Feliz lexislatura máxica | Feliç legislatura màgica

Cruzando beirarrúas,
collendo o tren,
oes o que agardas
cando fala a xente.

É máxico, é marabilloso
que nos mintan así.
Eu non quero a verdade,
quero ser feliz.

Fano os xuíces,
os médicos tamén,
nos periódicos
e na TDT.

É máxico, é marabilloso
que nos mintan así.
Eu non quero a verdade,
quero ser feliz.

É máxico, é marabilloso
que nos mintan así.
Eu non quero a verdade,
eu non quero a verdade,
eu non quero a verdade,
quero ser feliz.

Igualada cheira funky | Igualada fa pudor de funky

Dedicado a todas esas galegas que veñen esta noite a Barcelona. Non teñen nada que facer os do PP e os pais que os pariron contra a maldita cultura galega dos de abaixo, que sempre sobrevive e cada día é máis forte. Aí vos queda. Feliz 20-N.

Dedicat a totes aquestes gallegues que venen aquesta nit a Barcelona. No tenen res a fer els del PP i els pares que els van parir contra la maleïda cultura gallega dels de baix, que sempre sobreviu i cada día és més forta. Açí us ho deixo. Feliç 20-N.

Boa merda | Bona merda (Mr. Fishman & Beat Mac @ Casa das Cores)

A Casa das Cores. Lugo. A agradábel sensación, como se fose unha caricia, de finalizar as vacacións en Galiza cunha sesión de DJ's atmosféricos nunha terraza a carón do Río Miño. Unha noite entre pedras á luz da lúa, que é como deberiamos pasar todas as noites de verán. Co Mr. Fishman (a.k.a. Dr. Think) hai un punto de familiaridade. Síntome ben escoitando a súa música porque xa a/o coñeco de vello. Co Beat Mac a situación é un pouco máis chocante, mais non menos suxerente. Volvo interpretar o aire. O ambiente que crea a mistura musical destes dous xenios é o importante, porque a música que fan non está feita para cantar retrousos e estrofas. Se se crea unha atmósfera especial, unha sensación cutánea que permaneza na memoria sensorial co paso do tempo, se iso ocorre, é que isto é boa merda. E ocorre.

A Casa das Cores. Lugo. L'agradable sensació, com si fos una carícia, de finalitzar les vacances a Galícia amb una sessió de DJ's atmosfèrics a una terrassa al costat del riu Miño. Una nit entre pedres sota la llum de la lluna, que és com hauríem de passar totes les nits d'estiu. Amb el Mr. Fihsman (a.k.a. Dr. Think) hi ha un punt de familiaritat. Em sento bé escoltant la seva música perquè ja la/el conec des de fa temps. Amb el Beat Mac la situació és una mica més xocant, però no menys suggeridora. Torno a intepretar l'aire. L'ambient que crea la barreja musical d'aquests dos genis és l'important, perquè la música que fan no està feta per cantar tornades i estrofes. Si es crea una atmosfera especial, una sensació cutània que romangui a la memòria sensorial amb el pas del temps, si això ocorre, és que això és bona merda. I ocorre.

Emilio José no Paral·lel (Barcelona)

[vimeo http://www.vimeo.com/21450904 w=500&h=283]

ENDIRECTO EMILIO JOSÉ from WAAAU.TV on Vimeo.

A festa en Galiza faise na cama.

A festa en Galiza faise na cama.
La Pegatina - Lacón con grelos dixit:

Idioteque (de Radiohead) tocado con Ukelele

http://www.myspace.com/music/song-embed?songid=71711522&getSwf=true

Que máis queres?

Idioteque (de Radiohead) tocat amb Ukelele. Què més vols?

GORILLAZ - Crystalided (The XX cover) Se non versionas a The XX non es ninguén.

GORILLAZ - Crystalided (The XX cover)

Se  non versionas a The XX non es ninguén.

Le vent de paris me caresse…

Astrud - Voglio vederti danzare Tamén hai Franco Battiato e Prezioso (a que eu coñecía), pero gosto máis desta.

[vimeo 15962283 w=400 h=225]

Put a conchord in your life

Teño saudade, t'enyoro

Ritmo das olas na praia
Brilo de prata no mar
Raios de sol os teus ollos
Eu ollei no teu ollar
Unha gaivota lanzaba
Facendo circos no ar
Os teus pasiños na area
Namorouno o teu andar

Teño saudade saudade teño de ti
Teño saudade de ti meu ben
Teño saudade de ti

O fume do barco vello
Oxe queria pintar
Os teus cabelos moada
Fixenronme namorar
A brisa da area
Todo facia tremar
No obxeto da tua escultura
Quen me dera non pensar

Teño saudade saudade teño de ti
Teño saudade de ti meu ben
Teño saudade de ti

Eu xa te lembro meu ben
PORQUE TEÑO SAUDADE DE TI

Teño saudade saudade teño de ti
Teño saudade de ti meu ben
Teño saudade de ti

Refused are fucking dead

C'est la vie!

La vie est plus belle en français!

- Umm... non.

Excuse me Mr.

Oh - excuse me Mr.
Do you have the time,
Or are you so important that it stands still for you?
Excuse me Mr.
Want you lend me your ear,
Or are you not only blind but do you not hear?
Excuse me Mr. but isn't that your oil in the sea,
And the pollution in the air Mr.,
Whose could that be?

So, excuse me Mr.
But I'm a mister too.
And you're givin' Mr. a bad name,
Mr. like you.
And, I'm taking the Mr. from out in front of your name,
'cause it's a Mr. like you that puts the rest of us to shame.
It's a Mr. like you that puts the rest of us to shame.

And I've seen enough,
Oh - I've seen enough,
I've seen enough to know that I've seen too much.

Excuse me Mr.
Can't you see the children dying?
You say that you can't help them,
Mr. you're not even trying.
Excuse me Mr.
Just take a look around.
Oh, Mr. just look up and you will,
You'll see it's coming down.
Oh, excuse me Mr. but I'm, I'm a mister too.
And you're givin' Mr. a bad name,
Mr. like you.
So, I'm taking the Mr. from out in front of your name,
'cause it's a Mr. like you that puts the rest of us to shame.
it's a Mr. like you, puts the rest of us to shame.

And I've seen enough,
I've seen en..., I've seen en...,
I've seen enough to know that I've seen too much.
I've seen enough,
Oh - I've seen enough to know that I've seen too much.

'cause Mr. when you're rattling on heaven's gate.
By then it is too late.
'cause Mr. when you get there,
They don't ask what you saved.
All they'll want to know Mr. is what you gave.
So, excuse me Mr.
But I'm a mister too.
And you're givin' Mr. a bad name,
Mr. like... you.

So, I'm taking the Mr. from out in front of your name,
'cause it's a Mr. like you puts the rest of us to shame.
Mr. like you, puts the rest of us to shame.
Oh...
...shame.

Tod@s somos Enjuto Mojamuto

"Durante una entrevista en Radio Nacional de España la ministra también ha puntualizado que no hay que generalizar y acusar a todos los internautas de descargas ilegales: "también hay esa idea de que el usuario tipo es Enjuto Mojamuto, de Muchachada Nui -programa de humor de TVE-, y no, somos más" (Público.es)

A ver, señora Sinde: no se puede generalizar, no hay equipo pequeño y el diésel compensa si haces muchos kilómetros.

Até aquí, correcto. Mais Enjuto Mojamuto non fai nin un só acto ilegal en ningún dos seus sketches. No campo que nos ocupa, Enjuto só cometería un acto delictivo se se dedicase a forrarse vendendo música (ou películas) con Copyright. Mesmo no caso de que se forrase ao crear un programa que se pode usar para descargar música, seguiría dentro da legalidade. Porque tamén se pode compartir música polo Microsoft Messenger: ilegalizámolo?

"Por otro lado ha matizado que el problema de la música en Internet es el poco peso de las canciones y su rapidez para copiarlas." (Público.es)

Esto ya es el recopetín, que dirían os seus hipócritamente referenciados Muchachada Nui. Agora só me falta ver un sketch de Marcial dicindo tal que así: Ahora, amigos, ya no se hacen las canciones como antes! Antes ponías un disco de pizarra y decías ¡Aquí hay arte! Mira que surcos hermosos! Pero ahora la música es así de chiquitica! Si es que es de mírame y no me toques! Y claro, eso después vuela por el interné ese, no sabes?

Si, Señora Ministra, tod@s somos Enjuto Mojamuto, menos vostede e o seu grupo de presión: vostedes son bastante máis anticuad@s que Marcial (González-Sinde, pa servirle!)*

*As miñas desculpas a Marcial Ruiz Escribano pola comparación; Marcial destila intelixencia.

Fotos: razieldsm | fuina en Flickr (Creative Commons)

Muller

Instead

Contento descontento | Content descontent

Holywater Rock & Roll

Podedes ver todas as fotos no álbum Holywater 04.09.
Podeu veure totes les fotos a l'àlbum Holywater 04.09.

Os Holywater do Monasterio de onte eran moi diferentes aos de hai cinco anos alá por Marina. Polo medio, perdéralles bastante a pista, por primeira vez desde aquel prototipo de Ricardo e Saqués.

Alá estaba aquel arxentino imponente, Khatru, cando eu aínda non me afixera a ver ao Diego. A sala quentaba suficientemente o ambiente; non tardaron moito en poñer o aire acondicionado a tope xusto por riba da cabeza de Luis.

Teño que dicir que gocei como un anano, coma sempre. O que notei, e non sei se o saberei expresar, é que o "rango cañeiro-íntimo" se estreitou moitísimo dende a última vez que os vira en directo. E se facemos unha media nese rango, o listón sube cara o Rock & Roll. Moita rabia, moita endorfina descargada en directo con Ricardo apoiado costas con costas co Khatru. Martín movíase máis ca nunca. Para Luis nunca foi (digo eu) tan pequena a diferenza entre os míticos Disappointment e este grupo de pedaliños. Porque unha cousa que se pode observar é que as pedaleiras de Martín e Ricardo multiplícanse cos anos.

Dúas impresións se complementan (ou contradicen) en Holywater hoxe. Por unha banda a perda do extremo íntimo fai que o de onte fora o primeiro concerto no que non se me puxeron os pelos de punta. Claro que eu tamén cambiei, quizais aquela sensibilidade adolescente era cousa de adolescere. Por outra banda, se me cingo por un momento ao disco e esquezo o directo, hai un fino fío que conecta Tranquility co espírito das dúas maquetas, saltando Handle With Care e Sides. Escoitando Tranquility onte na cama tiña unha certeza semi-onírica de estar deitado no sofá do salón da casa de Lugo, e eu ter 16 anos, claro.

Se cadra é como a vida dunha persoa, e a vellez de Holywater parécese á súa infancia. Non quixera que soara a cousa a crítica destructiva. Aínda sigo sen entender porque este grupo non está na primeira liña das preferencias indies, se é que esta condenada etiqueta quere dicir algo. Porén, teño o regusto amargo de pensar que o mellor de Holywater xa foi tocado. E todo (e se se me permite o desafogo) pola incultura musical desta sociedade que non cataliza aos seus artistas e que fai a Lucía cantarlle o Himno Galego a Feijoo e Rajoy porque eles non o saben. Non ten moito que ver co tema este último detalle (ou si), mais se non o digo rebento.

Els Holywater del Monasterio d'ahir eren molt diferents d'aquells de fa cinc anys allà per Marina. En aquests anys, els havia perdut una mica de vista, per primer cop des d'aquell prototip de Ricardo i Saqués.

Hi havia aquell argentí imponent, Khatru, quan jo encara no m'havia acostumat a veure el Diego. La sala escalfava prou l'ambient; no van trigar molt a engegar l'aire condicionat al màxim just per sobre del cap d'en Lluís.

He de dir que vaig gaudir com un nen petit, com sempre. El que he notat, no sé si ho sabré expressar, és que el "rang canyer-íntim" s'ha estretat moltíssim des de l'últim cop que els havia vist en directe. I si fem una mitja d'aquest rang, el llistó puja clarament cap al Rock & Roll. Molta ràbia, molta endorfina descarregada en directe amb en Ricardo recolzant-se esquena amb esquena amb el Khatru. El Martín es movia més que mai. Per al Lluís (crec jo) mai no ha estat tan petita la diferència entre els mítics Disappointment i aquest grup de pedalets. Perquè una cosa que es pot observar és que les pedaleres de Martín i Ricardo es multipliquen amb els anys.

Dues impresions es complementen (o contradiuen) a Holywater avui. Per una banda la pèrdua de l'extrem íntim fa que el d'avui hagi estat el primer concert que no em va posar els pèls de punta. És clar que jo també he canviat, potser aquella sensibilitat adolescent era cosa d'adolescere. Per una altra banda, si em cenyeixo per un moment al disc i oblido el directe hi ha un fil prim que connecta Tranquility amb l'esperit de les dues maquetes, tot saltant Handle With Care i Sides. Escoltant Tranquility ahir al llit tenia una certesa semi-onírica d'estar estirat al sofá de la meva casa de Lugo, i jo tenir 16 anys, és clar.

Potser és com la vida d'una persona, i la vellesa de Holywater s'assembla a la seva infància. No voldria que sonés la cosa a crítica destructiva. Encara segueixo sense entendre perquè aquest grup no es troba a la primera línia de les preferències indies, si és que aquesta maleïda etiqueta vol dir quelcom. Tanmateix, tinc el regust amarg de pensar que el millor de Holywater ja ha estat tocat. I tot (i si se'm permet la descàrrega) per la incultura musical d'aquesta societat que no catalitza els seus artistes i que fa que Lucía li canti l'Himno Galego a Feijoo i Rajoy perquè ells no se'l saben. No té gaire a veure amb el tema aquest darrer detall (o sí), però si no ho dic rebento.

The Decline

Xa que non nos imos ver nestas vacacións, velaí vai unha pequena dedicatoria, Paula:

Ja que no ens veurem durant aquestes vacances, vet aquí una petita dedicatòria, Paula:






NOFX
The Decline (1999)


Where are all the stupid people from?
And how'd they get to be so dumb?
Bred on purple mountain range
Feed amber waves of grains
To lesser human beings, zero feelings

Blame it on
Human nature, mans destiny (mans destiny)
Blame it on the greediocracy (greediocracy)
Fear of God
The fear of change
The fear of truth