Que te atopen

Que te atopen traballando. 

Cando as musas

Cando as musas cheguen... 

Merece

Merece ser descrita a percepción dunha gota de auga nunha fraga transfronteiriza.

Un día

Un día de ceo tranquilo despois dun de choiva a mares é unha das grandes sensacións a gozar na vida. 

Unha persoa

Unha persoa independente xoga ao meu carón. Está a facer cousas similares ás que facía eu en 1983; e vai falar galego (entre outros).

Always 1st October | Sempre 1 de Outubro

My electoral campaign: ditch fear

My electoral campaign: ditch fear.

Crumbs no longer feed us,
now we want the whole leaf of bread.
We have a future, we remember
We have fire in our hands to weave story
Our hands show a long way
Living means taking sides.
We don't want smoke, we don't want shortcuts.
We are not here to fly flags.
We count on you, you can't let us down.
A day "one" to start again.
Seafarers, river people, mountain people.
We will have it all and we will talk about life.
We are going far, there will be plenty of us.
Pushing forward. Who sows rebellion, reaps freedom.
Do no let the fear win.
Tomorrow is ours today.
You and I, taking the horizon.

Lume

Está lonxe a terra que arde. Pero non vou quedar sen palabras.

Claro que se pode xestionar mellor o monte. E claro que unha mellor política forestal podía ter evitado as catro mortes humanas destes últimos días. E seguro evitaría parte do empobrecemento ecolóxico que sofre Galicia. Pero para actuar mellor precisamos un Goberno que queira identificar, recoñecer e comunicar os feitos. As verdades.

E non. A historia dos gobernos de Galicia e de España desde 1978 é unha sucesión de mentiras.

OTAN, de entrada non.
Iraq ten armas de destrución masiva.
Non se pode falar de marea negra.
Son casos aillados de corrupción.
Apoiarei o Estatuto que aproben os cidadáns de Cataluña.
España entrou na Champions League da economía mundial.
Non fallaron os sistemas de seguridade.
A Policía e a Garda Civil actuaron con proporcionalidade.
Non houbo referendo.
Os lumes son culpa de terroristas incendiarios.

Con todo, as mentiras non se sosteñen se hai suficientes cidadáns procurando as verdades. A maioría dos cataláns xa dixeron prou ao Estado de Mentira. A andamiaxe construida chafalleiramente sobre fosas comúns franquistas esborállase no seu extremo oriental.

Ábrense incógnitas en Galicia e en España. Ou non? Algúns galegos imos perseverar na procura das verdades. Aínda que chova. Aínda que queime.

Medios e educación, dobre vía

Alén de territorios concretos, cómo enriquecer o mundo dende todos os recunchos. Dúas vías sobrevoan en círculos como paxaros transparentes: medios de comunicación e subsistemas educativos. Mellores, que favorezan a diversidade e a integración respectuosa e desexada.

Medios. Nas nosas mans, economicamente solventes. Aprendido en Catalunya, suxerido por Mònica Terribas recentemente: creación dun universo referencial propio, que se insira no global mais que plasme a nosa óptica. O humor aí ten forza absoluta. Esencial: que falemos do que nos queremos, non do que queren eles. Máis importante que a opinión suxerida é a selección de temas sobre os que discutimos.

Educación. Moito que facer. Todos os grans de area, todas as formigas contribúen. De 0 a 99 anos. E o que veña. Educación en intelixencias múltiples, educación en valores democráticos e en xustiza social. Educación en dereitos humanos. E practicalo. Traballo titánico de cada persoa.

Os esforzos nesas dúas direccións poden ser frustrantes ás veces, supoño, mais non vexo outra solución para acabar cos Rajoys e Trumps e Mays e LePens e ManuelValls e Cospedales. E imos necesitar esforzo tectónico e tempo estrutural. E moita cultura cooperativa, intúo. E mentres, cada un vivir a súa vida, tamén. Find the balance. Case nada.

Son reflexións, non receitas, non encargos, non leccións. Alguén concorda?

Sede de escribir

23 de xaneiro de 2014.

14 de decembro de 2014.

23 de marzo de 2015.

13 de setembro de 2016.

A sede de escribir rebordou os reloxos axustados, británicos pero sobre todo desexados. E a Forza 3 adianta polo carril do medio para atopar o seu burato, no que remollarse e saír con algas nas orellas e crema de sol de outono chuvioso nos brazos.

Cos meus novos superpoderes e lendo a Manuel Rivas, isto era totalmente inevitábel. Non podo reter a paixón por desmoldalo todo. Ter morriña do futuro. Mentres haxa Davides de Manzaneda haberá ouriceiras.

Diferente

Diferente, por riba das expectativas.

As letras de Joan Miquel Oliver non se entenden.

Aterrizaxe en Marte con fochancas e pozas. Sorprendentemente, osíxeno de sobra. E auga!

Descarga

Descarga, canaliza, libera, queima, respira, molla, reacciona, pisa, ergue, sacha, chuza, rabea e sorrí.

[Foto: digboston (cc)]

Boicot a Coca-Cola

Dous mil catorce
espreguízase
a modo
na ouriceira.

Quere ser optimista
pero para iso
ten que bloquear
todas as páxinas dos xornais.

Se se aílla, entón,
non sofre, non escoita
o contexto socioeconómico.

Mais non pode evitar o eco daquela canción
que soaba na escola,
eu quero ter un millón de amigos
e así máis forte poder cantar.

Coca-Cola despide
setecentas cincuenta traballadoras.

Xa atopaches o teu nome entre as latas?

Paulova. Sen acritude. É unha proposta.

[Texto publicado orixinalmente en Madrid Mon Amour, o blog sobre Madrid de Praza Pública]

Ao mellor para unha entendida en arte non é o máis novidoso do mundo. Pero para un “iletrado” coma min foi todo un descubrimento: un encontro artístico no que as diferentes creadoras non se reparten por stands efímeros de grandes pavillóns, se non por cuartos dun hotel céntrico de Madrid. Digo “encontro artístico” porque o continente cambiou ao contido: o horríbel concepto “Ferias y Exposiciones” non tiña moita cabida no Room Art Fair (#RAF3). Entrar ás diferentes estancias do Hotel Praktik Metropol era probar distintas atmósferas, micro-planetas artísticos, se me permitides o presuntuoso da expresión.

Ao fondo do corredor da planta terceira, cuarto 316, estaba Paulova. Impoñendo a súa figura nunha sala que debería ser máis grande, presentaba ilusionada e profesional unha e outra vez as súas obras. Orixe, significado, evolución. Bucólicas paisaxes antigas con invasións alieníxenas e tanxíbeis ameazas nucleares. Non-punto de cruz e píxeles involuntarios. Os cadros de Paulova deben de provocar sensacións moi dispares. Este domingo eu sentía nostalxia do futuro. Paula pintou paisaxes que nós non veremos. Son os nosos bisnetos os que as botarán de menos, nenos cuxas nais a duras penas lembrarán o tempo dos coches propulsados a petróleo. Existe a posibilidade de que os tapices da pos-guerra e o “desarrollismo” non sexan máis que unha burbulla de finais do século XX e os violentos anos 10. E que nun prato voante estea a regresar a ética, de volta de Ítaca.

Ao fondo do fondo as árbores deixan caer os cadriños amarelos e castaños do outono analóxico.

Xa. Que estas liñas non teñen pés nin cabeza. Pois observa ti as obras de Paulova e rebátemo. Sen acritude. É unha proposta.

www.paulova.es

Nano-crítica: "1984"

1984 by George Orwell
My rating: 5 of 5 stars

Demasiado bo, demasiado duro

Comprobo que este libro está, como mínimo, á altura da súa fama. Iso si, a partir de certo punto só quería rematalo para deixar de sufrir.

View all my reviews

Construír

Cada día é máis evidente que non podemos perder todas as nosas enerxías contestando. Contestar, por exemplo, a quen di que en Catalunya se obriga a falar catalán. Ou contestar a quen di que os recortes dos servizos públicos "son para sentar as bases da recuperación". Se pretendemos responder á cantidade esmagadora de mentiras que producen algúns medios e persoas a diario só podemos conseguir esgotarnos, e seguirá gañando a mentira.

- Cal é a solución, entón?

- Construír.

Si, xa sei que non descubro nada a todas aquelas persoas que levan anos en todo tipo de cooperativas, medios, organizacións políticas líquidas e sólidas que precisamente fan iso: construír. É só unha reflexión en alto: poñamos case todo o noso esforzo en construír. O que poidamos. E o cacho de esforzo sobrante invirtámolo en non deixarnos arrastrar ao ritmo que marca o calendario de burradas do poder roubón e os seus profetas.

Con dicir que o seu vehículo é unha estafa non é suficiente. "Hai que paralos", si, pero só podemos paralos se nós construimos un vehículo mellor.

[Foto: Wikipedia (cc)]

Un senegalés en Lavapiés

[Este artigo publicouse orixinalmente en Madrid Mon Amour, o blog sobre Madrid de Praza Pública]

Un dos praceres dos que se pode gozar en Madrid, como en calquera cidade “grande” (introduza vostede aquí o límite inferior de poboación que desexe), é a interminábel variedade de comidas posíbeis.

Hoxe probamos un restaurante senegalés, de nome Baye Fall. Atopámolo na Calle Mesón de Paredes, 55, no barrio de Lavapiés. É un lugar máis ben pequeno pero con certa sensación de amplitude. O meu prato: arroz con vitela (ternera) en salsa de cacahuete. Bo-í-si-mo.

O prato totalmente tapizado de arroz até os bordes. É dicir: cantidade máis que suficiente. E todos os pratos ofrécennolos ao módico prezo de 6 euros. A caña a 2€. Nada mal, ¿non?

Os senegaleses, as senegalesas, altos e altas, guapas e guapos. Claro. ¡Que xenética!

Iso si, se vos achegades durante a fin de semana, non vaiades máis tarde das 2 e pouco, que despois énchese rápido o local.

Até a próxima conexión, que agardamos que sexa pronto!

[Foto: Wikipedia]

As bágoas do tren

As bágoas do tren;
as follas
empurran
again
and again.

Apertas e ánimos.


(Foto: Luna Plateada)

Cando chove en Madrid en xullo

Cando chove en Madrid en xullo
a olor a po húmido
que ascende até a xanela
da miña solución habitacional
esvaece a morriña
que medraba durante semanas de calor.

O peixe que deixaron boquexando
no peirao de Ares
(non domino o vocabulario mariñeiro)
somérxese na choiva.

E respira.

Cando sexa presidente hei plantar
tantas árbores frondosas,
tantas aciñeiras, carballos e castiñeiros,
que hei ser recordado
como

o Rei Plantado.


Foto: tnarik

España, 2013: escena en dos ópticas (V y M)

Óptica 1ª:

V publica en Facebook (copio y pego):

"Discusió al metro: un Sudamérica recrimina a una senyora que es queixa d'un sense sostre (i sense mans que demana). La senyora digna diu que paga impostos. Ell diu jo tambe. Ella Diu que els sudamericans ens roben. Ell diu que els espanyols van saquejar sudamerica (i tambe diu violar). Ella diu que els que no tinguin feina, fora! Interve una chica spanish i li diu que s'ho faci mirar perque els estrangers no en tenen culpa. La señora li diu (en resposta) tonta i afegeix "lletja" (fea). Perque no li haura dit feo al sudamerica? Era bastant mes feo.... Pero es que las mujeres nos atacamos llamándonos feas! 

Abandono el metro. Vuelvo al bus que las viejas tiene más retórica y (son igual de limitadas) pero disimulan"

Óptica 2ª:

Milleiro publica en su blog (copio y pego):

España, 2013.

Madrid, a 8 de Junio de 2013.

Creo que si decidiésemos representar a España en un vagón de Metro no lo hubiésemos conseguido tan preciso: un negro, un par de latinos, dos señoras rubias de 60 años con aspecto de seguidoras de Esperanza Aguirre, una chica de 30 años corrigiendo unos ejercicios en papel y un mendigo.

El mendigo es un habitual de la Línea 1 del Metro de Madrid entre Gran Vía y Cuatro Caminos, le he visto en infinidad de ocasiones. Tiene muñones por dedos y pide limosna con tono de lamento diciendo que no encuentra trabajo. Recoge las pocas monedas que consigue por pena y silencia a los vagones por donde pasa. Salvo hoy.

Una de las “señoras rubias de 60 años con aspecto de seguidoras de Esperanza Aguirre”, nada más terminar de oír su letanía, le recriminó: “¡Si no tienes trabajo, vete a los servicios sociales, que a gente como tú la estamos manteniendo con nuestros impuestos!” a lo cual el mendigo en un ininteligible español le intentó discutir diciéndole que simplemente él no encontraba trabajo y no tenía paro. La señora le replicó diciendo “¡Pues si no encuentras trabajo vete de España a buscar trabajo a otro sitio, que a mi nunca me han dado una beca en mi vida porque se las han dado siempre a los extranjeros!”.

A lo cual, un señor latino de 40 años aproximadamente que estaba enfrente, le replicó, entrando en la conversación: “¡Ustedes tampoco pueden hablar, que han venido a nuestros pueblos a robarnos y a quitarnos todo, ladrones!”. Obviamente, la señora no se quedó callada y airadamente le replicó con un “¡Pues si son ladrones denúncielos, que nosotros hemos ido a llevaros una cultura y una religión a vuestros pueblos! ¡Os hemos educado y estos años os hemos dado trabajo, y el que estorbe que se vaya a otro sitio!”.

“¡Aquí la que estorba es usted!”. La “chica de 30 años corrigiendo unos ejercicios en papel” al fondo del vagón entró en la conversación. La chica, probablemente superviviente del sistema que cada día le recorta más y más, dejándole su trabajo en algo casi solo justificable por una admiración al hecho de enseñar, se hartó y entró en la conversación. “¿Quién te ha dado vela a ti en este entierro?”, respondió la señora. “Mire señora, yo pago religiosamente mis impuestos como usted y le recuerdo que nosotros también hemos ido a otros países, legalmente o ilegalmente, a buscar trabajo y comida para los nuestros, y que mucha humildad nos falta a todos en general”. La señora solo supo contestar un “¿Pero qué sabrás tú de emigrar o no emigrar, estúpida?”, a lo cual la maestra le contestó un “Así señora, alimentando el debate con la descalificación, ya ha dicho todo”. Acto seguido se bajó en la estación de Estrecho. Y se acabó la conversación. Creo que si decidiésemos representar a España en un vagón de Metro no lo hubiésemos conseguido tan preciso.

V y Milleiro no sabían que compartían vagón de metro. No se conocen entre ellos. Pero una misma escena de opera buffa los ha hecho coincidir. Nacieron uno en Pontevedra y la otra en Reus hace unos años. En Madrid, hoy, año 2013, han tropezado con una metáfora. Han sentido la necesidad de relatarlo. Y después han seguido cada uno su camino.