Podedes ver todas as fotos no álbum Holywater 04.09.
Podeu veure totes les fotos a l'àlbum Holywater 04.09.
Os Holywater do Monasterio de onte eran moi diferentes aos de hai cinco anos alá por Marina. Polo medio, perdéralles bastante a pista, por primeira vez desde aquel prototipo de Ricardo e Saqués.
Alá estaba aquel arxentino imponente, Khatru, cando eu aínda non me afixera a ver ao Diego. A sala quentaba suficientemente o ambiente; non tardaron moito en poñer o aire acondicionado a tope xusto por riba da cabeza de Luis.
Teño que dicir que gocei como un anano, coma sempre. O que notei, e non sei se o saberei expresar, é que o "rango cañeiro-íntimo" se estreitou moitísimo dende a última vez que os vira en directo. E se facemos unha media nese rango, o listón sube cara o Rock & Roll. Moita rabia, moita endorfina descargada en directo con Ricardo apoiado costas con costas co Khatru. Martín movíase máis ca nunca. Para Luis nunca foi (digo eu) tan pequena a diferenza entre os míticos Disappointment e este grupo de pedaliños. Porque unha cousa que se pode observar é que as pedaleiras de Martín e Ricardo multiplícanse cos anos.
Dúas impresións se complementan (ou contradicen) en Holywater hoxe. Por unha banda a perda do extremo íntimo fai que o de onte fora o primeiro concerto no que non se me puxeron os pelos de punta. Claro que eu tamén cambiei, quizais aquela sensibilidade adolescente era cousa de adolescere. Por outra banda, se me cingo por un momento ao disco e esquezo o directo, hai un fino fío que conecta Tranquility co espírito das dúas maquetas, saltando Handle With Care e Sides. Escoitando Tranquility onte na cama tiña unha certeza semi-onírica de estar deitado no sofá do salón da casa de Lugo, e eu ter 16 anos, claro.
Se cadra é como a vida dunha persoa, e a vellez de Holywater parécese á súa infancia. Non quixera que soara a cousa a crítica destructiva. Aínda sigo sen entender porque este grupo non está na primeira liña das preferencias indies, se é que esta condenada etiqueta quere dicir algo. Porén, teño o regusto amargo de pensar que o mellor de Holywater xa foi tocado. E todo (e se se me permite o desafogo) pola incultura musical desta sociedade que non cataliza aos seus artistas e que fai a Lucía cantarlle o Himno Galego a Feijoo e Rajoy porque eles non o saben. Non ten moito que ver co tema este último detalle (ou si), mais se non o digo rebento.
Els Holywater del Monasterio d'ahir eren molt diferents d'aquells de fa cinc anys allà per Marina. En aquests anys, els havia perdut una mica de vista, per primer cop des d'aquell prototip de Ricardo i Saqués.
Hi havia aquell argentí imponent, Khatru, quan jo encara no m'havia acostumat a veure el Diego. La sala escalfava prou l'ambient; no van trigar molt a engegar l'aire condicionat al màxim just per sobre del cap d'en Lluís.
He de dir que vaig gaudir com un nen petit, com sempre. El que he notat, no sé si ho sabré expressar, és que el "rang canyer-íntim" s'ha estretat moltíssim des de l'últim cop que els havia vist en directe. I si fem una mitja d'aquest rang, el llistó puja clarament cap al Rock & Roll. Molta ràbia, molta endorfina descarregada en directe amb en Ricardo recolzant-se esquena amb esquena amb el Khatru. El Martín es movia més que mai. Per al Lluís (crec jo) mai no ha estat tan petita la diferència entre els mítics Disappointment i aquest grup de pedalets. Perquè una cosa que es pot observar és que les pedaleres de Martín i Ricardo es multipliquen amb els anys.
Dues impresions es complementen (o contradiuen) a Holywater avui. Per una banda la pèrdua de l'extrem íntim fa que el d'avui hagi estat el primer concert que no em va posar els pèls de punta. És clar que jo també he canviat, potser aquella sensibilitat adolescent era cosa d'adolescere. Per una altra banda, si em cenyeixo per un moment al disc i oblido el directe hi ha un fil prim que connecta Tranquility amb l'esperit de les dues maquetes, tot saltant Handle With Care i Sides. Escoltant Tranquility ahir al llit tenia una certesa semi-onírica d'estar estirat al sofá de la meva casa de Lugo, i jo tenir 16 anys, és clar.
Potser és com la vida d'una persona, i la vellesa de Holywater s'assembla a la seva infància. No voldria que sonés la cosa a crítica destructiva. Encara segueixo sense entendre perquè aquest grup no es troba a la primera línia de les preferències indies, si és que aquesta maleïda etiqueta vol dir quelcom. Tanmateix, tinc el regust amarg de pensar que el millor de Holywater ja ha estat tocat. I tot (i si se'm permet la descàrrega) per la incultura musical d'aquesta societat que no catalitza els seus artistes i que fa que Lucía li canti l'Himno Galego a Feijoo i Rajoy perquè ells no se'l saben. No té gaire a veure amb el tema aquest darrer detall (o sí), però si no ho dic rebento.
20 de abril de 2009
Holywater Rock & Roll
18 de abril de 2009
Na punta da lingua | A la punta de la llengua
Ho tinc tot a la punta de la llengua. I no dic ni una paraula.
15 de abril de 2009
Humor negro | Humor negre

Botar unhas risas con certas ocurrencias é unha das vantaxes de ter Twitter. Neste caso foi o Berto Bértez.
Xapar-me es cul amb certes ocurrències és dels avantatges de tenir Twitter. En aquest cas ha estat el Berto Bértez.
7 de abril de 2009
3 de abril de 2009
Els "no nacionalistes" | As "non nacionalistas"
The Decline
Ja que no ens veurem durant aquestes vacances, vet aquí una petita dedicatòria, Paula:
NOFX
The Decline (1999)
Where are all the stupid people from?
And how'd they get to be so dumb?
Bred on purple mountain range
Feed amber waves of grains
To lesser human beings, zero feelings
Blame it on
Human nature, mans destiny (mans destiny)
Blame it on the greediocracy (greediocracy)
Fear of God
The fear of change
The fear of truth
31 de marzo de 2009
G-20 vs Libia

- Jo em pensava que reparitirien la riquesa.
- Doncs jo ja em donava per satisfet si repartissin la fam.
Dibuix de Castelao, trobat a Unha de blog.
28 de marzo de 2009
25 de marzo de 2009
Pregunta parva | Pregunta tonta
A les piscines del Regne Unit, les nadadores i nadadors circulen per l'esquerra del seu carril?
24 de marzo de 2009
23 de marzo de 2009
Manual de manipulació | Manual de manipulación
Acabo de ver a manipulación informativa que nunca vira na Televisión de Catalunya toda concentrada na noticia sobre os Mossos e a Universidade do TN migdia. Ninguén máis se fixou?
22 de marzo de 2009
gla 11 | landra 11

Aquest matí he somiat que netejaba un bosc indefinit. Hi havia molts arbustos petits que se'm ficaven als mitjons. Però era feliç. Sentia el contacte amb la terra.

Esta mañá soñei que rozaba un souto indefinido. Había moitas uces que se me metían nos calcetíns. Mais era feliz. Sentía o contacto coa terra.
21 de marzo de 2009
18 de marzo de 2009
Tornen els grisos | Volven os grises
Els Mossos d'Esquadra desallotgen l'edifici central de la Universitat de Barcelona amb una violència increïble. Si les parets parlessin plorarien de ràbia i vergonya. Medalla d'INDECÈNCIA I HIPOCRESIA per al Rector i especialment per al Conseller d'Interior. Només es pot exigir la dimissió fulminant dels dos.
Os Mossos d'Esquadra desaloxan o edificio central da Universitat de Barcelona cunha violencia incribel. Se as paredes falasen chorarían de rabia e vergoña. Medalla de INDECENCIA E HIPOCRISÍA para o Rector e especialmente para o Conseller d'Interior. Só se pode esixir a dimisión fulminante dos dous.
http://blip.tv/play/AfSCF4HKaw
hipocresia
f. [LC] Simulació de qualitats i de sentiments que hom no té.
hipocrisía
s f Finximento de calidades, ideas ou sentimentos contrarios aos que alguén realmente sente.
Actualització: | Actualización:
Més del mateix | Máis do mesmo: http://www.vilaweb.tv/?video=5596
12 de marzo de 2009
11 de marzo de 2009
Oh-My-God
Les mentides llengüicides amb premeditació i traïdoria arriben al Regne Unit. Compte amb la notícia del Guardian (no un tabloide qualsevol): "Spanish speakers fight to save their language as regions have their say". Si jo dic que en Feijoo menja nens cada dia prou vegades, el poble m'acabarà donant la raó? A més aquest cop ens acusen de venjatius. Esto ya es el súmmum, coño:
(...) But now Spanish speakers complain that their language is being marginalised by regional nationalists in revenge for the way their own languages were suppressed in the Franco years. They are appealing to the Spanish constitution, which guarantees the right to speak Spanish along with the three other official languages. (...)
(...) In Galicia, at least half of teaching must be in the regional tongue. Gloria Lago, a founder of Bilingual Galicia, said: 'The children ask to be taught in Spanish and this is not allowed because the law prevents it. When the bell goes, they start speaking their own language. (...)
10 de marzo de 2009
Cabronazo
O DVD que viña hoxe co Público, esgotado nos 6 quioscos onde preguntei ao redor das 3 do mediodía. Haberá que ir ver Spamalot.
El DVD que donaven avui amb el Público, esgotat als 6 quioscos on he preguntat cap a les 3 del migdia. Haurem d'anar a veure Spamalot.
Unha clave | Una clau

Foto: madeira_de_uz en Flickr
Moitas análises dos resultados do 1-M lin nestes días. Hoxe mesmo Xabier Vázquez Pumariño dálle un bo repaso ao Bipartito. Eu podía entender perfectamente por qué baixou o apoio ao PSOE-BNG. O que me custa máis entender é cómo raios o PP mantivo os seus votos (e sube nas cidades, o futuro de Galiza!).
Tiven até hoxe a sensación da existencia dunha zona gris na diagnose de tot plegat (todo xunto, todo combinado). Algo se nos escapaba. Por primeira vez desde que teño uso de razón non tiña fundamentos para explicar o comportamento da poboación galega a ningún catalán/a curioso/a. Creo que atopei unha das chaves do asunto:
Pero -ao que vou- todo ese esterco contaminado e contaminante botado polos predecesores dos que agora chegan á Xunta pra convertela nunha compañía de demolicións, limpeza étnica e mamporreo, todo iso, lonxe de dárelles réditos eleitorais, volvíase contra diles, e o BNG medraba como pantrigo en forno de leña. Daquela, por qué as mintiras que naquela altura cuspían no ar caíanlles de volta na cara? Por que non lles valeron entón, e sí que lles valeron en troques agora? Xa sei: os erros e desviacións na acción de goberno deron pé para os adversarios manipularen a credulidade da xente desencantada. Sexa. Tamén sei: o BNG divorciouse dos sectores máis activos e reivindicativos das "camadas populares", que eran a fonte máis san e o alicerce máis rexo da sua forza. Sexa tamén -malia que isto, reitero, esprica a desafección ao BNG, non a afección ao Pepé. Mais hai outro fenómeno sociopolítico determinante. No período dos oitenta e boa parte dos noventa, o pobo e a cidadanía galega estaban a seguir o curso dun proceso de descolonización ideolóxica e cultural, un proceso de desalienación identitaria e de clase no substrato popular, un retroceso do autoodio, a diglosia e demais manifestacións desa síndrome correctamente diagnosticada dende as Irmandades en diante. Un proceso de desalienación no que o Bloque andaba a desempeñar un rol sobranceiro. Neste último decenio, ese proceso inverteuse outravolta para seguir o curso dunha involución. As consecuencias están á vista, e non só no escenario electoral, nin moito menos.
Eis o fenómeno que reclama primordial atención de calquera analista social que se precie, a doenza subxacente que cómpre diagnosticar e tratar. Cun artefacto político "moderno e competitivo"? Pois non: co artefacto acaído para desalienárense as clases dominadas e subalternas da nosa nación, a búsola que marque o norde dos combates emancipadores do pobo galego nesta nova etapa do longo ciclo histórico da nosa autodeterminación na modernidade que inda non rematou -mal que lles pese aos posmodernos "fillos de Marx e CocaCola".
Recomendo o artigo completo do Beiras.
Aquest dies he llegit moltes anàlisis dels resultats de l'1-M. Avui mateix Xabier Vázquez Pumariño li dóna un bon repàs al bipartit. Jo podia entendre perfectament per qué ha baixat el recolzament al PSOE-BNG. El que em costa més d'entendre és com dimonis el PP ha mantingut els seus vots (i puja a les ciutats, el futur de Galiza!).
Fins avui he tingut la sensació de l'existència d'una zona grisa en la diagnosi de tot plegat. Alguna cosa se'ns escapava. Per primer cop des de que tinc ús de raó no tenia fonaments per explicar el comportament de la població gallega a cap català/ana curios/a. Crec que he trobat una de les claus de l'assumpte:
Però -on anava- tots aquests fems contaminats i contaminants llançats pels predecessor dels qui ara arriben a la Xunta per convertir-la en una companyia de demolicions, neteja ètnica i mamporreo, tot això, lluny de donar-los rèdits electorals, es tornava contra ells, i el BNG creixia com el pa de blat al forn de llenya. Llavors, per què les mentides que aleshores escopien a l'aire els hi queien a la cara? Per què no els hi va servir aleshores, i sí que els hi serveixen en canvi ara? Ja sé: les errades i desviacions a l'acció de govern han possibilitat que els adversaris manipulin la credulitat de la gent desencantada. Sigui. També sé: el BNG s'ha divorciat dels sectors més actius i reivindicatius de les "camades populars", que eren la font més sana i el fonament més sòlid de la seva força. Sigui també -malgrat que això, reitero, explica la desafecció al BNG, no l'afecció al Pepé. Però hi ha un altre fenòmen sociopolític determinant. Durant el període dels vuitanta i bona part dels noranta, el poble i la ciutadania gallega va seguir el curs d'un procés de descolonització ideològica i cultural, un procés de desalienació identitària i de classe al substrat popular, un retrocés de l'autoodi, la diglòsia i altres manifestacions d'aquesta síndrome correctament diagnosticada ja des de les Irmandades. Un procés de desalienació dins del qual el Bloque portava un rol de referent. En aquest últim deceni, aquest procés s'ha invertit de nou per seguir el curs d'una involució. Les conseqüències són a la vista, i no només a l'escenari electoral, ni molt menys.
Vet aquí el fenòmen que reclama primordial atenció de qualsevol analista social que es consideri com a tal, la malaltia subjacent que cal diagnosticar i curar. Amb un artefacte polític "modern i competitiu"? Doncs no: amb l'artefacte adequat perquè es desalienin les classes dominades i subalternes de la nostra nació, la brújola que marqui el nord dels combats emancipadors del poble gallec en aquesta nova etapa del llarg cicle històric de la nostra autodeterminació en la modernitat que encara no ha acabat -encara que els faci mal als posmoderns "fills de Marx i CocaCola".
Recomano l'article sencer d'en Beiras.
9 de marzo de 2009
6 de marzo de 2009
Spotify
En Mauro Entrialgo és capaç de fer humor de qualsevol cosa.
Aínda non o probaches?: Spotify.com
Encara no l'has provat?: Spotify.com
5 de marzo de 2009
Confiança en el Govern | Confianza no Govern
Ahir em va alegrar l'esmorçar la notícia que el Govern Català vol aconseguir que la meitat de les pel·lícules projectades als cinemes de Catalunya s'estrenin doblades o subtitulades en català. Als matins de TV3, aquest programa-tòtem, plantegeven la següent pregunta al públic (mantins.sí / matins.no):
Està d'acord que la meitat de les pel·lícules s'estrenin en català?
La resposta va ser contudent: 83% Sí. 17% No.
Al día següent la pregunta gira sobre el mateix tema, però amb un matís important:
El govern aconseguirà que la meitat de les pel·lícules s'estrenin en català?
La resposta també és contundent, però oposada: 21% Sí. 79% No.
És aquesta la perplexitat de la qual ens parlava l'Associació Catalana de Sociologia? La ciutadania no és ingénua i sap (sabem) que s'haurà d'enfrontar als bombarders mediàtics madrilenys (i d'altres "regions", com ara La Voz Coz de Galicia), haurà de trencar-se el cap contra els tancs del front espanyolista PP-PSOE, arribar a acords complicats amb l'escut anti-míssils de les grans empreses de distribució... ben pensat jo també votaria Sí a la primera pregunta i No a la segona.
És una llàstima que aquesta sensació de "voler i no poder" estigui tan arrelada a la societat catalana. A Galiza encara no hem assumit el primer verb; ni parlar-ne del segon.
Onte aledoume o almorzo a nova de que o Govern catalán quere conseguir que a metade das películas proxectadas en Cataluña se estrenen dobrades ou subtituladas ao catalán. Nos matins de TV3, ese programa-tòtem, formulaban a seguinte pregunta ao público (mantins.sí / matins.no):
Está de acordo en que a metade das películas se estrenen en catalán?
A resposta foi contundente: 83% Si. 17% Non.
Ao día seguinte a pregunta xira sobre o mesmo tema, pero cun matiz importante:
O goberno conseguirá que a metade das películas se estrenen en catalán?
A resposta tamén é contundente, mais oposta: 21% Si. 79% Non.
É esta a perplexidade da que ens falaba a Associació Catalana de Sociologia? A cidadanía non é inxénua e sabe (sabemos) que terá que enfrontarse aos bombardeiros mediáticos madrileños (e doutras "rexions", como La Voz Coz de Galicia), terá que escornarse contra os tanques da fronte españolista PP-PSOE, chegar a acordos complicados co escudo anti-misís das grandes empresas de distribución... ben pensado eu tamén votaría Si á primeira pregunta e Non á segunda.
É unha mágoa que esta sensación de "querer e non poder" estea tan enraizada na sociedade catalana. En Galiza índa non asumimos o primeiro verbo; nin falar do segundo.
3 de marzo de 2009
empezamos.
1 de marzo de 2009
Até sempre, Rubianes | Fins sempre, Rubianes
Nesta sociedade de perfil baixo, de líderes grises, na que a liberdade de opinión se reduce á opinión que fabrican dous ou tres grupos mediáticos, había até hoxe unha mosca cojonera. Unha persoa que removía entrañas e conciencias. Vivirei o resto da miña vida coa mágoa de non ter ido ver a Rubianes ao teatro, téndoo ao alcance da man.
A partir de hoxe serei un chisco máis escatolóxico, máis verborreico, máis incorrecto. Quero que Rubianes deixe pouso.
Até sempre, carallo!
En aquesta societat de perfil baix, de líders grisos, a la qual la llibertat d'opinió es redueix a l'opinió que fabriquen dos o tres grups mediàtics, hi havia fins avui una mosca cojonera. Una persona que removia entranyes i conciències. Viuré la resta de la meva vida amb la pena de no haver anat a veure Rubianes al teatra, tenint-lo a l'abast de les meves mans.
A partir d'avui seré una mica més escatològic, més verborreic, més incorrecte. Vull que Rubianes deixi empremta.
Fin sempre, collons!
Tod@s a reflexionar

La Junta Electoral de Ourense permite a las mesas validar los votos que tengan tachado el nombre de Luis Carrera
Es la respuesta de la Junta al recurso interpuesto por el PP tras el cese de Luis Carrera por sus irregularidades con Hacienda.- Los populares querían que se contabilizaran los votos que llevasen tachado el nombre del anterior cabeza de lista por la provincia
LUIS PARDO 28-02-2009
La Junta Electoral de Ourense ha dejado a la elección de los presidentes de todas las mesas de la provincia gallega para que decidan ellos si dan por válidas las papeletas que tengan tachado el nombre de Luis Carrera, el anterior cabeza de lista por esa provincia que fue reemplazado por sus irregularidades con Hacienda. PSOE y BNG han anunciado que recurrirán la decisión de la Junta Electoral.
El acuerdo tomado por la Junta electoral provincial y reenviado a las siete juntas electorales de zona invoca una instrucción de la Junta Electoral Central, la 12/07, que indica que, excepto en aquellos casos como el del Senado en que la ley indique una intervención del elector, cualquier papeleta en la que se hubiera modificado, añadido, señalado o tachado el nombre de algún candidato, sería declarado nulo.
Aun así, en el documento que han recibido los presidentes de mesa se les indica que serán ellos quienes tengan la potestad de decidirlo. Es la respuesta de la Junta al recurso interpuesto por el PP tras el cese de Luis Carrera por sus irregularidades con Hacienda.
Los populares querían que se contabilizasen los votos que llevasen tachado el nombre del anterior cabeza de lista. Ahora la Junta lo ha dejado en manos de los presidentes.
Foto: modificada de topopardo en Flickr
19 de febreiro de 2009
17 de febreiro de 2009
Galiza 2009: Multicolor
Despois de ler a entrevista a Méndez Ferrín en Galiciae ("Alguén ten que ser de esquerda, republicano, laico e independentista neste país") tiven unha revelação: o Parlamento Galego é aburrido. Velaí o meu prosnáutico:
Després de llegir l'entrevista a Méndez Ferrín a Galiciae ("Algú ha de ser d'esquerres, republicà, laic i independentista en aquest país") he tingut una revelação: el Parlament Gés aborrit. Vet aquí el meu prosnáutico:

12 de febreiro de 2009
Voto por correo | Vot per correu
Foto: Territorio Vergara, en Blogs Publico.es
Aínda non me chegou a documentación para o voto por correo que solicitei ha xa quince días.
E a pregunta é evidente: Haberá algun apéndice da trama do PP implicado na cuestión?
Ou mellor aínda: Secuestrou Galicia Bilingüe a miña solicitude por ir escrita só en galego?
Ou a pregunta definitiva: Pode un tomar en serio a campaña electoral G'09 sen botarse a chorar?
Encara no m'ha arribat la documentació per al vot per correu que vaig sol·licitar ara fa quinze dies.
I la pregunta és evident: Hi haurà algun apèndix de la trama del PP implicat a la qüestió?
O millor encara: Ha segrestat Galicia Bilingüe la meva sol·licitud per estar escrita només en gallec?
O la pregunta definitiva: Es pot prendre algú seriosament la campanya electoral G'09 sense plorar a llàgrima viva?
7 de febreiro de 2009
Martin Niemöller
Acabo de descubrir, grazas ao interesantísimo artigo de Enrique Dans "La red, la libertad y el salto generacional", quen foi home que escribiu o celebérrimo poema "Cando os nazis viñeron...".
Aquí volo deixo, extraído da Wikipedia, para que practiquedes algo de alemán. Que o gocedes.
He descobert tot just ara, gràcies a l'interesantíssim article d'Enrique Dans La red, la libertad y el salto generacional", qui va ser l'home que va escriure el celebèrrim poema "Quan els nazis van venir...".
Aquí us el deixo, extret de la Wikipedia, perquè practiqueu una mica l'alemany. Espero que el gaudiu.
-
Als die Nazis die Kommunisten holten,
habe ich geschwiegen;
ich war ja kein Kommunist.
Als sie die Sozialdemokraten einsperrten,
habe ich geschwiegen;
ich war ja kein Sozialdemokrat.
Als sie die Gewerkschafter holten,
habe ich nicht protestiert;
ich war ja kein Gewerkschafter.
Als sie die Juden holten,
habe ich nicht protestiert;
ich war ja kein Jude.
Als sie mich holten,
gab es keinen mehr,
der protestieren konnte.
-
Cando os nazis viñeron buscar aos comunistas,
gardei silencio,
porque eu non era comunista,
Cando encarceraron aos socialdemócratas,
gardei silencio,
porque eu non era socialdemócrata,
Cando viñeron buscar aos sindicalistas,
non protestei,
porque eu non era
20 de xaneiro de 2009
O tempo dos bullós | El temps de les castanyes
Quina excusa millor per revitaminar el bloc que la publicació a Flocos.tv (el cineclub del audiovisual de l'audiovisual gallec) d'aquest documental de Chus Domínguez. Totes les sensacions que evoca el vídeo em són totalment conegudes. Un plaer.
18 de decembro de 2008
Si eres legal... que no te acusen de pirata
12 verdes carteis da campaña "Si eres legal, eres legal" na miña pequena facultade. Está claro, a universidade é obxectivo principal, porque a xente nova compartimos música, películas, programas e ficheiros de todo tipo.
Mais... vouvos revelar unha verdade case mesiánica: compartir non é delito! No blogue de David Bravo podedes ver casos e máis casos sobreseídos.
Teatriño en 3 ocorrencias. 2 personaxes: o Menestro de Cultura e a Menestra de Cordura. Ábrese o telón.
Menestro de Cultura:
- O eMule (e similares) non é ilegal. Convenzamos á xente de que descargar música é malo. Necesitamos campañas terxiversadoras e webs con caveiras e fondos negros. E tocar a fibra sensible. Maltrato a unha embarazada! Quen se pode opoñer? No momento no que teñamos a opinión pública da nosa parte... zas! Reforma lexislativa! E ¡oh, sorpresa!, compartir será ilegal.
Menestra de Cordura:
- E se tentamos adaptarnos á nova realidade tecnolóxica, promovemos o acceso aberto á cultura e procuramos novos métodos de rendibilidade económica?
Menestro de Cultura:
- Eh? Acabo de ter unha idea mellor, moito máis lóxica e moderna! Volvamos aos discos de pizarra! Ha! A ver quen se atreve a copialos! Piratillas a min!
Parécevos patético o teatriño? Logo non miredes este: Niños buenos de la SGAE. Quen quere Eixo do Mal tendo ao Capitán Clonado?
Queredes saber máis? Descubride as 10 mentiras máis difundidas sobre a propiedade intelectual.
13 de decembro de 2008
Galinux

Descubre esta xenial sistema operativo libre. Pode convivir perfectamente co Microsoft Windows no teu ordenador, ou sexa que non teñas medo. Fai a "transición democrática" con suavidade. Mesmo podes probalo directamente desde un CD, sen instalar nada. É a versión galega do xa case famoso Ubuntu. Visita a páxina oficial de Galinux para coñecer as súas cualidades, descárgao e sorpréndete.
Descobreix aquest genial sistema operatiu lliure. Pot conviure perfectament amb el Microsoft Windows al teu ordinador, o sigui que no tinguis por. Fes la "transició democràtica" amb suavitat. Fins i tot pots provar-lo directament des d'un CD, sense instalar res. És la versió gallega del gairebé famós Ubuntu. Visita la pàgina oficial de Galinux per conèixer les seves qualitats, descarrega'l i sorpren-te.
12 de decembro de 2008
Donar una gla per fer cagar un roure

Foto: RyanMcD en Flickr (cc)
També té el seu encant. Llegir, llegir molt. Escoltar molta música. Tocar la guitarra. Cantar (o cridar). Actualitzar el bloc. Altres manualitats. Que en faríem de la música sense els silencis entre les notes? No sé si m'explico. La vida. Les pauses també són parts del ritme.
Ahir vaig conèixer durant un passeg en Tramvia una meravellosa frase feta: "donar una glar per fer cagar un roure". Una ciutat que posa trossets de llibres als seus tramvies per al gaudir de les usuàries i els usuaris és una ciutat sana.
Tamén ten o seu encanto. Ler, ler moito. Escoitar moita música. Tocar a guitarra. Cantar (ou berrear). Actualizar o blogue. Outras manualidades. Que sería da música sen os silencios entre as notas? Non sei se me explico. A vida. As pausas tamén son parte do ritmo.
Onte coñecín nun paseo en Tranvía unha marabillosa frase feita: "dar unha landra para facer cagar un carballo". Unha cidade que pon cachiños de libros nos seus tranvías para goce das usuarias e usuarios é unha cidade sa.
4 de decembro de 2008
O petróleo toca teito | El petroli toca sostre
Leo en Vieiros un artigo moi interesante de Manuel Casal Lodeiro, que me fai recordar as explicacións dun profesor da nosa facultade: Mariano Marzo. Estas reflexións poden servir para complementar a anotación anterior, sobre a necesidade de reformar e reorientar o sistema actual de consumo. Déixovos co vídeo dunha entrevista ao profesor, e co artigo enteiro do informático. A xeoloxía está de moda, contrátenme!
Llegeixo a Vieiros un article molt interessant de Manuel Casal Lodeiro (el traduiré tan aviat com pugui), el qual em fa recordar les explicacions d'un professor de la nostra facultat: Mariano Marzo. Aquestes reflexions poden servir per complementar el post anterior, sobre la necessitat de reformar i reorientar el sistema actual de consum. Us deixo amb el vídeo d'una entrevista al professor, i amb l'article sencer de l'informàtic. La geologia està de moda, contracti'm!
(Mariano Marzo comeza a falar no minuto 4:17, mais a chicha comeza no minuto 9:18)
(Mariano Marzo comença a parlar el minut 4:17, però la substància comença el minut 9:18)
http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=8424804889647531617&hl=es&fs=true
O cénit do petróleo: a outra (e derradeira) crise
(por Manuel Casal Lodeiro) 1/12/2008
A crise actual ocupa os medios de comunicación de masas de maneira cotiá desde hai semanas. Pero a faciana que se nos amosa neles é case exclusivamente a financieira-económica. Pouco sae á luz e ao debate público sobre un compoñente subxacente de crucial importancia: os límites do medre perpetuo capitalista. Entre eses límites hai un que salienta: o da produción mundial de petróleo.
Baixo o termo inglés de “peak oil” coñécese o fenómeno que na nosa lingua poderiamos denominar “cénit”, “pico” ou “teito” da produción de petróleo a nivel mundial. O petróleo é un ben finito e escaso, do que non podemos “fabricar” máis cando se esgota; é dicir, no planeta hai un número concreto, limitado, de toneladas de petróleo. Ben, pois todo apunta a que estamos comezando notar os efectos desa finitude. Pero non trabuquemos: o problema non é que nos vaiamos quedar sen petróleo de aquí a uns meses, senón que cando comece o descenso pola curva histórica da produción mundial (en forma de campá, denominada “curva de Hubbert”) o petróleo que vaia quedando accesible nos mercados será cada vez máis caro, de peor calidade, máis contaminante, máis difícil de extraer, de menor valor enerxético e tamén e sobre todo (velaquí o quid da cuestión)... será insuficiente para satisfacer a demanda mundial.
Por poñelo en poucas palabras: non vai haber petróleo para todos nin maneira de substituílo a tempo. Os que levan estudando este problema desde hai tempo, teñen calculado que farían falta cando menos 20 anos de preparación, de seria e profunda transformación do tecido socioeconómico nos países industrializados occidentais, para evitar graves consecuencias. Son datos do Informe Hirsch, encargado pola administración Bush no 2005. Porque, non nos enganemos: nin os biocombustibles, nin as renovables nin a agora de novo proposta nuclear son viables a unha escala comparable ao consumo mundial actual de petróleo, nin estarían listas a tempo. Os cálculos de investimentos precisos, desenvolvemento tecnolóxico e taxas de retorno enerxético non deixan lugar a dúbida: non hai substituto viable para o petróleo que nos vaia chegar a tempo antes do momento en que a súa produción non dea cuberto a demanda.
Parémonos a pensar qué significará quedármonos sen petróleo (ou sen petróleo barato, que ven sendo o mesmo na práctica): o 90% do transporte funciona só con derivados do ouro negro; a agricultura intensiva (e polo tanto a alimentación de cada un/ha de nós) tamén depende desde a súa produción (fertilizantes químicos, praguicidas, maquinaria, etc.) ata a súa distribución, do petróleo e do gas natural (outro recurso en proceso de esgotamento); os bens de uso cotián están en boa parte creados a partir de derivados do petróleo (plásticos, fibras sintéticas...) e outro tanto se pode dicir de moitos medicamentos. Isto é: todo o que nos mantén vivos e “funcionando”. É o que algúns chaman a sociedade fosilista, petrolívora, adicta ao petróleo... ou simplemente a sociedade insostible, din outros, e non sen razón. E aí é onde volvemos ligar coa cuestión inicial: a crise ou recesión económica e a imposibilidade dunha recuperación económica permanente.
O capitalismo (iso que algúns chaman farisaicamente “libre mercado”) é un sistema que precisa do crecemento continuado para poder existir. É connatural a el: sen crecemento é inviable. Ben, pois sen petróleo, tal e como está construida a sociedade industrial capitalista, non pode haber tampouco medre. Se o combustible escasea, a máquina non é que vaia máis amodo: é que ao estar pensada só para acelerar, simplemente se “gripa”. É dicir, vimos construindo un inmenso monstro de escala planetaria, chamado sistema industrial capitalista, sobre unhas bases que tiñan data de caducidade e sen recambio posible. Cando eses cementos caian... caerá todo o sistema e todas as sociedades que non se teñan desprendido del, que non teñan saído da adición a unha droga sistémica que é finita. Agora moitos se debaten en tratar de adiviñar a data de comezo dese masivo derrubamento, dese tráxico punto de inflexión na Historia da Humanidade, que virá marcado polo momento en que se alcance o número máximo de bocois de petróleo producidos no mundo (o chamado “cénit do petróleo”): 2010? 2015? ...algúns mesmo din que xa estamos inmersos nel. Pero acertar na data non é o máis importante, nin debe demorar a posta en práctica das urxentes e radicais medidas políticas, económicas e sociais que esixe para tentarmos minguar o seu catastrófico efecto, porque é coñecido que non teremos a certeza de termos pasado ese pico da produción ata algún tempo despois (un par de anos, talvez) cando o vexamos no espello retrovisor da historia económica. E os prezos, cando avisen, será demasiado tarde. Se seguimos confiando nos sinais que envía o mercado, na substituibilidade dos factores produtivos, e na mítica autorregulación dos mercados, daquela o choque brutal contra os límites dos recursos do planeta está asegurado: estímase que sen petróleo, o planeta só poderá manter unha poboación duns 2.000 millóns de persoas.
Vídeo: Mariano Marzo entrevista Desayunos TVE (Google Vídeo)
Artigo | Article: Manuel Casal Lodeiro: O cénit do petróleo: A outra (e verdadeira) crise. (Vieiros)
2 de decembro de 2008
A impresionante sociedade de consumo | La impressionant societat de consum
Dediqueu-li una miqueta del vostre temps; val la pena.
(parte 1 | part 1)
(parte 2 | part 2)
(parte 3 | part 3)
Non me digades que este vídeo non vos fai pararvos a valorar e cuestionar o sistema. Teño outro artigo pendente, sobre o consumo no Nadal. Que sexades felices.
No em digueu que aquest vídeo no us fa parar-vos a valorar i questionar el sistema. Tinc un altre article pendent, sobre el consum al Nadal. Que sigueu feliços i felices.
30 de novembro de 2008
25 de novembro de 2008
Monesvol & De Cospedal

O Monstro do Espagueti Voador, por Bobby Henderson
De Cospedal ha asegurado que su partido considera que "a la mayoría de los españoles no les molesta que haya un crucifijo en las aulas". La secretaria general ha añadido que al PP "no le molesta" que haya un crucifijo en un aula de un colegio público, ya que la Constitución consagra la aconfesionalidad del Estado, pero también la posición particular de la confesión mayoritaria. (Galiciae)
Señora De Cospedal: á maioría dos españois gústalles a pizza. Poñamos unha pizza ao lado do crucifixo en cada colexio! E aos que non lles guste a pizza que se rasquen!
Señorías do Partido Popular, coñecen o concepto "respecto ás minorías"? Creo que algo parecido aparece na Declaración dos Dereitos Humanos, pero supoño que como unha Declaración non se pode privatizar non lles interesa.
Desexando que o Pastafarismo (e o sentidiño) os ilumine, transcríbolles aquí o 6º Condimento de Súa Tallarinesca Divinidade (en español galicia-bilingüe-style):
Realmente preferiría que no construyeras iglesias/templos/mezquitas/santuarios multimillonarios a mi tallarinesca santidad cuando el dinero podría ser mejor gastado en (tú eliges):
- Terminar con la pobreza.
- Curar enfermedades.
- Vivir en paz, amar con pasión, y bajar el precio de la televisión por cable.
Puedo ser un ser omnipresente de carbohidratos complejos, pero disfruto de las cosas sencillas de la vida. Yo lo sé, para eso SOY el creador.
Palabra de Monesvol.
Señora De Cospedal: a la majoria dels espanyols els agrada la pizza. Hem de posar una pizza al costat de la creu a cada escola! I als qui no els agradi la pizza que es fotin!
Senyories del Partido Popular, coneixen el concepte "respecte a les minories"? Crec que hi ha alguna cosa semblant a la Declaració dels Drets Humans, però suposo que, com que una Declaració no es pot privatizar ,no els interesa.
Tot desitgant que el Pastafarisme (i el sentit comú) els ilumini, els hi transcric el 6è Condiment de La Seva Tallarinesca Divinitat (en espanyol ciutadans-bilingüe-style):
Realmente preferiría que no construyeras iglesias/templos/mezquitas/santuarios multimillonarios a mi tallarinesca santidad cuando el dinero podría ser mejor gastado en (tú eliges):
- Terminar con la pobreza.
- Curar enfermedades.
- Vivir en paz, amar con pasión, y bajar el precio de la televisión por cable.
Puedo ser un ser omnipresente de carbohidratos complejos, pero disfruto de las cosas sencillas de la vida. Yo lo sé, para eso SOY el creador.
Paraula de Monesvol.
Acualización: | Actualització:
23 de novembro de 2008
E eu tranquilo | I jo tranquil
http://mediaservices.myspace.com/services/media/embed.aspx/m=36499755,t=1,mt=video
Música para a tarde dun sábado.
Esta noite concerto de maga, mais esta tarde esfumato.
Cousas de ter unha nai moderna que escoita Radio 3. E tamén grazas a Buenafuente, que é un tío grande.
Música per a la tarda d'un dissabte.
Aquesta nit concert de maga, però aquesta tarda esfumato.
Coses que té tenir una mare moderna que escolta Radio 3. I també gràcies a Buenafuente, que és un gran paio.
19 de novembro de 2008
Podería

Grand Place, Brussel
O soberbio na túa pel,
o proverbio na túa man.
(Nordestin@s)
Tamén podería escribir unha carta con todas as frases que comezo e borro. Podería ser poesía surrealista.
14 de novembro de 2008
5 de novembro de 2008
22 de outubro de 2008
Isabel La Católica: mentira | mentida
Se cadra vós xa coñeciades esta declaración. Para min, é un achado. Oxalá sempre se falase con tanta claridade de certas cuestións.
Potser vosaltres ja coneixíeu aquesta declaració. Per a mi, és una troballa. Tant de bo sempre es parlés amb tanta claredat de certes qüestions.
20 de outubro de 2008
Pistacho cerrado...
Toda a fin de semana a rir con esta gran frase feita. Por favor, engádana ao seu vocabulario diario.
Tot el cap de setmana rient amb aquesta gran frase feta. Si us plau, afegiu-la al vostre vocabulari diari.
De Plétora de Piñatas, por Mauro Entrialgo, en Publico.es (cc)
18 de outubro de 2008
gla 9
Gla é landra en catalán. Esta mañá pensei que as anotacións curtas da Ouriceira non son haikus. Cismaba un nome mellor para dita categoría. Podía ser castaña, mais é palabra longa, e é ben sabido que non gosto das castañas. A landra gústame, para facer contrapeso aos ourizos. E máis me gusta aínda a estas alturas seguir descubrindo palabras en catalán. Gla (ou aglà) acaba de saír quentiña do diccionario. Xa que logo, quedan inauguradas as glans.
Gla es diu landra en gallec. Aquest matí he pensat que els posts curts de A Ouriceira no són haikus. Pensava en un nom millor per a aquesta categoria. Podia ser castanya, però és paraula llarga, i és sabut que no m'agraden les castanyes. La gla m'agrada, per fer contrapes als ourizos. I m'agrada més encara seguir descobrint paraules catalanes a aquestes alçades. Gla (o aglà) tot just ha sortit ben calenta del diccionari. Així doncs, queden inaugurades les glans.
15 de outubro de 2008
Día da Acción Blogue: Pobreza | Dia de l'Acció Bloc: Pobresa
As persoas que non teñen diñeiro para vivir dignamente (vivenda, saúde, educación), que pensarán de todos os europeos acomodados, histéricos polo que nos pode provocar a crise financieira?
Deben de estar a escachar coa risa. Porque se cadra choran menos ca nós. E sobreviven.
Cambiemos a conversa, por favor.
Les persones que no tenes diners per viure dignament (vivenda, salut, educació), qué pensaran de tots els europeus acomodats, histèrics pel que ens pot provocar la crisi financiera?
Es deuen estar pixant de riure. Perquè potser ploren menys que nosaltres. I sobreviuen.
Canviem la conversa, si us plau.
http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=1529825&server=vimeo.com&show_title=1&show_byline=1&show_portrait=0&color=&fullscreen=1
Blog Action Day 2008 Poverty from Blog Action Day on Vimeo.
Proposta simplista nº 1: O presuposto militar de todos os países do mundo, para educación en todo o mundo.
Proposta simplista nº 1: El pressupost militar de tots els països del món, per a educació a tot el món.
14 de outubro de 2008
3 de outubro de 2008
Que é mellor? | Què és millor?

Que pasen moitos días sen actualizar o blogue, mentres agardo a sensación de que teño algo que expresar, ou escribir o primeiro que me pasa pola cabeza, como se se tratase dun Diario, aínda que ás veces (ou case sempre) sexan reflexións intrascendentes? Dádeme a vosa opinión. (Sempre que pido opinión teño a intuición de que o contador de comentarios vai quedar a 0).
Que passin molts dies sense actualitzar el bloc, mentre espero la sensació que tinc alguna cosa a dir, o escriure el primer que em passi pel cap, com si fos un Diari, encara que sovint (o gairebé sempre) siguin relflexions intrascendents? Doneu-me la vostra opinió. (Sempre que demano opinió tinc la intuició que el contador de comentaris es quedarà a 0).
[Foto de Vic no álbum Siurana de ipernity]
28 de setembro de 2008
Parte 2 | Part 2

Capítulo 1:
El xa era oficiosamente licenciado. Escoitaba unha electrónica versión de The Funky Lowlives da Manteca de Dizzi Gillespie en Icat Fm (marabilla musical, 5 sabores para unha emisora imprescindíbel). Lía o artigo Pirateando Libros de Beliscos Pequenos. Nese intre non puido agardar máis para continuar o fío da Ouriceira. Aínda que ao final o parágrafo quedase un pouco recargado. A última hora renunciou a facer algunha referencia a Woody Allen, para non matar a anotación de pedantería.
Capítol 1:
Ell ja era oficiosament llicenciat. Escoltaba una electrònica versió de The Funky Lowlives de la Manteca de Dizzi Gillespie a Icat Fm (meravella musical, 5 gustos per a una emisora imprescindible). Llegia l'article Pirateando Libros de Beliscos Pequenos. En aquell moment no va poder esperar més per continuar el fil de A Ouriceira. Encara que finalment el paràgraf hagués quedat un xic recarregat. A darrera hora va renunciar de fer cap referència a Woody Allen per no matar el post de pedanteria.
[Foto de MorBCN en Flickr (cc)]
16 de setembro de 2008
Et voilà!

Quan deixes caure el treball sobre la taula i sents aquest "clac"...
Cando deixas caer o traballo enriba da mesa e oes ese "clac" ...
15 de setembro de 2008
31 de agosto de 2008
Que les? | Que llegeixes?
Apúntate a esta rede social de libros, Shelfari, e pon todos os teus libros (lidos, a ler, prestados, desexados...) nunha estantería que non ocupa nadiña. Amósallos a quen queiras, compárteos coas amizades, valóraos e coméntaos.
Velaquí a miña estantería: http://www.shelfari.com/xabre
Apunta't a aquesta xarxa social de llibres, Shelfari,i posa tots els teus llibres (llegits, llegint, prestats, desitjats...) a un prestatge que no ocupa gens d'espai. Ensenya'ls a qui vulguis, comparteix-los amb les teves amistats, valora'ls i comenta'ls.
Aquí teniu la meva prestatgeria: http://www.shelfari.com/xabre
29 de agosto de 2008
Teoría da conspsoeción | Teoria de la conspsoeció

Foto de Contando Estrelas en Flickr
É a seguinte:
Crise económica. Verán, e polo tanto ermo de noticias. Eleccións en Galiza en 2009. Que podemos facer?:
Xa sei. Creamos unha serpe de verán arredor do adianto das eleccións. Publicitamos un pouco a Touriño, que terá os seus primeiros momentos de gloria nos medios nacionales. Publicidade: ben. Cando todo o mundo dá por feito o adianto, colocamos a Touriño nun marco incomparable. Compostela ao fondo. Bandeira galega tapada polo mesmo Emilio. Bandeira rojigualda ben resplandecente. E nese momento: zas! Touriño afirma que o que lle importa é o ben do noso país, "das nosas xentes". Non hai adianto.
Touriño é forte, galeguista, independente, cumpre co prometido, leal con España mais agarimoso con Galicia. Esta vez non fala en Touriñés (ver Touripedia). Non comete erros.
Xa está: temos un líder reforzado. Un presidente con case menos carisma que Montilla, convertido en crack mediático. De paso falamos un pouco menos da crise. Golpe de efecto.
A campaña está lanzada.
- ¿Ferraz? Aquí Pepiño. Misión Cumplida. Cambio y corto.
E recorda: Os cataláns róubannos os cartiños, tensionan o estado e polas noites comen nenos. Galegos bos e xenerosos. Cataláns malos e agarrados.
Encántame isto das ideas-forza.
És la següent:
Crisi econòmica. Estiu, i per tant desert de notícies. Eleccions a Galiza el 2009. Que podem fer?:
Ja ho tinc. Creem una serp d'estiu al voltant de l'avançament de les eleccions. Publicitem una mica Touriño, que tindrà els seus primers moments de glòria als mitjans nacionales. Publicitat: bé. Quan tothom dona per fet l'avançament, coloquem Touriño en un marc incomparable. Compostela al fons. Bandera gallega tapada pel mateix Emilio. Bandera rojigualda ben lluent. I en aquest moment: zas! Touriño afirma que el que li importa és el bé del nostre país, "das nosas xentes". No hi ha avançament.
Touriño és fort, galleguista, independent, compleix amb el que promet, leal amb España però amb estima per Galicia. Aquest cop no parla en Touriñés (veure Touripedia). No fa errades.
Ja està: tenim un líder reforçat. Un president amb menys carisma que Montilla, convertit en crack mediàtic. De pas, parlem una mica menys de la crisi. Cop d'efecte.
La campanya està llançada.
- ¿Ferraz? Aquí Pepiño. Misión Cumplida. Cambio y corto.
I recorda: els catalans ens roben els diners, tensionan l'estat i per les nits es mengen nens. Gallecs bons i generosos. Catalans dolents i garrepes.
M'encanta això de les idees-força.
27 de agosto de 2008
Mudanza | Mudança

Foto de Jeffedoe en Flickr
Gustaríame que todas as miñas cousas coubesen nesta caixa.
M'agradaria que totes les meves coses cabessin en aquesta caixa.
25 de agosto de 2008
17 de agosto de 2008
Parabéns, Gerva | Enhorabona, Gerva
Aquí teniu la no-història d'aquest gran esportista:
.
[gv data="pXwmTVUWkj8" width="450" height="375"][/gv]
.
16 de agosto de 2008
Con Muralla e magnolias | Amb Muralla i magnòlies

Do álbum Lugo en Agosto
Algunhas fotos da miña cidade natal. Qué impresionantes os magnolios desa Deputación aínda en fase de renovación.
Algunes fotos de la meva ciutat natal. Qué són d'impresionants els magnolis d'aquesta Diputació encara en fase de renovació.
A Laponia | Cap a Lapònia
Boy Elliot and The Plastic Bags será finalmente o grupo que representará a Galiza no Festival de Linguas Minorizadas de Laponia.
Parabéns para este grupo e para A polo ghit, o concurso que consegue cada ano que o concepto "canción do verán" non nos arrepíe. A canción Planeta 19 ten un punto que me lembra a Sidonie, o cal dito por min é toda unha louvanza. Déixovos co vídeo.
Boy Elliot and The Plastic Bags serà finalment el grup que representará Galiza al Festival de Llengües Minoritzades de Lapònia.
Enhorabona a aquest grup i a A polo ghit, el concurs que aconsegueix cada any que el concepte "cançó de l'estiu" no ens ensgarrifi. La cançó Planeta 19 té un punt que em recorda a Sidonie, la qual cosa dita per mi és tot un elogi. Us deixo amb el vídeo.
.
[gv data="mXiv_obQ-y8" width="450" height="375"][/gv]
.
Mira Cousiña isto é así, / E os dous sabemos que non é normal. // Non podes empezar, non podes aturar / Non podo entender porque a ti e a min / Non nos deixan xogar // Xa empezamos a bailar, / Dende moi cedo bate o mar // E hoxe sae o sol, as sombras xa se van / Xa podo entender por que a ti e a min / Non nos deixaban soñar // Din que a mais de mil anos luz / Hai un planeta para os dous // E temos que chegar, e temos que voar / Hoxe hai que sair vai puír as estrelas / Unha nave espacial
13 de agosto de 2008
haiku viii
Hi va haver un temps en el qual les actualitzacions d'aquest bloc eren gairebé diàries. Bé, també hi va haver un temps en el qual cada dia segaba una mica d'herba. I un temps en el qual cada di llegia una hora i mitja al metro. Encara sort qui hi ha diversos temps i no sempre és el mateix.
4 de agosto de 2008
Quen me dera... | Ja m'agradaria...
Ja m'agradaria ara un got de suc de taronja natural, un entrepà de Nocilla i un bon capítol de SonGoku.
.
[gv data="ozuZwbyzcdk" width="450" height="375"][/gv]
.
29 de xullo de 2008
iperXeoloxía

Do álbum Riscos Xeolóxicos
Creei un grupo de fotos de Xeoloxía en Ipernity, e hai verdadeiras marabillas. As miñas quedan en ridículo. Podédelas ver todas aquí: http://www.ipernity.com/group/geology
He creat un grup de fotos de Geologia a Ipernity, i n'hi ha que són una meravella. Les meves em fan vergonya. Pots veur-les totes aquí: http://www.ipernity.com/group/geology
28 de xullo de 2008
haiku vii
Deixo la cola pel té (amb gel o gelat). Aquest cop sí.
25 de xullo de 2008
Festigal 2008
A part de molts altres actes interessants, aquí teniu una gran cosa que ens vam perdre els qui no èrem ahir a Compostela.
.
[gv data="syJ-aE6JF5E" width="450" height="375"][/gv]
.
24 de xullo de 2008
Xullo | Juliol

Do álbum Outras fotos
Di o Ender84, de ¿Quien es Ender?:
Diu l'Ender84, de ¿Quien es Ender?:
Otra noche que no consigo dormir. Maldito calor. Maldito insomnio. Jodido Julio. La neurona está cocida. No da para más.
Di o Jordi, de Gumets:
Diu en Jordi, de Gumets:
el juliol és tonto. és un mes indecís que no s'acaba de decidir a ser juny o a ser agost, i això em rebenta perquè no sé del tot com prendre'm el temps que gasto. el juny, el maleït juny, torna quan no encerto en què invertir l'estona. és llavors quan amb els nervis a flor de pell m'assento davant la finestra i intento calmar-me l'ànim amb algun vici moderat, observant com en les finestres de més enllà també hi ha gent que pensa en els llums d'altres finestres de juliol.
Eu digo:
Sempre dixen que Barcelona é unha moi boa cidade para vivir, exceptuando os meses de xullo e agosto. E dicíao así, como unha frase feita, un topicazo. Este verán, o primeiro da miña vida sen vacacións stricto senso, é duro de roer. Non sei se é polo feito de pasalo nesta cidade (qué ruído fan as motos en xullo) ou simplemente porque a carreira de fondo, ao final, cansa. Iso si: anímame moito a "solidariedade blogueira".
Jo dic:
Sempre he dit que Barcelona és una molt bona ciutat per viure, tret dels mesos de juliol i agost. I ho deia així, com si fos una frase feta, un topicàs. Aquest estiu, el primer de la meva vida sense vacances stricto senso, és difícil de pair. No sé si és pel fet de passar-lo en aquesta ciutat (quin soroll fan les motos al juliol) o simplement perquè la carrera de fons, al final, cansa. Això sí: m'anima molt la "solidaritat blocaira".
23 de xullo de 2008
haiku v
Imaxinas que todos e todas usásemos vehículos eléctricos (ademais de bicicletas)? Fecho os ollos e non son capaz de imaxinar tanto silencio nunha cidade.
Imagines que tothom féssim servir vehicles elèctrics (a part de bicicletes)? Tanco els ulls i no sóc capaç d'imaginar tant de silenci en una ciutat.
19 de xullo de 2008
€
Si el sistema capitalista és el càncer del planeta Terra, les agències immobiliàries són tumors de la mida de l'Àfrica. L'home de la meva agència, per exemple, quan arriba a casa, pot anar al llit i dormir tranquil? Potser és un tumor maligne amb premeditació i traïdoria.
16 de xullo de 2008
Cumpreourizos feliz

Do álbum Solsticio en Galiza
Onte este blogue cumpriu 3 anos. E sempre a crescer!
Ahir aquest bloc va fer 3 anys. I sempre creixent!












