3 de outubro de 2012

Què és una ouriceira?

A ouriceira do souto paterno

Una ouriceira és una construcció tradicional per guardar els ourizos(1) de les castanyes al mateix souto(2) al qual es recullen. Consisteix en una paret baixa de pedra (d’un metre i mig a dos metres de diàmetre i de dos d’alçada, aproximadament) amb una entrada en un dels punts, a la qual se li posa de vegades una petita porta. A l’interior es deixen els ourizos encara sense obrir que es treuen del mateix castanyer amb una avaloira(3) o taloira per a posteriorment cobrir-los de fulles seques de castanyer, de manera que es poden conservar durant mesos. Posteriorment es treuen per l’obertura amb un angazo(4) o amb un pal amb forma de pinça anomenat petela. A algunes zones de Lugo també s’anomenen uriceiras, uricieiras o corripas.
(1) ourizo s.m. 1. Closca exterior amb espines que conté les castanyes del castanyer. (Traducció del Diccionari RAG)
(2) souto s.m. Terreny poblat per castanyers. (Traducció del Diccionari RAG)
(3) avaloira s.f. Pal fet amb una branca llarga, moltes vegades també de castanyer, per sacsejar el castanyer i que caiguin les castanyes (Collita pròpia)
(4) angazo s.m. Instrument agrícola format per un mànec llarg acabat en un dels extrems per un pal travessat que té dents de fusta o de ferro formant una espècie de pinta. (Traducció del Diccionari RAG)


Una ouriceira es una construcción tradicional para guardar los ourizos(1) de las castañas en el mismo souto(2) en el que se recogen. Consiste en una pared baja de piedra (de un metro y medio a dos metros de diámetro y de dos de altura, aproximadamente) con una entrada en uno de los puntos, a la que se le pone a veces una pequeña puerta. En su interior se dejan los ourizos aún sin abrir que se sacan del mismo castaño con una avaloira(3) o taloira para posteriormente cubrirlos de hojas secas de castaño, de manera que se pueden conservar durante meses. Posteriormente se sacan por la abertura con un angazo(4) o con un palo en forma de pinza llamado petela. En algunas zonas de Lugo también se llaman uriceiras, uricieiras o corripas.
(1) ourizo s.m. 1. Envoltura exterior con espinas que contiene las castañas del castaño. (Traducción del Diccionario RAG)
(2) souto s.m. Terreno poblado por castaños. (Traducción del Diccionario RAG)
(3) avaloira s.f. Palo hecho con una rama larga, muchas veces de castaño, para sacudir el castaño y que caigan las castañas (Cosecha propia)
(4) angazo s.m. Instrumento agrícola formado por un mango largo acabado en uno de los extremos por un palo atravesado que tiene dientes de madera o de hierro formando una especie de peine. (Traducción del Diccionario RAG)

Unha ouriceira é unha construcción tradicional para gardar os ourizos das castañas no mesmo soutocastiñeiro cunha avaloira ou taloira para posteriormente cubrilos de follas secas de castiñeiro, de xeito que se poden conservar por varios meses. Posteriormente sácanse pola apertura cun angazo ou cun pau en forma de pinza chamado petela. En zonas de Lugo tamén se lles chama onde se recollen. Consiste nun valadiño circular de pedra (dun e medio a dous metros de diámetro e dun de altura, aproximadamente) cunha entrada nun dos puntos, na que ás veces se lle pon unha portiña. No interior déitanse os ourizos aínda sen abrir que se chimpan do propio uriceiras, uricieiras, ou corripas.

1 de outubro de 2012

O realismo mata

Foto: Mònica Oltra

Non será o feito de cualificar a outras persoas como demasiado optimistas o que fai que un mundo mellor nunca se materialice?

A inmensa maioría da poboación adulta está desexando que madures dunha vez, que perdas a ilusión por unha sociedade máis xusta. Queren que sexas coma eles e elas, moi realistas, buscando argumentos polos cales a orde establecida é imposíbel de cambiar. É imposíbel que a non corrupción sexa norma entre os gobernantes. É imposíbel que España sexa un estado máis democrático. É imposíbel que o Lazarillo de Tormes aquí e Fraga alá deixen de pesar como lousas de chumbo sobre as nosas cabezas.

E entón revírome e volvo á mesma pregunta daqueloutro día entre tapas: se todo é imposíbel para que demo vives? Vives co único obxectivo de manterte vivo? Vale. Moi animal. Pero moi pouco humano.

Morte ao realismo.

Fronte Optimista Democrática vencerá e os corvos só serán preciosos paxaros negros, nunca máis aves de mal agoiro a recortar orzamentos porque esh la única sholución poshible.

Avante toda!

Actualización 02.10.2012

Un amigo dime que atopou a banda sonora desta anotación. Aquí vola deixo, logo:

26 de setembro de 2012

As rabuñaduras do 25-S | Les esgarrapades del 26-S

Imaxe: @justacreep

É curioso ver como os medios internacionais tratan o rodeo ao Congreso de onte en Madrid. Simplemente falan de grande manifestación anti-austeridade. Dese xeito, paréceme, equipárana a todas as protestas contra os recortes de Grecia, Portugal e Italia, en cada país coas súas características. E, visto desde esa perspectiva, as manifestacións non deixan de ser "danos colaterais" da estafa á que nos teñen sometidas. É parte do xogo, como un maltrador que entende que o seu maltratado lle solte algunha rabuñadura.

Porén, penso que algo está cambiando. Os cambios profundos son lentos. Pero entre a “poboación pasiva” cada vez teñen máis lexitimidade as alternativas á política de desprotección e expolio ás desfavorecidas que se nos quixo vender como única posíbel. Sabiamos que o 25-S o PPSOE non ía “disolverse e entregar as actas”, e que hoxe 26-S Juancar de Borbón non vai entregar a escopeta nacional de Froilán e marchar a Grecia para non voltar. Pero Rajoy e Rubalcaba e tantos outros comezan a estar nerviosos. Eu prefiro que vivamos nunha sociedade sen medo, pero polo momento non está mal que deixe de estar o medo exclusivamente na sociedade traballadora. Polo menos que lles escozan un pouco as rabuñaduras, que sintan un mínimo temor a que se lles infecten. Creo que iso é novo.

És curiòs veure com els mitjans internacionals tracten el cercle al Congreso d'ahir a Madrid. Simplement parlen de gran manifestació anti-austeritat. D'aquesta manera, em sembla, l'equiparen a totes les protestes contra les retallades de Grècia, Portugal i Itàlia, a cada país amb les seves característiques. I, vist des d'aquesta perspectiva, les manifestacions només són "danys col·laterals" de l'estafa a la qual ens tenen sotmeses. És part del joc, com un maltractador que entèn que el seu maltractat l'esgarrapi una miqueta.

Tanmateix, penso que alguna cosa està canviant. Els canvis profunds són lents. Però entre la "població passiva" cada cop tenen més legitimitat les alternatives a la política de desprotecció i espoli a les desafavorides que se'ns ha volgut vendre com a única possible. Savíem que el 25-S el PPSOE no "es dissoldria i entregaria les actes" i que avui 26-S el Juancar de Borbó no entregarà l'escopeta nacional de Froilà i marxarà a Grècia per no tornar. Però Rajoy i Rubalcaba i tants altres comencen a estar nerviosos. Jo prefereixo que visquem en una societat sense por, però de moment no és mala cosa que la por deixi d'estar exclusivament a la societat treballadora. Almenys que els hi coguin una mica les esgarrapades, que sentin una mica de temor de que les feridetes s'infectin. Crec que això és nou.

21 de setembro de 2012

The King of Spain and @masaenfurecida | El Rey y @masaenfurecida

Foto: The 4th Media


In the style of the spanish twitter star @masaenfurecida: Juan Carlos de Borbón says that we must row together towards the existence of a distinction between the King and the subjects. He want us to row together in the direction of being swindled, all together in the direction of losing our right to have an universal education and a health education system. He want us to row together towards the worst combination of economic neoliberalism and ethic retrogradation.

We say no. We are citizens and we want to be free. We want to form free countries, free nations and free states. Self-determination and republics. Freedom, equality and fraternity.

Como diría @masaenfurecida: Juan Carlos de Borbón propone que rememos todos juntos en la dirección de que siga existiendo la diferencia entre Rey y súbditos. Que rememos todos juntos en la dirección de dejarnos estafar, todos juntos en la dirección de perder el derecho a la educación y a la sanidad universales. A remar todos juntos en la dirección de la peor combinación de neoliberalismo económico y retrogradación ética.

Pues no, somos ciudadanas que queremos ser libres. Que queremos configurar pueblos, naciones y estados libres. Autodeterminación y repúblicas. Libertad, igualdad y fraternidad.

20 de setembro de 2012

Nano-crítica: "A Short History of Nearly Everything"

My rating: 5 of 5 stars

Todo ser humano debería ler este libro. O planeta, a evolución, a ciencia, o tempo, o espazo... O libro nalgún momento perde ritmo, cando se para demasiado nas pelexas entre uns científicos e outros, pero ten algúns toques de humor freaky brillantes que o compensan. Un 10.

Every human being must read this book. The planet, the evolution, science, time, space... Sometimes the book loses its flow, specially when the author gives all the details of the arguments between scientists, but this is compensated by the freak sense of humor of the writer. Excellent.

View all my reviews

19 de setembro de 2012

Thought #2 | Pensamento 2

Foto: Ventura2

Friday the forteenth of september two thousand and twelve, barely four point five billion years after the formation of the Earth, in the time where that asteroid had not already crashed into the Earth's surface. That collision, you know, created another sphere, called The Moon, necessary for the shadowsynthesis of those weird plants called moonflowers.

The gliding of a train is almost an orbit, crossing masses of Higgs bosons, splashing yellow lights out of the visible spectrum.

There are no potholes between the dos-varas-castellanas-wide* sleepers. Castillian standards are disappearing to the east of Monegros.

Leaving a city so that you can learn to enjoy it. Savouring a tea, even if it is not from Chelsea. A friend missing you, and telling you so. And to see sincerity in his eyes.

An unknown person close to me -inside the train- is doubting and has lost the balance of the lame funambulist just for a second. This second may last for years or days. I also have been there. I know how to rebuild all the Lego structure when somebody and/or the climate pulls down your castle.

Playing the guitar in a train must be the most melancholic activity a human being can do. The human gene. The Internationale.

Venres catorce de setembro de dous mil doce, só catro mil cincocentos millóns de anos despois da formación da Terra, cando aínda aquel asteroide non se escarallara contra a superficie do planeta, dando lugar a unha outra esfera que hoxe chamamos Lúa, motor sen o cal non poderían funcionar de ningún xeito esas plantas enigmáticas chamadas xiralúas.

Ten algo o deslizamento do tren de órbita a cruzar masas de bosóns de Higgs, salpicando luces amarelas fóra do espectro visíbel.

Non hai baches entre as travesas de dúas varas castelás de amplo. Que pouco tempo lle queda aos estándares casteláns ao leste dos Monegros.

Marchar dunha cidade para aprender a gozala. Saborear o té, aínda que non sexa o que toman en Chelsea. Que un amigo te bote de menos, e que cho diga. E que vexas a sinceridade nos seus ollos.

Hai persoas perto, no mesmo tren, que dubidan e perderon o equilibrio da funambulista coxa por un segundo. Ese segundo que pode durar anos ou días. Eu tamén estiven alí. Sei refacer toda a construción de Lego cando alguén e/ou o clima che esborrallou todo o teu castelo.

Tocar a guitarra no tren ten que ser a actividade máis melancólica que pode realizar un ser humano. O xénero humano. A Internacional.


*equivalent to six-feet-wide, if google doesn't lie

11 de setembro de 2012

Independència

independència
f. [LC] [PO] Condició d’independent. Aquesta noia sempre ha volgut conservar la independència.
f. [LC] [PO] Exempció de dependència.
f. [PO] Situació d’una col·lectivitat, d’un poble, d’un país, etc., no sotmesos a l’autoritat d’altres. La independència d’una nació. La Guerra de la Independència.

(Diccionari Institut d'Estudis Catalans)

30 de agosto de 2012

Triodos Bank en 1 minuto | in 1 minute


 
Un pequeno paso para ti, un grande salto para a humanidade? Moit@s xa demos o paso.

Un petita pas per a tu, un gran salt per a la humanitat? Molts i moltes ja hem fet el pas.

Un pequeño paso para ti, un gran salto para la humanidad? Much@s ya hemos dado el paso.

That's one small step for you, a giant leap for mankind? Many of us have already taken the step.



Related: Soño dunha noite bancaria (Ouriceira, 14.03.2012)

29 de agosto de 2012

Nada | Res | Nothing


Nothing they told us was true. The future is ours.

Res del que ens van dir era cert. El futur és nostre.

27 de agosto de 2012

Operació Bikini de Xarxes Socials | Operation Social Networking Reduction

Foto: DaniloRamos



A les vacances d'estiu molts dels nostres hàbits es trenquen i és un moment ideal per mirar-los des de fora, com si no fossin nostres.

Aquest estiu he observat que Facebook i Twitter estaven en certa manera desbordant el meu cervell. L'allau d'informació i interacció que m'havia creat sense adonar-me'n no em deixava reflexionar o deixar-me portar per un sentiment durant dos minuts: el següent tros d'informació, imatge, vídeo, menció, missatge, ja estava esperant a la meva bústia d'entrada mental. 

El dia 9 d'agost van coincidir dos petits detalls que es van convertir en un desencadenant. A una entrevista a la contraportada del diari Ara l'entrevistador es queixava que cada cop tenim menys temps a les nostres vides. L'entrevistada li va contestar: "això és que passes massa temps a les xarxes socials". Com una llavor de la pel·lícula Inception, una petita frase va generar una petita gran reacció. La mateixa tarda, un amic m'explica que just aquell dia el seu compte de Facebook quedava tancat, després dels quinze dies que Mark Zuckerberg molt amablement et deixa de marge per si has canviat d'idea i vols tornar a la festa.

L'endemà, gràcies a la connexió wifi del bar de la cantonada, amb una cervesa a la mà, vaig tancar els comptes de Facebook i Twitter.

Han passat ja quinze dies des de llavors i de moment la sensació es positiva. Llegeixo més, escric més, escolto més, miro més, estimo més, respiro més i descanso més.

No, no vull aïllar-me del món. Tinc bloc, tumblr, last.fm, goodreads, endomondo, google+ i diaspora. Pas mal, oi? Suposo que simplement cadascú ha de trobar el seu punt. Ara, a més, gaudeixo el plaer d'obrir i tancar xarxes socials com qui obre i tanca capítols d'un llibre.

Potser això no us interessava pas, però jo tenia ganes d'explicar-vos-ho. M'ho perdoneu?

Una abraçada,

Xabre


During the summer holidays most of us usually break our habits. It is a great moment to analyze them from an "external" point of view.

This summer I have realized that Facebook and Twitter were in some way flooding my brain. I built an excessive amount of information and interaction not being conscious of its implications. I could not think or have a deep feeling becaus the following piece of information, image, video, mention, message, was waiting in my "mental inbox".

At 9th August the coincidence of two little details became a trigger. I read an interview where the interviewer complain about not having enough time in his life. The interviewee answered: "you probably spend too much time social-networking". Like planting the seed at Inception movie, a short phrase caused a little big reaction. Same evening, a friend of mine told me that his Facebook account was finally closed, after the fifteen days "quarantine" that Marck Zuckenberg gives you to change your mind and come back to the party.

The following day, using a bar wireless connection and holding a beer, I closed my Facebook and Twitter accounts.

Fifteen days have passed since then and I feel great. I read more, I write more, I listen more, I watch more, I love more, I breath more and I sleep more.

No, I do not want to cut myself off from the world. I have a blog, Tumblr, Last.fm, Goodreads, Endomondo, Google+ and Diaspora accounts. Pas mal, is it? I just suppose each person must find his way and his balance. Apart from that, I have discovered the pleasure of opening and closing social networks as if it were chapters in a book.

Maybe you were not interested in all this stuff, but I wanted to share it. Can you forgive me?

Best wishes,

Xabre

23 de agosto de 2012

Espírito colaborativo



Espírito colaborativo. Así lle chamaba unha persoa moi importante para min ao feito de ter iniciativa para colaborar nas tarefas da casa. A expresión, porén, quero utilizala hoxe noutro sentido, se cadra non tan diferente do orixinal.

A sociedade galega e a política galega precisan máis que nunca espírito colaborativo. É o momento de que as persoas nos unamos e traballemos cooperativamente por un país e un mundo máis xusto e democrático. Simplemente un mundo onde a inmensa maioría da poboación sexa máis feliz e todas as persoas teñan un xeito de vivir dignamente. Simplemente iso.

Para camiñar cara ese obxectivo atopamos dous retos principais:

1. Conseguir entre tod@s que a política e a economía actuais, orientada ao beneficio dunha centésima parte da poboación e perxudicial para o 99% restante, sexa percibida como tal pola maioría social.

2. Tecer entre tod@s unha rede de participación política en positivo, creativa e construtiva, que sexa quen de facerse maioritaria socialmente e como consecuencia, non como obxectivo, maioritaria electoralmente.

Podemos tod@s percibir que o primeiro dos dous retos está moi maduro. As carautas van caendo e o traballo de formigas d@s economistas crític@s, das persoas do 15-M, dos partidos que defenden os dereitos da maioría social, vai dando os seus froitos.

O segundo dos dous retos é o que aparece máis verde, máis duro, diante de nós. E resulta que a resolución ao segundo reto é tan sinxela como poñer os pés na terra e a mirada nos ollos da outra persoa.

Pés na terra: a formulación xeral política que a poboación galega sentirá atractiva e na que se animará a participar non é na actualidade unha alianza anticapitalista. Non quere unha alianza anti-nada, quere unha alianza por algo, por un obxectivo común. Quere construir un mundo mellor dunha bendita vez. Alianza por unha economía ao servizo das persoas, pola xustiza social e para erradicar a pobreza? Vale. Longo pero vale.

Ver o mundo cos ollos doutra persoa: os actos e palabras de desprezo cara outras sensibilidade políticas dentro do amplo abano da defensa do ben común teñen que rematar xa. O parado ten que ser capaz de poñerse na pel da pequena empresaria, a enxeñeira poñerse no papel do funcionario, a que non cre nas nacións ten que comprender ao independentista, e a comunista considerar un compañeiro de viaxe ao socialdemócrata real.

Se así o facemos, construiremos seguro unha alianza participativa e democrática que será valorada postivamente pola maioría da poboación galega e será capaz de mellorar as nosas vidas. Deste xeito, o máis difícil, construír un país e un mundo mellor, caerá como froita madura.

Reguemos ben a cooperación, que logo chega a primavera.

21 de agosto de 2012

Economia del Bé Comú | Economia do Ben Común | Common Welfare Economy

A paixón por tocar a terra | Passionate about touching the land

Foto de Cantarranas

Algo ten tocar a terra que nos fai máis felices. A vós tamén vos ocorre que preferides deitarvos sobre a herba que nunha tumbona? (en galego poderíamos propoñer estomballona, de estomballarse)

Facer murallas de area na praia, xogar cos coches na terra negra do patio da escola, correr esquivando pozas que duran nove meses no mesmo camiño... tamén a vós vos fai sentir fortes, libres, creativos, capaces, felices?

En Lugo a terra está sempre presente: nacen herbas en cada xunta de formigón por moi enxeñeirilmente selada que estea. En Lugo, alí onde a cidade perde o seu casto nome, é dicir, pasadas as Gándaras cara Outeiro de Rei, un nutrido grupo de persoas comparten un terreo tradicionalmente chamado "A Alimaña" para cultivaren verduras, froitas e cereais en máis de dezasete parcelas de dez por dez metros. Non precisamos máis de cen metros cadrados para tocar a terra coas mans. E recoller os seus froitos.

En Tres Cantos, ao norte de Madrid, no que podería ser un deserto solar da periferia, medra un centro. Un centro como o de Lugo, un centro de parcelas, verduras e rego por goteo.

No campus da Universidad Complutense de Madrid seica hai unha horta comunitaria - aula de agroecoloxía, de nome Cantarranas. Alí decidín facer a miña próxima "toma de terra".

Hoxe na revista Nature vin un titular impactante sobre insectos que realizan a fotosíntese, tarefa que moitas persoas pensabamos que só realizaban as plantas. Deixo aí o dato.

Saúde e terra.

There is something about touching the land/ground/soil that makes us happier. Do you also prefer lying on the grass rather than in a lawn chair?

Building sand walls at the beach, playing with cars at the black soil of the school playground, running through the puddles... do this activities make you strong, free, creative, capable, happy?

The land is always present at Lugo: the grass grows into every fracture in the concrete, no matter the qualitiy of the construction. There is an important group of people there sharing a land traditionally known as "A Alimaña". They grow vegetables, fruits and cereals in more than seventeen plots of a hundred square meters each. Enough for touching the ground with our own hands. And enough for collect its fruits.

At Tres Cantos, north of Madrid, what could be an empty plot in the suburbs is nevertheless a center. A center similar to the one in Lugo, a center of vegetables and trickle irrigation.

There is still another interesting land at the Universidad Complutense in Madrid: a communal organic vegetable garden called Cantarranas. I have just decided to do my next "earth wire" there.

I have read an astonishing new in Nautre today: some insects do photosynthesis. Not only vegetables now. Just for you to know.
 

18 de agosto de 2012

No aeroporto de Compostela


No aeroporto de Prisciliano de Compostela, é dicir, en Lavacolla, só hai un andel de libros en galego. Non é que haxa só unha estantería de libros galegos, que sería aproximadamente un dez por cento do total. Non, unha liña soa. Uns dez libros diferentes. Só dunha editorial. Manda truco. E nin un libro en inglés... Que diría Frijolito!

Total, que merquei un libro en galego, nese quiosque tan cordialmente trilingüe. Algo quería facer. Que cada quen faga algo; o que poida.

Escollín "In vino veritas" de Francisco Castro, sobre todo porque lle sigo o blogue, A Canción do Náufrago. "Le sigo desde hace tiempo pero no he leído ningún libro suyo", dicía Sofía Mazagatos sobre Mario Vargas Llosa. Imos porlle remedio logo. Xa vos contarei.

16 de agosto de 2012

Pensamento 1


Dezaseis de agosto de dous mil doce no caderno selvaxe.

Gustaríame vivir polo menos tanto tempo como para ver desaparecer os coches de gasóleo e gasolina. Imaxina o silencio que inundaría todas as cidades. Xa sabes, ese silencio que potencia os sons pequenos. Para entendernos, o ruído serían os piñeiros e os eucaliptos: no momento en que os quitas, unha sinfonía de vexetación diversa prospera. Ou o que lle pasou aos mamíferos tras a extinción dos dinosaurios. Pois o mesmo cos vehículos de gasolina e gas-oil. Enrédome nisto porque os coches que pasan pola estrada a cen metros de aquí é o único que se podería dicir que sobra neste momento.

Neste lugar, ao que chamaremos en clave "A Paxareira", agora mesmo a preciosidade é absoluta.

15 de agosto de 2012

Que tot està per fer i tot és possible | Que todo está por hacer y todo es posible



Ara mateix enfilo aquesta agulla
amb el fil d'un propòsit que no dic
i em poso a apedaçar. Cap dels prodigis
que anunciaven taumaturgs insignes
no s'ha complert, i els anys passen de pressa.
De res a poc, i sempre amb vent de cara,
quin llarg camí d'angoixa i de silencis.
I som on som; més val saber-ho i dir-ho
i assentar els peus en terra i proclamar-nos
hereus d'un temps de dubtes i renúncies
en què els sorolls ofeguen les paraules
i amb molts miralls mig estrafem la vida.
De res no ens val l'enyor o la complanta,
ni el toc de displicent malenconia
que ens posem per jersei o per corbata
quan sortim al carrer. Tenim a penes
el que tenim i prou: l'espai d'història
concreta que ens pertoca, i un minúscul
territori per viure-la. Posem-nos
dempeus altra vegada i que se senti
la veu de tots solemnement i clara.
Cridem qui som i que tothom ho escolti.
I en acabat, que cadascú es vesteixi
com bonament li plagui, i via fora!,
que tot està per fer i tot és possible.
- Miquel Martí i Pol -

Ahora mismo enhebro esta aguja
con el hilo de un propósito que no digo
y me pongo a remendar. Ninguno de los prodigios
que anunciaban taumaturgos insignes
se ha cumplido, y los años pasan de prisa.
De nada a poco, y siempre con el viento de cara,
qué largo camino de angustia y de silencios.
Y estamos donde estamos, más vale saberlo y decirlo
y asentar los pies en la tierra y proclamarnos
herederos de un tiempo de dudas y de renuncias
en que los ruidos ahogan las palabras
y con muchos espejos medio enmascaramos la vida.
De nada nos vale la añoranza o la queja,
ni el toque de displicente melancolía
que nos ponemos por jersey o corbata
cuando salimos a la calle. Tenemos a penas
lo que tenemos y basta: el espacio de historia
concreta que nos corresponde, y un minúsculo
terrirorio para vivirla. Pongámonos
de pie otra vez y que se oiga
la voz de todos solemne y claramente.
Gritemos quién somos y que todos lo oigan.
Y al acabar, que cada uno se vista
como buenamente le apetezca, y ¡adelante!
que todo está por hacer y todo es posible
- Miquel Martí i Pol -

A bóla de palla do deserto de Arizona | A ball of straw running through the Arizona Desert

Corría unha bóla de palla do deserto de Arizona onde antes se escoitaba o balbordo dos perfís de Facebook e Twitter. Pero choveu e o verde comezou a asomar. Era outra subespecie de herba. Hoxe aprendín a diferenciar o carballo albar do carballo negro e do carballo carballo. A primeira sensación despois do momento give up é que o tempo se ensancha e se estira e se estende. Veremos como segue o proceso.

There was a ball of straw running through the Arizona Desert where until then everything was noise from Facebook and Twitter. Nevertheless, it started raining and the grass appeared. Another kind of grass. Today I learn to distinguish between quercus petrae, quercus pyrenaica and quercus robur. My first feeling after the give-up experience is an elongation and widening of the time. Let's see how the process goes on.

13 de xullo de 2012

Un punto de inflexión. Que se fodan | Un punt d'inflexió. Que es fotin | Un punto de inflexión. Que se jodan


Un punto de inflexión sentimental se produciu nas persoas que vimos aos mineiros chorando ao entraren en Madrid. O de Andrea Fabra é só un desencadeante.

Un punt d'inflexió sentimental s'ha produit en les persones que vam veure els miners plorant a l'entrar en Madrid. El que va fer ahir Andrea Fabra és només un desencadenant.

Un punto de inflexión sentimental se ha producido en las personas que vimos a los mineros llorando al entrar en Madrid. Lo de Andrea Fabra es solo un desencadenante.

12 de xullo de 2012

¡Que yo quiero ir al cine!

Preciosa metáfora de la sociedad en la que creemos que vivimos y la sociedad en la que realmente vivimos.
Preciosa metáfora da sociedade na que cremos que vivimos e a sociedade na que realmente vivimos.
Preciosa metàfora de la societat en la qual creiem que vivim i la societat en la qual realment vivim.

Estreno del Welcome video

El 11 de julio de 2012 fue la fecha elegida para el estreno del esperadísimo vídeo de la tienda Welcome en los cines Callao de Madrid. Esa era la intención...



Estreno del Welcome video from go-skateboarding on Vimeo.

David Rodríguez resume o que é imprescindible hoxe.

É hora dunha nova Transición na que a creación dun bloque social popular integrado polo movemento 15M, o movemento obreiro, os distintos movementos que reclaman unha república española e os movementos soberanistas das nacións sen estado conformen unha única fronte común que retome o programa básico que a Transición dos anos setenta traizoou: democracia real, xustiza social e dereitos nacionais.

Ver artigo completo: Converxencia cara un novo proceso constituínte, por David Rodríguez, @ofunambulista

10 de xullo de 2012

Construir o movemento galego polo ben común: é sinxelo


Construir o movemento galego polo ben común é sinxelo. Esta é a miña proposta: 

Paso 1: Disolver todos os partidos existentes até agora (AGA, ECOGAL, EI, FPG, +G, MpB...). Coa desafección actual cara a política, a cidadanía galega non está diposta a dixerir ensaladas de siglas. Precisa solucións aos problemas do 90% da poboación fronte aos roubos do 10%. Xustiza social, un xeito de vivir dignamente e democracia real.

Paso 2: Decidir por maioría (un voto cada persoa, chámese Xosé Manuel Beiras, Xoán Antón Pérez Lema ou Xan Pericán) cal é a liña política e organizativa que se quere seguir. Polo mesmo método escóllanse portavoces/representantes.

Paso 3: Quen se sinta partícipe dos principios acordados, que traballe por eles na medida do que poida / queira. Portas abertas para entrar e saír, por descontado.

Paso 4: Repetir o paso 2 coa frecuencia que se considere necesaria.

Paso 5: Conseguir coa dedicación e o protagonismo de toda a poboación unha Galicia máis xusta, máis democrática, máis autoxestionada, máis sostíbel, mellor.

E ti, vas unirte á #nocheminera?


 Democracia Real Ya:

Ante la reconversión salvaje del sector minero, con miles de familias afectadas cuyo futuro es más incierto que nunca, Democracia real YA! quiere dejar constancia de su apoyo incondicional a la lucha de los mineros de las cuencas del carbón, que han iniciado una marcha a Madrid que culminará el 11 de Julio en una gran manifestación en la capital. Invitamos a la ciudadanía a acudir y apoyarla, uniéndose a las reivindicaciones de los mineros, que son las de tod@s, e iniciando un movimiento de protesta global que frene la oleada generalizada de recortes de derechos y prestaciones que vivimos.

 
Las cuencas mineras necesitan respuestas y las necesitan desde este preciso instante, con objetivos a corto, medio y largo plazo. A corto plazo es necesario defender los puestos de trabajo para evitar la tragedia social que se vive desde hace años en estas zonas por parte de las familias trabajadoras. Y a medio y largo plazo es necesario impulsar alternativas reales de empleo en sectores energéticos no contaminantes que permitan salir de la crisis sin hipotecar el futuro.

Durante estos años de reconversión, los fondos destinados a este fin han sido dilapidados y han servido para el beneficio de unos pocos. Investigar dónde han ido a parar estos fondos y depurar responsabilidades es el primer paso, necesario para abrir un verdadero proceso que implante un nuevo modelo productivo generado y controlado desde abajo, que esté al servicio de los intereses sociales de la mayoría y sea respetuoso con nuestro planeta.

Mientras se rescatan bancos y banqueros, los recortes recaen sobre la población trabajadora que se ve obligada a salir a luchar para defender su futuro. Los mineros nos están mostrando el camino que debe ser recorrido por el resto de sectores en lucha. Nosotr@s queremos mostrarles nuestro apoyo y hacemos un llamamiento a extender su ejemplo. Nos estamos jugando mucho.

El impacto de esta lucha está provocando una solidaridad que se extiende a todos lo sectores y territorios, sirviendo de inspiración para el resto de la sociedad en estos momentos de ataques sin fin a los derechos sociales y laborales. Frente a esta oleada de abusos, Democracia real YA! defiende el rescate de la ciudadanía, no de los mercados, con un Plan de Rescate Ciudadano y sus 5 puntos fundamentales para establecer un estado justo y solidario.

¿Cuándo y dónde?

Martes 10 de julio
  • 20:00 en el Parque del Oeste frente al Intercambiador de Moncloa : Pancarteo y preparación.
  • 22:00 en Arco de Moncloa: Llegada, recibimiento y acompañamiento de la marcha nocturna minera.
Miércoles 11 de julio
  • 11:00 en Colón: Manifestación de la Marcha minera hasta el Ministerio de Industria.
  • 19:30 en Atocha: Manifestación de apoyo a los mineros. Esta manifestación podría suspenderse en función del desarrollo de la llegada de la marcha minera.

6 de xullo de 2012

A cleptocracia do shock | La cleptocràcia del shock


Como vou ter a calma suficiente para escribir, co bombardeo ao que nos someten as tropas do neoliberalismo? Abondo temos con poñer as mans enriba da cabeza. Fainos falta moita imaxinación para responder ante tanto despropósito.

Só nesta mañá:

- Bomba 1: Despois da amnistía fiscal (branqueo de cartos constitucional), o PP estuda unha amnistia urbanística. Con cara de ladrillo. A noticia en El País.

- Bomba 2: Censurados en TV3 comentarios incómodos sobre os posíbeis beneficios das empresas farmacéuticas nas vacinas contra a SIDA. A noticia en MásPúblico.

- Bomba 3: Case un de cada 5 parlamentari@s do PP valenciano están imputados, pero o PSOE valenciano corre a prestarlles apoio. Que todo siga igual, estado do malestar. A noticia en Vilaweb.

- Bomba 4: A Unión Europea non obriga ao feche da minería asturiá e leonesa. Faino o PP porque si, para fastidiar aos caladeiros de votos do PSOE. A noticia en Leonoticias.

Postdata: Non lin "A doutrina do shock" de Naomi Klein. Pero creo que xa sei do que fala. Fala do presente. Da prima de risco xa mellor non falo que me dá a risa.


Com puc tenir prou tranquilitat per escriure, amb el bomardeig al qual ens estan sotmetent les tropes del neoliberalisme? Prou feina tenim amb posar-nos les mans al cap. Ens cal molta imaginació per respondre a tant despropòsit.

Només aquest matí:


- Bomba 1: Després de l'amnistia fiscal (blanqueig constitucional de diners), el PP estudia una amnistia urbanística. Amb cara de totxo. La notícia a El País.


- Bomba 2: Censurats a TV3 comentaris incòmodes sobre els possibles beneficis de les empreses farmacèuticas amb les vacunes contra la SIDA. La notícia a MásPúblico.


- Bomba 3: Gairebé un de cada 5 parlamentaris/ies del PP valencià estan imputats/des, però el PSOE valencià corre a donar-los suport. Que tot segueixi igual, estat del malestar. La notícia a Vilaweb.


- Bomba 4: La Unió Europea no obliga al tancament de la mineria asturiana i lleonesa. Ho fa el PP perquè sí, per fer la guitza a les reserves de vots del PSOE. A noticia en Leonoticias.


Postdata: No he llegit "La doctrina del shock" de Naomi Klein. Pero crec que ja se de que parla. Parla del present. De la prima de risc millor no en parlo que em pixo de riure.

¿Como puedo tener calma suficiente para escribir, con el bombardeo al que nos están sometiendo las tropas del neoliberalismo? Suficiente trabajo tenemos con ponernos las manos encima de la cabeza. Hace falta mucha imaginación para responder a tanto despropósito.

Solo esta mañana:


- Bomba 1: Después de la amnistía fiscal (blanqueo constitucional de dinero), el PP estudia una amnistía urbanística. Con cara de ladrillo. La noticia en El País.


- Bomba 2: Censurados en TV3 comentarios incómodos sobre los posibles beneficios de las empresas farmacéuticas con las vacunas contra el SIDA. La noticia en MásPúblico.


- Bomba 3: Casi un@ de cada 5 parlamentari@s del PP valenciano están imputad@s, pero el PSOE valenciano corre a apoyarlos. Que todo siga igual, estado del malestar. La noticia en Vilaweb.


- Bomba 4: La Unión Europea no obliga al cierra de la minería asturiana y leonesa. Lo hace el PP porque sí, para fastidiar a los caladeros de votos del PSOE. La noticia en Leonoticias.


Postdata: No he leído "La doctrina del shock" de Naomi Klein. Pero creo que sé de qué habla. Habla del presente. De la prima de riesgo mejor no hablo que me da la risa.

20 de abril de 2012

Carta al ciudadano Felipe de Borbón, por Iván Rivera


[Carta escrita por Iván Rivera en Brucknerite. Licenza Creative Commons BY-NC-SA]

Estimado Felipe,

Espero, en primer lugar, que sepas disculpar mi trato llano. A mi mente, invadida por la lógica republicana desde que tiene uso de razón, le cuesta tratar con altezas y majestades fuera de contextos literarios, historia o fantasía. Si hubiera más diferencia de edad te trataría de usted, pero yo, aunque más joven, recuerdo haberte visto casi niño en televisión. Así que tú, para mí, eres Felipe. Yo me llamo Iván. Un placer.

Me dirijo a ti porque creo que a partir de este momento eres una persona clave en un proceso fundamental: el de la renovación de nuestro país. Como no te conozco más que por referencias lisonjeras de los hagiógrafos de tu familia, entenderás que me reserve un juicio más definitivo. No obstante, he decidido imaginarme que eres un patriota razonable. Una especie de más bien poca abundancia. A mi manera, yo también soy un patriota. Quiero lo mejor para mi país. Quiero que entre todos contribuyamos a crear un futuro brillante, justo y civilizado para la humanidad.

Te decía antes que soy republicano, de arriba abajo y de dentro afuera. No es por tu culpa. Ni siquiera —líbreme Newton— es culpa de tu padre. Algo de culpa tiene quien nombró a tu padre para el cargo que desempeña, pero ni ese es tan importante como para que yo pierda mi tiempo y te haga perderlo a ti citándolo. Soy republicano por lógica, porque creo que la soberanía, toda, reside en el pueblo.Porque respeto la inteligencia de mis conciudadanos y les creo capaces de comprender y de decidir por sí mismos sobre su destino.

Tú también eres parte del pueblo. Por eso no puedo rechazarte como persona, aunque perciba la institución que representas como una reliquia de tiempos peores —la crisis es muy dura, sí, pero seamos razonables. Y hablando de razón, creo que es a ti a quien debo dirigirme y no a la cabeza de tu monarquía. Tu padre ha hecho mucho por los que, de seguro, creía que eran los mejores intereses de su país. También se ha divertido lo suyo. Ha tenido una buena vida. Pero tú, yo y otros cuarenta y siete millones de españoles sabemos que ya no es quien era, y que su tiempo está por terminar.

¿Y entonces? España necesita refrescarse; unas nuevas bases, un nuevo comienzo. Hemos tenido suficiente barbarie, suficientes autócratas, suficiente incultura y poca esperanza. Hemos tenido algunos éxitos, qué duda cabe, pero los fracasos pesan mucho en nuestra memoria. Admiro a los republicanos de antaño, pero no supieron ver más allá. Honro a los que condujeron nuestra transición, pero sus miedos nos han anclado en un peligroso pantano. Tal vez nadie tuvo otra alternativa que hacer lo que hizo, lo mejor que pudo. Pero ahora, estoy convencido, llega un nuevo vértice del cambio. Quiero proponerte un trato. Un pacto conmigo, con nuestros conciudadanos, con la historia.

Tu padre abdicará pronto. Quizá tú mismo puedas convencerle para que abdique y empiece una vida más sincera. Entonces tú serás rey. Durante la ceremonia de tu coronación en el Congreso de los Diputados —más que nada por hacer la escena algo más dramática— renunciarás al cargo por ti y por todos tus herederos, a perpetuidad. Sugerirás a renglón seguido que se inicie un proceso constituyente para una nueva República, apelando a la responsabilidad de los representantes del pueblo e instándoles a abrirlo a la participación de todos los ciudadanos. Será, no me cabe duda, un momento difícil para ti. Tampoco me cabe duda de que oirás un aplauso extraño, como agarrotado, que se irá extendiendo y agrandando hasta convencerte, más allá de toda duda, de que habrás hecho lo correcto.

No te preocupes por tu vida posterior. Eres una persona muy preparada, pero bastará la repercusión del único acto de tu reinado para asegurarte una memoria perdurable. En mi pueblo hay un busto tuyo en lugar principal, colocado en virtud de tu título. ¡Gánatelo! Nadie, te lo garantizo, acudirá a tu puerta para indicarte el camino de salida de la nueva República Española. Permíteme además —como si no me hubiera tomado suficientes libertades ya— que te haga una sugerencia más. En cuanto te sea posible, preséntate como candidato a presidente. Tienes un buen currículum y bastantes posibilidades de que tus conciudadanos te elijan libremente. Quizá hasta pudieras convencerme para que te votara, aunque comprenderás que no te lo garantice.

Una última petición: cuando todo empiece de nuevo no olvides invitarme a comer. No tengo gustos caros. Unas migas manchegas pueden servir: conozco un par de sitios por mi tierra donde sabrán coronar —qué a propósito viene el verbo— esta pequeña aventura. ¿Hay trato?

Iván Rivera, ciudadano

18 de abril de 2012

Activité de comprehension orale

J'ai un examen de français ce soir. Ce pour ça que j'ai decidé pratiquer un peu ma comprehension orale et mon expression écrite aussi. Je vous laisse en bas mon exercise et je vous demande que vous me corrigez si vous trouvez des erreurs. Merci, et à bien tôt!


- Le general Franco est vraiment une figure decissive historiquement et politiquement pour l'Espagne. Il à sue  nos en sortir de notre crise [sic] de 1936, après ça il à joué politiquement pour nos en sortir de la Deuxieme Guerre Mondial est, a part de ça, pendant 30 ans il a mis les bases pour le developement de nos jours, que même vous pouvez constater.

- Et pour vous, personnelment, que represente le General Franco?

- Pour moi c'est un example vivant, jour à jour, par son developement patriotique en service de l'Espagne et, pour ça, j'ai pour lui une très gran afection e admiration.

30 de marzo de 2012

#30M


He de reconéixer que íntimament em sento una mica decebut amb la generació dels meus pares perquè no va aconseguir acabar amb la dictadura abans de la mort de Franco, i no van aconseguir fer una transició que ens convertís en una república amb justícia social.

Algun dia, potser, tindré un fill o una filla. No m'agradaria que creixés en una mercadocràcia, en una porcràcia, i guardés a dins seu un punt d'odi cap a la nostra generació, per haver permès que ens robessin, que els hi robessin, els pocs drets que ens quedaven.

Aspiro a que entre totes deixem a les nostres filles un món millor del que vam rebre dels nostres pares.

No podem exigir-nos menys. I som el 99%.
.
Teño que recoñecer que intimamente síntome algo decepcionado coa xeración dos meus pais porque non conseguiu acabar coa dictadura antes da morte de Franco, e non conseguiron facer unha transición que nos convertira nunha república con xustiza social.

Algún día, se cadra, terei un fillo ou unha filla. Non me gustaría que crecese nunha mercadocracia, nunha medocracia, e gardase dentro de si un punto de odio cara a nosa xeración, por permitirmos que nos roubaran, que lles roubaran, os poucos dereitos que nos quedaban.

Aspiro a que entre todas deixemos ás nosas fillas un mundo mellor do que recibimos dos nosos pais.

Non podemos esixirnos menos. E somos o 99%

Foto: praza.com

20 de marzo de 2012

Qué gobierno quiero yo para España

Pues bien, quiero comenzar mi intervención diciendo qué gobierno quiero yo para España y qué gobierno no quiero yo para España.

Yo quiero un gobierno como el que preside Jaume Matas en Baleares en este momento. Ése es el gobierno que yo quiero para España.

Y qué es lo que no quiero: pues un gobierno como el que había antes de que Jaume Matas fuera el presidente de Baleares.


Sigan votando ao PP. Sigan mercando El Mundo. E sobre todo, voten a CiU para que lle regale ao PP o control dos medios, que acaban de demostrar a súa habilidade para xestionalos. Que siga a festa.

Segueixin votant al PP. Segueixin comprant El Mundo. Votin CIU perquè li regali al PP el control dels mitjans, que han demostrat la seva habilitat per gestionar-los. Que segueixi la festa.

14 de marzo de 2012

Soño dunha noite bancaria


Soñei esta noite que un bo día as galegas se fartan do circo da nomenclatura bancaria e da impunidade duns poucos directivos a coller a mans cheas e apertadas os cartos de todos os cidadáns. Tanto se fartan os galegos que deciden darlle unha volta ao tambor das moedas e poñen varios conceptos do revés.

O fundamental: agora non son os bancos especuladores os que non dan crédito ás persoas. Son as persoas as que non dan crédito aos bancos especuladores. Escóitase ao fondo da xunta de accionistas de "NovaNonCaixaGalegaNovaGaliciaNCGEVO3,1416Bank" un berro profundamente revolucionario: "Amiguiños si, pero a vaquiña polo que vale!". É o sinal: nese momento comeza o goteo de aperturas de contas e depósitos na Caixa Rural Galega, en Triodos Bank, en Fiare. Pronto os bancos especuladores comprenden por fin o que é un dano colateral: perden clientes a esgalla.

Chegados a este punto, ábrese una bifurcación propia dos bos libros de aventuras. Se queres que os bancos especuladores reaccionen positivamente, pasa á páxina 34. Se pola contra cres que non reacciónarán a esta nova situación, pasa á páxina 56.

Páxina 34: O banco innombrábel ten aínda moitos cartos, pero perdeu todo o protagonismo na sociedade. Síntese como un reprodutor de vídeo VHS, esquecido debaixo dun aparello moito máis moderno e útil para a sociedade: a banca ética, a banca cooperativa. Tal é o panorama para o banco innombrábel que decide facer unha maniobra de alto risco: cambia o nome por enésima vez e pasa a chamarse Banco de Vidro. En Galiza e no estranxeiro hai certo desconcerto con este nome. O Banco de Vidro explica o seu proxecto: vai ser un banco totalmente transparente e cooperativo, que se vai amoldar á sociedade e vai optar sempre polo beneficio da maioría. Que outra cousa tería sentido? Fin.

Páxina 56: O banco innombrábel ve como os seus novos competidores, Caixa Rural Galega, Triodos Bank, Fiare, teñen a simpatía da maioría da poboación, e decide contraatacar co que mellor sabe facer: unha conta co 25% de interese + unha termomix premium advance plus! Entra unha xubilada co seu neto á oficina do banco innombrábel de Boimorto e o director recíbeos cun tenso e esperanzado sorriso. Fala o neto: "señor director, só vimos para dicirlle que teño memoria histórica, sabe o que iso significa?". E, sen máis, a avoa máis fachendosa do mundo e o seu neto marchan da oficina debatindo cal das tres opcións bancarias lle convén máis á sociedade: Caixa Rural Galega, Triodos Bank ou Fiare. A oficina de Boimorto do banco innombrábel fecha aquel mes. O banco innombrábel fecha o mes seguinte. Ao director do banco innombrábel aplícanlle o que se coñece naquela altura como "Lei Islandia". Fin

Foto: crinklecrankle (cc)

A despedida do Chispazo | El comiat del Barcelona Atlàntica



Velaquí a "manifesto de despedida" do Chispazo, o espazo geek (informático e interneteiro) do Barcelona Atlántica. Podedes tamén escoitalo na segunda hora do derradeiro capítulo do programa.

Us deixo aquí el "manifest de comiat" del Chispazo, l'espai geek (informàtic i interneter) del Barcelona Atlàntica. Podeu també escoltar-lo a la segona hora del darrer capítol del programa.

O FUTURO NECESARIO: CONSTRUIR AS REDES LIBRES

O Chispazo, o espazo geek do Barcelona Atlántica, pon o seu sistema operativo en modo hibernación.

Participar con esta intermitente sección no Barcelona Atlántica fíxome vivir, aínda que soe grandilocuente, algúns dos momentos máis felices da miña vida. Podédelo comprobar cando queirades: “a maxia da radio” existe.

No Chispazo chegamos a construir tal ensalada de nomes interneteiros e informáticos que moitos pensariades que inventamos aquí un idioma novo. Clementine, Tumblr, Evernote, Ubuntu, Mobile World Congress, Conachan, Pidgin, Diaspora, C’mmons baby.

O que pretendín co Chispazo foi achegar o meu punto de vista de apaixoado da informática, do software libre e das redes sociais para facervos a todos partícipes.

Teño a sensación de que nos últimos meses estase producindo un punto de inflexión en internet. Se aqueles tempos de Olé, Terra, Lycos e Messenger eran a infancia da Rede, as explosións de Google e Facebook foron a nosa adolescencia.

Se cadra agora estámonos facendo maiores de idade. Algúns pensamos que Google comeza a ser “evil”, en contra dos seus principios iniciais. Facebook sae a bolsa cunha burbulla máis grande que a inmobiliaria. E o máis importante: os EUA e todos os gobernos cómplices do mundo disparan os seus lanzachamas contra a transmisión horizontal de cultura: onte foi Megaupload, tanto ten o nome, hoxe será o Peer 2 Peer e non van parar até que fagan de Internet o Centro Comercial máis grande do universo.

A non ser que nós, as cidadás e os cidadáns, nos resistamos con todas as nosas forzas. Defendamos a neutralidade da rede, utilicemos o software libre e sobre todo, construamos redes libres.

Eu, que son así de arrogante, defino “rede libre” como calqueira aportación a Internet coa intención de aumentar os dereitos das persoas, dese 99% que din nos Estados Unidos. Haberá que usar Facebook ou Twitter para chegar ao máximo número de persoas, pero hai que construir ferramentas independentes fortes: hai que levantar unha Diaspora, n-1, unha Identi.ca, unha Praza Pública, un Sermos Galiza, un Vilaweb, un Rue 89, vitaminar o Ubuntu, inundar a Wikipedia, a Vikipèdia e a Galipedia. E por suposto temos que inventar entre todos mil ferramentas máis, para reverdecer mil primaveras máis; nas redes.

Contra a filosofía das redes libres, que para min é moi semellante á do software libre, só hai un inimigo forte: a inercia, a preguiza. Pero, ¡qué carallo!, ¿quen vai cambiar o mundo se non o facemos nós? ¿non somos xente nova? ¡Pois veña, máis leña verde a ver se se ve ese fume!

Até sempre e grazas ao Barcelona Atlàntica e moi especialmente a Silvio Falcón por fracer agromar “O Chispazo”.

E lembrade, quedamos hoxe nas Redes e nas Prazas!

Imaxe: Voy a morir hoy
Derradeiro capítulo do programa | Darrer capítol del programa: Barcelona Atlàntica

8 de marzo de 2012

Con Lego todo é posíbel | Amb Lego tot és possible



Bo día a todas. Collede un pouco de perspectiva, pensade en tempo xeolóxico, mirade o ceo e respirade tranquilamente. A que tedes unhas ganas incríbeis de sorrir?

Bon dia a tothom. Agafeu una mica de perspectiva, penseu en temps geològic, mireu al cel i respireu tranquilament. Oi que teniu unes ganes increïbles de somriure?

29 de febreiro de 2012

Al telenotícies, un dia qualsevol:


Media_httpptwimgcomam_lggts

(via @antoniitalo)

Exercici d'agudesa visual: quina de les dues meitats de la imatge superior es correspon amb la imatge inferior (foto de la manifestació a Barcelona en defensa de la universitat pública #29F)?


Manibcn

Down and Out in Paris and London

Unha xenial descrición do que algúns chaman o "4º mundo". A pobreza, a mendicidade, os traballos miserábeis... Parece incríbel que sexa unha parte da vida de Orwell. Calquera que lea este libro lembrarase del cada vez que vexa un "pobre". Creo que o inglés directo de Orwell é perfecto para os que non dominamos totalmente a lingua.
Una genial descripció d'allò que alguns anomenen el "4t món". La pobresa, els pidolaires, les feines miserables... Sembla increïble que sigui una part de la vida d'Orwell. Qualsevol persona que llegeixi aquest llibre se'n recordarà cada cop que vegi un "pobre". Crec que l'anglès directe d'Orwell és perfecte per als que no dominem totalment la llengua.

21 de febreiro de 2012

18 de febreiro de 2012

Jo també em pixo de riure | Eu tamén mexo coa risa


Per això demà em manifestaré públicament contra aquesta reforma laboral, i m'oposaré a qualsevol mesura que acceleri l'expoli que els dirigents de les grans empreses estan fent dels diners i les llibertats de la immensa majoria de la població mundial. El PP i el PSOE fan cara de Pedro Piqueras per augmentar el shock. Doncs a mi no m'agafareu. Jo em pixo de riure. Demà, als carrers.
  • 10:45hrs. Pl Universitat: Uni+IES
  • 11:00hrs. Pl. Catalunya: CGT, En Lluita i altres
  • 11:30hrs. Enric Granados amb Diagonal: Bloc crític: iaioflautes, feministes indignades i altres
  • 12:00hrs. a Jardinets de Gràcia. Centrals sindicats

I que no diguin mai més que no hi ha alternativa.

1. Impostos progressius: Qui més té ha de pagar una proporció més gran a la redistribució de la riquesa. Impostos al capital i especialment a l'especulació financera.

2. Persecució real al frau fiscal: "El 76 del fraude está en empresas que facturan más de seis millones de euros, pero el 80 por ciento de los funcionarios de Hacienda están destinados a controlar a los trabajadores" (Jesús Barcelona, delegat del sindicat de tècnics de Hisenda).

Por iso mañá voume manifestar públicamente contra esta reforma laboral, e oporeime a calquera medida que acelere o expolio que os dirixentes das grandes empresas están facendo dos cartos e as liberdades da inmensa maioría da poboación mundial. O PP e o PSOE poñen cara de Pedro Piqueras para aumentar o shock. Pois a min non me ides coller. Eu mexo coa risa. Mañá, nas rúas.

E que non diguen nunca máis que non hai alternativa.

1. Impostos progresivos: Quen máis ten debe pagar unha proporción máis grande á redistribución da riqueza. Impostos ao capital e especialmente á especulación financieira.

2. Persecución real á fraude fiscal. "El 76 del fraude está en empresas que facturan más de seis millones de euros, pero el 80 por ciento de los funcionarios de Hacienda están destinados a controlar a los trabajadores" (Jesús Barcelona, delegado do sindicato de técnicos de Facenda).

16 de febreiro de 2012

Dálle, primo


Holywater: Never Be Broken.

O mundo dos maiores


Media_httpfarm4static_bxdce


Foto CC BY-SA: pawpaw67


Neuronas desconcertadas.
O capitalismo non trae as felicidades prometidas.
Sons de porras.
O mundo dos maiores,
os maiores,
os maiores son eses que falan seriamente
e abroncan aos seus fillos,
non se sabe por que.

Os trens pasan a toda velocidade,
saltarei dun a outro
como Biralbo
pero intentando non esmagar a ninguén contra as vías.

Construir algo vivo
no lecer
é máis utópico que a socialdemocracia.

Este pseudopoema
parece escrito
por un neno de trece anos.
Como ten que ser.

14 de febreiro de 2012

Choivaterapia | Plujateràpia


Media_httpfarm1static_cchum


CC BY 2.0: anthonylavado


Aínda non se inventou a palabra "choivaterapia", pero coa de magufadas que comemos con patacas todos os días, non ha tardar moito algunha empresa en rendibilizar tamaño concepto.

Eu o único que quería é compartir con todas e todos vós un truquiño para facilitar a concentración, sentírmonos máis relaxados e evitar en parte as interrupcións de compañeiras de traballo.

Trátase simplemente de descargar a "canción" Rainy Mood: 34 minutos de choiva suave pero persistente, con algúns tronos lonxanos, sobre todo ao principio, e algún paxariño atrevido de cando en vez.

Unha vez tes a pista no teu ordenador, pos os auriculares et voilà, xa estás aillado do mundo exterior (máis ou menos aillado en función do volume ao que axustes a choiva).

Diría, se fose director de mercadotecnia, que Rainy Mood está especialmente indicado para galegos que habitan en lugares onde se poden contar cos dedos das mans os días do ano que chove.

E lembrade: a min funcióname.

Rainy Mood "online" | rainymood.com

Rainy Mood para descargar | 4shared


Encara no s'ha inventat la paraula "plujateràpia", però amb la quantitat de magufades que ens mengem amb patates cada dia, no tardarà gaire alguna empresa a rendibilitzar aquest genial concepte.


Jo l'únic que volia és compartir amb totes i tots vosaltres un truquet per facilitar la concentració, sentir-nos més relaxats i evitar en part les interrupcions de companyes de feina.


És simplement descarregar la "cançó" Rainy Mood: 34 minuts de pluja suau però persistent, amb algun tro llunyà, sobretot al principi, i algun ocellet agossarat de tant en tant.


Un cop tens la pista al teu ordinador, poses els auriculars et voilà, ja estàs aïllat del món exterior (més o menys aïllat en funció del volum que ajustis la pluja).


Diria, si fos director de mercadotècnia, que Rainy Mood està especialment indicat per a gallecs que habiten en llocs on es poden comptar amb els dits de les mans els dies de l'any que plou.


I recordeu: a mi em funciona.


Rainy Mood "online" | rainymood.com


Rainy Mood para descargar | 4shared