[gv data="zOBroA2NPNY" width="450" height="375"][/gv]
(via genbeta)
![]() |
| De Galiza Primavera |
Do que atopou Einés Cando visitou a arca do faiado
Do diario poético? de Einés Andrade
Chámome Einés Andrade. Mido un metro sesenta e dous e peso cincuenta e seis quilos. Levo gafas. Gústame o papel cuadriculado, os nomes de lugares, o queixo, as árbores, a pintura de Magritte, os gatos, a cor verde, os crebacabezas, nadar, as cerdeiras cando botan flor, remexer nas librarías, as estrelas filantes, as películas chinesas, as películas de Humphrey Bogart, a auga, ter tempo, Estocolmo, o viño, os bicos, escachar a rir ata que me doa o ventre, a poalleira, os ordenadores, a poesía de Rilke e de Sicart, o jazz, limpar a fondo e ordenar os armarios, as conversas con respostas picantes e rápidas, os amorodos, o vento, a utopía. Detesto as anécdotas para presumires de que estiveches e fuches, os grans que ás veces me saen na cara, o arroz con leite, os homes con bigote, as opinións lixeiras, os tópicos que se repiten ata que acabas pensando que son verdade, as persoas que fan a segunda pregunta antes de que respostes á primeira, as flores de plástico, os zapatos de tacón, a pornografía, a goma de mascar, as vodas, as primeiras comuñóns, os accidentes de tráfico, a violencia doméstica, a violencia salvaxe, as cancións de moda, as cancións que non se poden cantaruxar, o Nadal, os eucaliptos, aceptar o que din sen preguntarme. Punto e á parte.
Teño vinte e sete anos, a idade da decepción, sempre oín que era unha idade difícil. Levo cinco anos longos facendo unha tese de doutoramento sobre Descartes, un filósofo francés do século XVII que durante a carreira me gustou moito. Hoxe non me di nada. Non creo que a Descartes lle gustasen os gatos, o cal fai máis tensa a nosa relación. Son de raza branca e heterosexual, aínda que os heteros teimen en deixarme soa e aborrecida. Por agora tiven, máis ou menos en serio, tres mozos e medio, e non penso ter máis. Iso non quere dicir que non estea namorada, que o estou, aínda que nin a ti, querido diario, che hei dicir quen é, que é mellor que ninguén o saiba, nin sequera el, que de todos os xeitos sairame mal, coma sempre. Ademais, que saia mal ou ben non importa, que a sorte do amor é sentilo.
Herba Moura
Teresa Moure


foto: http://www.filix.org/libros/prel/galina.html
Histórias de ravaleiros és un gran blog sobre rumba i músiques adjacents (So Barcelona, van dir una vegada a Radio 3) que us recomano des d'ara mateix. He trobat allà aquest vídeo, dels màgics Ojos de Brujo. La primera paraula que vé al meu cap per a descriure'l és sobrecollidor. Espero que us agradi.
"A iso das once da mañá, coñecín a dramática noticia a través da chamada apenada e sentida dun bo amigo, o xornalista Santi Garrido. Desde entón non teño folgos de escribir, nin de falar, nin sequera de respirar. Foise o amigo, o exemplo moral, a principal atalaia dos fisterráns no mundo enteiro. E foise en silencio, sen que ninguén se enterara, tal como sempre vivíu: a modiño, discreta e dignamente."
"El foise sen facer ruído. Pero foise sabendo que os fisterráns, a súa Fisterra amada e, ás veces, tan inxusta, por fin, decidira apertalo cos brazos ben abertos. E iso é unha maneira feliz de despedirse. De bicar a terra. De disputar, nun man a man, a derradeira partida."
"Cap a les onze del matí , he conegut la dramàtica notícia a través de la trucada apenada i sentida d'un bon amic, el periodista Santi Garrido. Des de llavors no tinc forces per a escriure, ni per a parlar, ni tan sols per a respirar. S'en ha anat l'amic, l'exemple moral, la principal talaia dels fisterrans al món sencer. I s'en ha anat en silenci, sense que ningú se n'adonés, tal i com sempre va viure: a poc a poc, discreta i dignament.
"I s'en ha anat sense fer soroll. Però s'en ha anat sabent que els fisterrans, la seva Fisterra amada i, de vegades, tan injusta, per fi, havia decidit abraçar-lo amb els braços ben oberts. I això és una manera feliç d'acomiadar-se. De besar la terra. De disputar, en un mà a mà, la darrera partida."
"O 2007 preséntase como un ano difícil para a poboación somalí, que comeza o ano recibindo bombas dos EEUU baixo o coñecido pretexto da loita contra o terrorismo."
"Desgrazadamente para o goberno republicano, algúns residentes das zonas nas que choveu metralla clarificaron que había 84 mortos, 70 dos cales serían pastores nómadas, segundo a ONG Intermon-Oxfam."
"Esta constatación provocou unha denuncia por parte da UE, aínda que non tivo ningún tipo de transcendencia."
"( ... ) o acceso ao porto de BAb el-Mandab; este porto é o acceso meridional do mar Roxo, é dicir, que por esta zona pasa un 25% da produción de petróleo mundial."
"El 2007 es presenta com un any difícil per a la població somalí, que ha començat l'any rebent bombes dels EUA sota el conegut pretext de la lluita contra el terrorisme."
"Malauradament pel govern republicà, alguns residents de les zones on va ploure la metralla van clarificar que hi havia 84 morts, 70 dels quals serien pastors nòmades, segons l'ONG Intermon-Oxfam."
"Aquesta constatació ha provocat una denúncia per part de la UE, tot i que no ha tingut cap tipus de transcendència."
"( ... ) l'accés al port de Bab el-Mandab; aquest port és l'accés meridional del mar Roig, és a dir, que per aquesta zona passa un 25% de la producció del petroli mundial."
Alvaro Pardo es el alma de Telémaco y tiene un secreto. Su libertad sonora es inaudita, poco común. Quizás para algunos suicida en este mundo en el que las etiquetas van por delante de los fundamentos y el talento. Dr. Think practica un libertinaje musical adquirido como propio tras enormes noches de emoción y apretón de ganancia en cabinas extrañas y lejanas, tras largas madrugadas ampliando frente a los technics su armario sónico... toda una vida pensando/buscando sonidos, en atmósferas, en la música mayestática, digital y ensoñadora. Es cosa de buen gusto. Desde el mejor y carnal funk setentero; hasta el breakbeat más garajero, pasando por el minimal de alto octanaje y el hip-hop que tanto ama este gallego funde, auna y con doctorado autodidacta consigue que los ritmos más sincopados y rupturistas viaje sin colisión en sus sets. Vinilos cálidos, almas circulares, galeradas de sueños deambulan en sus viajadas maletas. Saltó de su amada tierra patria –esa Galicia adorada y amable pero salvaje que engulle a sus hijos a base de chapapote, intolerancia y años de dictadura cultural- para compartir su estilo libre, su emergencia sonora con los mortales. Ha sido y es residente en las mejores salas patrias y otras situadas en lugares como Latinoamérica. Los festivales más exquisitos reclaman sus servicios y la crítica especializada lo coloca en su punto de mira como una de las apuestas electrónicas más emocionantes y sorprendentes en estos albores de siglo 21. Paralelamente, y además de su otra aventura confesable en Safari Orquestra, es el motor del grupo Telémaco. Aquí comparte desvelos con sus amigos el músico Mike Rolling y el vdj Marcos (input select) con ambos nos regala un viaje audiovisual en el que la fusión de lo digital con lo doméstico y lo cinéfilo da como resultado un sonido sensual, raro, entrañable... siempre sorprendente. Su primer disco es mágico, inusual, arriesgado.. así es Outótono. No se si realmente escucharían en la cuna las mismas nanas que Penélope cantó a Telémaco, lo que es seguro es que se cayeron a la marmita del sonido mestizo y adecuadamente confuso. Esta apasionante pasaje sonoro, registrado en directo en Pontearéas, es una bofetada de aire fresco al sistema, al minimaleo y a los cuatro productores cool de siempre que siguen aburriendo al personal, mientras gente como Telémaco se divierte, innova, recupera y compone un elenco de temas que sonrojaría a más de uno. Alvaro Pardo tenía un secreto y durante estos días lo compartirá con todos los que se acerquen a disfrutar de su mágica forma de entender la música contemporánea. Volar no es solo cosa de brujas.
Fernando Fuentes (TRAX, STAF, ROLLING STONE, KLUBBERS.) Extraído de CUAC FM
Un clàssic, un Stairway to Heaven, gairebé. Digueu-me flipat!

Aquest temple és el que menys m'agrada de Gaudí. Ergo Gaudí és un crack.