiro a valorar com es mereix és la cuina. La veritat és que quan s'aconsegueix posar els cincs sentits a les olles i les paelles es produeix un moment tipus tea time. I si a més ho podem amanir amb una boníssima selecció d'entrevistes acústiques del programa Hoy Empieza Todo... mel i mató. Bo proveito!
28 de xullo de 2011
O tempo, Mario Regueira, Leo Babauta, a calma. | El temps, Mario Regueira, Leo Babauta, la calma.
O artigo de Mario Regueira “Contra a rede das pequenas cousas” chegou aos meus ollos hai xa un tempo, e creo que pasou a ese curioso dobre fondo do cerebro onde van parar moitas ideas que acaban formando parte do meu xeito de ver o mundo, aínda que a maioría das veces esqueza as fontes. Citar as fontes non é fácil cando a memoria ten un comportamento cando menos curioso.
Hai pensamentos no artigo de Mario que coinciden con algúns dos que me fixeron reanimar o blogue no sentido clásico da palabra aló polo mes de abril.
Vella é xa a frase “metabloguear é o peor”, mais aquí sérveme para presentarvos un home moi interesante: Leo Babauta.
Ler a cotío o blogue de Leo Babauta mnmlist.com fíxome reflexionar sobre o tempo, o traballo, a calma, a tese doutoral, o consumo, as persoas que me rodean, o esmarfon, a comida, as redes sociais, as cousas que almacenamos… non é pouca cousa.
É curioso, é a primeira vez que me engacho a un blogue en inglés, e ademais un blogue dun xénero que se podería calificar, aínda que soe pexorativo hoxe en día, de autoaxuda. O certo é que a partir de mnmlist, de zenhabits e outras lecturas semellantes estou atopando unha certa calma vital que necesitaba nos últimos tempos.
Seguiremos informando.
L'article de Mario Regueira “Contra a rede das pequenas cousas” va arribar als meus ull ja fa un temps, i crec que va passar a aquell curiós doble fons del cervell on van a parar moltes idees que acaben formant part de la meva manera de veure el món, tot i que moltes vegades oblidi les fonts. Citar les fonts no és fàcil quan la memòria té un comportament com a mínim curiós.
Hi ha pensaments a l'article de Mario que coincideixen amb alguns dels que em van fer reanimar el bloc en el sentit clàssic de la paraula pels volts del mes d'abril.
Vella és ja la frase “metabloguejar és el pitjor”, però aquí em serveix per presentar-vos un home molt interessant: Leo Babauta.
Llegir sovint el bloc de Leo Babauta mnmlist.com m'ha fet reflexionar sobre el temps, la feina, la calma, la tesi doctoral, el consum, les persones que m'envolten, l'esmarfon, el menjar, les xarxes socials, les coses que emmagatzemem... no és pas poca cosa.
És curiós, és el primer cop que m'enganxo a un bloc en anglès, i a més un bloc d'un gènere que es podria qualificar, tot i que sona pejoratiu avui dia, d'autoajuda. El cert és que a partir mnmlist, de zenhabits i altres lectures semblants estic trobant una certa calma vital que necessitava en els darrers temps.
Seguirem informant.
9 de xullo de 2011
1 de xullo de 2011
As culpas, por Mario Regueira
Seguindo unha das recomendacións de Mario (fotocopien, escaneen, pirateen), pego aquí a que quizais é a análise máis interesante de todas as que se fixeron arredor do feche de Galicia Hoxe. A máis interesante sobre todo porque nos fai pensar na lóxica e nas trampas lóxicas nas que tantas veces caemos. Os cataláns, por exemplo, tan capitalistas e libremercadistas como son/somos moitas veces, teñen/temos unhas subvencións fortes aos medios que utilizan o catalán. Non sigo falando que escarallo o artigo. Grazas, Mario:
As culpas

Non direi que non consuman produtos galegos. Consuman produtos galegos. Merquen libros e banda deseñada, vaian ao pouco cinema que as salas proxectan na nosa lingua, se queren subscribirse a un xornal, subscríbanse a un xornal en galego, vaian a concertos de música galega e en galego, acudan ao teatro. Mesmo máis aló do estritamente cultural, acudan aos mercados de abastos, busquen produtos da nosa terra e daqueles escollan os que teñan etiquetaxe na nosa lingua, non volvan a locais que non teñan a carta polo menos tamén na nosa lingua e tenten probar naqueles outros que ademais teñen un compromiso firme cos produtos do noso país e cos pequenos produtores. Agasallen algunha desas moitas opcións, moi especialmente ás crianzas, que no medio do maremagnum Disney lembrarán sempre a sorpresa das historias que chegan nunha lingua distinta, unha lingua rebelde e máxica onde todo parece posíbel.
Porén non direi só que consuman. Descarguen música, fotocopien, escaneen, pirateen, se son persoas afoutas rouben libros nas grandes superficies, descarguen filmes e series, cóense nos concertos, lean a prensa na rede, espolien as bibliotecas públicas e espolien as bibliotecas dos amigos, aproveiten os espectáculos gratuítos ou que só custan o prezo dunha consumición. Empápense de cultura, critíquena, desprecen os seus produtos cativos e emociónense cos brillantes, porque iso é basicamente para o que valen todas as culturas do mundo, para estabelecer un diálogo intemporal. Nunca un estanque, sempre un caudal, cos seus remuíños e os seus remansos, coas súas augas podres e aquelas outras ateigadas de peixes.
E non direi só que merquen, porque as novas tristes destes días levaron en demasiadas ocasións a responsabilizar aos interesados na cultura e na supervivencia da lingua, a caer no remuíño da lóxica neoliberal segundo a cal para que unha cultura (sen estado) exista debe ser rendíbel economicamente. Mentres os grandes medios do país recibiron axudas (non poucas veces no nome da normalización lingüística), os pequenos proxectos coherentes coa lingua teñen que explicar a súa supervivencia no medio da xungla do mercado. Cando grande parte das industrias do país están subvencionadas, as empresas culturais galegas teñen que sobrevivir co posto ou afrontar unha extinción que se xustifica na súa baixa rendibilidade comercial, non demasiado diferente á doutras empresas que seguen adiante.
Caer na trampa de asumir a nosa responsabilidade persoal implica asumir a lóxica perversa das cousas, unha lóxica que nos levan suxerindo dende hai anos e que é, en realidade, unha das grandes falacias da relación entre a cultura galega e a imposición castelá. Naturalmente que sempre debemos estar ao lado da nosa cultura, pero o peso económico do mantemento de moitos dos seus proxectos non é unicamente responsabilidade nosa. Existe unha responsabilidade estrutural de todos os gobernos en manter determinados sectores de interese público. Se no Estado español fechase o último xornal diario en castelán, o goberno inxectaría cartos para evitalo. Algo semellante acontecería se o cinema en castelán tivese anos en branco ou anos cun par de filmes. Se o castelán perdese un grande número de falantes en favor do inglés, por exemplo, a campaña gobernamental para impedilo sería brutal. O interese en manter este tipo de campos non é só moral ou gratuíto, aparece recollido en distintos puntos do aparello lexislativo. No caso galego tamén, polo que a desidia do mal goberno que nos asombra non é só unha incompetencia e unha mostra de ignorancia, senón un abandono neglixente dos deberes que lle son propios.
E si, insisto, compren produtos galegos, apoien os proxectos propios e fagan por que a nosa cultura floreza e medre comercialmente. Porén, a próxima vez que feche un xornal, unha editora, unha sala de teatro ou un festival de música, non caian no xogo das culpas doadas nin cedan á lóxica perversa do capitalismo imperialista. Non lles corresponde aos nosos soldos de obreir@s e precari@s soster todo o edificio enorme da nosa cultura. Ou si, pero a través dos impostos que hoxe, en función da xestión deste goberno, van para cabeceiras que se expresan nunha lingua estranxeira, para grupos musicais formados en Madrid ou para asociacións que defenden un apartheid lingüístico demencial.
Artigo orixinal: As culpas (O porto dos escravos)
27 de xuño de 2011
Arde Galiza con lume forestal e, mentres avanzan, as lapas queiman o #galiciahoxe. Os xornais en galego arden ben.
Arde Galiza con lume forestal e, mentres avanzan, as lapas queiman o #galiciahoxe. Os xornais en galego arden ben.
Galicia Hoxe sae mañá á rúa por derradeira vez
22 de xuño de 2011
Si que se pode. Ti elixes: Pacto do Euro ou Economía Crítica | Sí quees pot. Tu tries: Pacte de l'Euro o Economia Crítica
Miren Etxezarreta - La Deuda Pública y el Pacto del Euro from ATTAC.TV on Vimeo.
Catedrática Emérita de Economía Aplicada da Universidade de Barcelona.
Doutora pola London School of Economics.
Por destacar un fragmento, fixádevos do minuto 7.38 ao 8.35.
Catedràtica Emèrita d’Economía Aplicada de la Universitat de Barcelona.
Doctora per la London School of Economics.
Per destacar un fragment, fixeu-vos al que diu del minut 7.38 al 8.35.
18 de xuño de 2011
26 de maio de 2011
É o momento | És el moment

É o momento de xuntar todas as forzas e enerxías das que estamos a favor da xustiza social. Cada un ten que atopar a forma da súa peza e temos que encaixar todas.
En Galiza sabemos o que é vivir baixo un mal goberno. Conseguimos superalo moitas veces e volverémolo facer. Estamos a volver facelo.
A transformación é lenta mais inevitábel. Paciencia, dignidade e tempo, non necesitamos máis.
Ánimos a Galiza, a Catalunya, ao País Valencià, ás Hespanhas, a todo o mundo.
És el moment d’ajuntar totes les forces i energies dels qui estem a favor de la justícia social. Cadascú ha de trobar la forma de la seva peça i hem d’encaixar-les totes.
A Galícia sabem el que és viure sota un mal govern. Ens hem en sortit moltes vegades i ho tornarem a fer. Ho estem tornant a fer.
La transformació és lenta però inevitable. Paciència, dignitat i temps, no necessitem més.
Ànims a Galícia, a Catalunya, al País Valencià, a les Espanyes, a tot el món.
Comezar, continuar, gozar | Començar, continuar, gaudir

Son moitas ás veces na vida que comezamos un proxecto con ilusión e pouco a pouco imos perdendo a enerxía, a continuidade, a forza.
A miña relación coa escritura (con toda a modestia), ten moitas veces eses riscos, no sentido de trazos. Así tamén a guitarra, así tamén a piscina.
Teño o descaro de escribir sobre sensacións que seguramente só me interesan a min. E de escribir co ritmo palábrico perdido por causas aínda non ben definidas.
Entón chegan eses momentos nos que collo novos azos e decátome de que aquí, na Ouriceira, no Xabre, hai un cacho de min, un cacho que me gusta.
E decido concentrar as miñas ilusións aquí e nas outras pegadas que me permitirían camiñar mesmo se estivese cego.
Continuamos, gozamos.
P.D.: Decidín que o meu espazo está aquí, na Ouriceira, por se alguén lle interesa.
Molts cops a la vida comencem un projecte amb il·lusió i mica en mica anem perdent l’energia, la continuitat, la força.
La meva relació amb l’escriptura (amb tota la meva modèstia), té moltes vegades aquests trets, aquells que defineixen, no aquells que es disparen. Així també la guitarra, així també la piscina.
Tinc la barra d’escriure sobre sensacions que segurament només m’interessen a mi. I d’escriure amb el ritme paràulic perdut per causes encara no ben definides.
Llavors arriben aquests moments en que agafo nova empenta i m’adono que aquí, en A Ouriceira, al Xabre, hi ha un tros de mi, un tros que m’agrada.
I decideixo concentrar les meves il·lusions aquí i a les altres petjades que em permetrien caminar fins i tot si estigués cec.
Continuem, gaudim.
P.D.: He decidit que el meu espai està aquí, a l’Ouriceira, per si a algú li interessa.


















