13 de xullo de 2012

Un punto de inflexión. Que se fodan | Un punt d'inflexió. Que es fotin | Un punto de inflexión. Que se jodan


Un punto de inflexión sentimental se produciu nas persoas que vimos aos mineiros chorando ao entraren en Madrid. O de Andrea Fabra é só un desencadeante.

Un punt d'inflexió sentimental s'ha produit en les persones que vam veure els miners plorant a l'entrar en Madrid. El que va fer ahir Andrea Fabra és només un desencadenant.

Un punto de inflexión sentimental se ha producido en las personas que vimos a los mineros llorando al entrar en Madrid. Lo de Andrea Fabra es solo un desencadenante.

12 de xullo de 2012

¡Que yo quiero ir al cine!

Preciosa metáfora de la sociedad en la que creemos que vivimos y la sociedad en la que realmente vivimos.
Preciosa metáfora da sociedade na que cremos que vivimos e a sociedade na que realmente vivimos.
Preciosa metàfora de la societat en la qual creiem que vivim i la societat en la qual realment vivim.

Estreno del Welcome video

El 11 de julio de 2012 fue la fecha elegida para el estreno del esperadísimo vídeo de la tienda Welcome en los cines Callao de Madrid. Esa era la intención...



Estreno del Welcome video from go-skateboarding on Vimeo.

David Rodríguez resume o que é imprescindible hoxe.

É hora dunha nova Transición na que a creación dun bloque social popular integrado polo movemento 15M, o movemento obreiro, os distintos movementos que reclaman unha república española e os movementos soberanistas das nacións sen estado conformen unha única fronte común que retome o programa básico que a Transición dos anos setenta traizoou: democracia real, xustiza social e dereitos nacionais.

Ver artigo completo: Converxencia cara un novo proceso constituínte, por David Rodríguez, @ofunambulista

10 de xullo de 2012

Construir o movemento galego polo ben común: é sinxelo


Construir o movemento galego polo ben común é sinxelo. Esta é a miña proposta: 

Paso 1: Disolver todos os partidos existentes até agora (AGA, ECOGAL, EI, FPG, +G, MpB...). Coa desafección actual cara a política, a cidadanía galega non está diposta a dixerir ensaladas de siglas. Precisa solucións aos problemas do 90% da poboación fronte aos roubos do 10%. Xustiza social, un xeito de vivir dignamente e democracia real.

Paso 2: Decidir por maioría (un voto cada persoa, chámese Xosé Manuel Beiras, Xoán Antón Pérez Lema ou Xan Pericán) cal é a liña política e organizativa que se quere seguir. Polo mesmo método escóllanse portavoces/representantes.

Paso 3: Quen se sinta partícipe dos principios acordados, que traballe por eles na medida do que poida / queira. Portas abertas para entrar e saír, por descontado.

Paso 4: Repetir o paso 2 coa frecuencia que se considere necesaria.

Paso 5: Conseguir coa dedicación e o protagonismo de toda a poboación unha Galicia máis xusta, máis democrática, máis autoxestionada, máis sostíbel, mellor.

E ti, vas unirte á #nocheminera?


 Democracia Real Ya:

Ante la reconversión salvaje del sector minero, con miles de familias afectadas cuyo futuro es más incierto que nunca, Democracia real YA! quiere dejar constancia de su apoyo incondicional a la lucha de los mineros de las cuencas del carbón, que han iniciado una marcha a Madrid que culminará el 11 de Julio en una gran manifestación en la capital. Invitamos a la ciudadanía a acudir y apoyarla, uniéndose a las reivindicaciones de los mineros, que son las de tod@s, e iniciando un movimiento de protesta global que frene la oleada generalizada de recortes de derechos y prestaciones que vivimos.

 
Las cuencas mineras necesitan respuestas y las necesitan desde este preciso instante, con objetivos a corto, medio y largo plazo. A corto plazo es necesario defender los puestos de trabajo para evitar la tragedia social que se vive desde hace años en estas zonas por parte de las familias trabajadoras. Y a medio y largo plazo es necesario impulsar alternativas reales de empleo en sectores energéticos no contaminantes que permitan salir de la crisis sin hipotecar el futuro.

Durante estos años de reconversión, los fondos destinados a este fin han sido dilapidados y han servido para el beneficio de unos pocos. Investigar dónde han ido a parar estos fondos y depurar responsabilidades es el primer paso, necesario para abrir un verdadero proceso que implante un nuevo modelo productivo generado y controlado desde abajo, que esté al servicio de los intereses sociales de la mayoría y sea respetuoso con nuestro planeta.

Mientras se rescatan bancos y banqueros, los recortes recaen sobre la población trabajadora que se ve obligada a salir a luchar para defender su futuro. Los mineros nos están mostrando el camino que debe ser recorrido por el resto de sectores en lucha. Nosotr@s queremos mostrarles nuestro apoyo y hacemos un llamamiento a extender su ejemplo. Nos estamos jugando mucho.

El impacto de esta lucha está provocando una solidaridad que se extiende a todos lo sectores y territorios, sirviendo de inspiración para el resto de la sociedad en estos momentos de ataques sin fin a los derechos sociales y laborales. Frente a esta oleada de abusos, Democracia real YA! defiende el rescate de la ciudadanía, no de los mercados, con un Plan de Rescate Ciudadano y sus 5 puntos fundamentales para establecer un estado justo y solidario.

¿Cuándo y dónde?

Martes 10 de julio
  • 20:00 en el Parque del Oeste frente al Intercambiador de Moncloa : Pancarteo y preparación.
  • 22:00 en Arco de Moncloa: Llegada, recibimiento y acompañamiento de la marcha nocturna minera.
Miércoles 11 de julio
  • 11:00 en Colón: Manifestación de la Marcha minera hasta el Ministerio de Industria.
  • 19:30 en Atocha: Manifestación de apoyo a los mineros. Esta manifestación podría suspenderse en función del desarrollo de la llegada de la marcha minera.

6 de xullo de 2012

A cleptocracia do shock | La cleptocràcia del shock


Como vou ter a calma suficiente para escribir, co bombardeo ao que nos someten as tropas do neoliberalismo? Abondo temos con poñer as mans enriba da cabeza. Fainos falta moita imaxinación para responder ante tanto despropósito.

Só nesta mañá:

- Bomba 1: Despois da amnistía fiscal (branqueo de cartos constitucional), o PP estuda unha amnistia urbanística. Con cara de ladrillo. A noticia en El País.

- Bomba 2: Censurados en TV3 comentarios incómodos sobre os posíbeis beneficios das empresas farmacéuticas nas vacinas contra a SIDA. A noticia en MásPúblico.

- Bomba 3: Case un de cada 5 parlamentari@s do PP valenciano están imputados, pero o PSOE valenciano corre a prestarlles apoio. Que todo siga igual, estado do malestar. A noticia en Vilaweb.

- Bomba 4: A Unión Europea non obriga ao feche da minería asturiá e leonesa. Faino o PP porque si, para fastidiar aos caladeiros de votos do PSOE. A noticia en Leonoticias.

Postdata: Non lin "A doutrina do shock" de Naomi Klein. Pero creo que xa sei do que fala. Fala do presente. Da prima de risco xa mellor non falo que me dá a risa.


Com puc tenir prou tranquilitat per escriure, amb el bomardeig al qual ens estan sotmetent les tropes del neoliberalisme? Prou feina tenim amb posar-nos les mans al cap. Ens cal molta imaginació per respondre a tant despropòsit.

Només aquest matí:


- Bomba 1: Després de l'amnistia fiscal (blanqueig constitucional de diners), el PP estudia una amnistia urbanística. Amb cara de totxo. La notícia a El País.


- Bomba 2: Censurats a TV3 comentaris incòmodes sobre els possibles beneficis de les empreses farmacèuticas amb les vacunes contra la SIDA. La notícia a MásPúblico.


- Bomba 3: Gairebé un de cada 5 parlamentaris/ies del PP valencià estan imputats/des, però el PSOE valencià corre a donar-los suport. Que tot segueixi igual, estat del malestar. La notícia a Vilaweb.


- Bomba 4: La Unió Europea no obliga al tancament de la mineria asturiana i lleonesa. Ho fa el PP perquè sí, per fer la guitza a les reserves de vots del PSOE. A noticia en Leonoticias.


Postdata: No he llegit "La doctrina del shock" de Naomi Klein. Pero crec que ja se de que parla. Parla del present. De la prima de risc millor no en parlo que em pixo de riure.

¿Como puedo tener calma suficiente para escribir, con el bombardeo al que nos están sometiendo las tropas del neoliberalismo? Suficiente trabajo tenemos con ponernos las manos encima de la cabeza. Hace falta mucha imaginación para responder a tanto despropósito.

Solo esta mañana:


- Bomba 1: Después de la amnistía fiscal (blanqueo constitucional de dinero), el PP estudia una amnistía urbanística. Con cara de ladrillo. La noticia en El País.


- Bomba 2: Censurados en TV3 comentarios incómodos sobre los posibles beneficios de las empresas farmacéuticas con las vacunas contra el SIDA. La noticia en MásPúblico.


- Bomba 3: Casi un@ de cada 5 parlamentari@s del PP valenciano están imputad@s, pero el PSOE valenciano corre a apoyarlos. Que todo siga igual, estado del malestar. La noticia en Vilaweb.


- Bomba 4: La Unión Europea no obliga al cierra de la minería asturiana y leonesa. Lo hace el PP porque sí, para fastidiar a los caladeros de votos del PSOE. La noticia en Leonoticias.


Postdata: No he leído "La doctrina del shock" de Naomi Klein. Pero creo que sé de qué habla. Habla del presente. De la prima de riesgo mejor no hablo que me da la risa.

20 de abril de 2012

Carta al ciudadano Felipe de Borbón, por Iván Rivera


[Carta escrita por Iván Rivera en Brucknerite. Licenza Creative Commons BY-NC-SA]

Estimado Felipe,

Espero, en primer lugar, que sepas disculpar mi trato llano. A mi mente, invadida por la lógica republicana desde que tiene uso de razón, le cuesta tratar con altezas y majestades fuera de contextos literarios, historia o fantasía. Si hubiera más diferencia de edad te trataría de usted, pero yo, aunque más joven, recuerdo haberte visto casi niño en televisión. Así que tú, para mí, eres Felipe. Yo me llamo Iván. Un placer.

Me dirijo a ti porque creo que a partir de este momento eres una persona clave en un proceso fundamental: el de la renovación de nuestro país. Como no te conozco más que por referencias lisonjeras de los hagiógrafos de tu familia, entenderás que me reserve un juicio más definitivo. No obstante, he decidido imaginarme que eres un patriota razonable. Una especie de más bien poca abundancia. A mi manera, yo también soy un patriota. Quiero lo mejor para mi país. Quiero que entre todos contribuyamos a crear un futuro brillante, justo y civilizado para la humanidad.

Te decía antes que soy republicano, de arriba abajo y de dentro afuera. No es por tu culpa. Ni siquiera —líbreme Newton— es culpa de tu padre. Algo de culpa tiene quien nombró a tu padre para el cargo que desempeña, pero ni ese es tan importante como para que yo pierda mi tiempo y te haga perderlo a ti citándolo. Soy republicano por lógica, porque creo que la soberanía, toda, reside en el pueblo.Porque respeto la inteligencia de mis conciudadanos y les creo capaces de comprender y de decidir por sí mismos sobre su destino.

Tú también eres parte del pueblo. Por eso no puedo rechazarte como persona, aunque perciba la institución que representas como una reliquia de tiempos peores —la crisis es muy dura, sí, pero seamos razonables. Y hablando de razón, creo que es a ti a quien debo dirigirme y no a la cabeza de tu monarquía. Tu padre ha hecho mucho por los que, de seguro, creía que eran los mejores intereses de su país. También se ha divertido lo suyo. Ha tenido una buena vida. Pero tú, yo y otros cuarenta y siete millones de españoles sabemos que ya no es quien era, y que su tiempo está por terminar.

¿Y entonces? España necesita refrescarse; unas nuevas bases, un nuevo comienzo. Hemos tenido suficiente barbarie, suficientes autócratas, suficiente incultura y poca esperanza. Hemos tenido algunos éxitos, qué duda cabe, pero los fracasos pesan mucho en nuestra memoria. Admiro a los republicanos de antaño, pero no supieron ver más allá. Honro a los que condujeron nuestra transición, pero sus miedos nos han anclado en un peligroso pantano. Tal vez nadie tuvo otra alternativa que hacer lo que hizo, lo mejor que pudo. Pero ahora, estoy convencido, llega un nuevo vértice del cambio. Quiero proponerte un trato. Un pacto conmigo, con nuestros conciudadanos, con la historia.

Tu padre abdicará pronto. Quizá tú mismo puedas convencerle para que abdique y empiece una vida más sincera. Entonces tú serás rey. Durante la ceremonia de tu coronación en el Congreso de los Diputados —más que nada por hacer la escena algo más dramática— renunciarás al cargo por ti y por todos tus herederos, a perpetuidad. Sugerirás a renglón seguido que se inicie un proceso constituyente para una nueva República, apelando a la responsabilidad de los representantes del pueblo e instándoles a abrirlo a la participación de todos los ciudadanos. Será, no me cabe duda, un momento difícil para ti. Tampoco me cabe duda de que oirás un aplauso extraño, como agarrotado, que se irá extendiendo y agrandando hasta convencerte, más allá de toda duda, de que habrás hecho lo correcto.

No te preocupes por tu vida posterior. Eres una persona muy preparada, pero bastará la repercusión del único acto de tu reinado para asegurarte una memoria perdurable. En mi pueblo hay un busto tuyo en lugar principal, colocado en virtud de tu título. ¡Gánatelo! Nadie, te lo garantizo, acudirá a tu puerta para indicarte el camino de salida de la nueva República Española. Permíteme además —como si no me hubiera tomado suficientes libertades ya— que te haga una sugerencia más. En cuanto te sea posible, preséntate como candidato a presidente. Tienes un buen currículum y bastantes posibilidades de que tus conciudadanos te elijan libremente. Quizá hasta pudieras convencerme para que te votara, aunque comprenderás que no te lo garantice.

Una última petición: cuando todo empiece de nuevo no olvides invitarme a comer. No tengo gustos caros. Unas migas manchegas pueden servir: conozco un par de sitios por mi tierra donde sabrán coronar —qué a propósito viene el verbo— esta pequeña aventura. ¿Hay trato?

Iván Rivera, ciudadano

18 de abril de 2012

Activité de comprehension orale

J'ai un examen de français ce soir. Ce pour ça que j'ai decidé pratiquer un peu ma comprehension orale et mon expression écrite aussi. Je vous laisse en bas mon exercise et je vous demande que vous me corrigez si vous trouvez des erreurs. Merci, et à bien tôt!


- Le general Franco est vraiment une figure decissive historiquement et politiquement pour l'Espagne. Il à sue  nos en sortir de notre crise [sic] de 1936, après ça il à joué politiquement pour nos en sortir de la Deuxieme Guerre Mondial est, a part de ça, pendant 30 ans il a mis les bases pour le developement de nos jours, que même vous pouvez constater.

- Et pour vous, personnelment, que represente le General Franco?

- Pour moi c'est un example vivant, jour à jour, par son developement patriotique en service de l'Espagne et, pour ça, j'ai pour lui une très gran afection e admiration.

30 de marzo de 2012

#30M


He de reconéixer que íntimament em sento una mica decebut amb la generació dels meus pares perquè no va aconseguir acabar amb la dictadura abans de la mort de Franco, i no van aconseguir fer una transició que ens convertís en una república amb justícia social.

Algun dia, potser, tindré un fill o una filla. No m'agradaria que creixés en una mercadocràcia, en una porcràcia, i guardés a dins seu un punt d'odi cap a la nostra generació, per haver permès que ens robessin, que els hi robessin, els pocs drets que ens quedaven.

Aspiro a que entre totes deixem a les nostres filles un món millor del que vam rebre dels nostres pares.

No podem exigir-nos menys. I som el 99%.
.
Teño que recoñecer que intimamente síntome algo decepcionado coa xeración dos meus pais porque non conseguiu acabar coa dictadura antes da morte de Franco, e non conseguiron facer unha transición que nos convertira nunha república con xustiza social.

Algún día, se cadra, terei un fillo ou unha filla. Non me gustaría que crecese nunha mercadocracia, nunha medocracia, e gardase dentro de si un punto de odio cara a nosa xeración, por permitirmos que nos roubaran, que lles roubaran, os poucos dereitos que nos quedaban.

Aspiro a que entre todas deixemos ás nosas fillas un mundo mellor do que recibimos dos nosos pais.

Non podemos esixirnos menos. E somos o 99%

Foto: praza.com

20 de marzo de 2012

Qué gobierno quiero yo para España

Pues bien, quiero comenzar mi intervención diciendo qué gobierno quiero yo para España y qué gobierno no quiero yo para España.

Yo quiero un gobierno como el que preside Jaume Matas en Baleares en este momento. Ése es el gobierno que yo quiero para España.

Y qué es lo que no quiero: pues un gobierno como el que había antes de que Jaume Matas fuera el presidente de Baleares.


Sigan votando ao PP. Sigan mercando El Mundo. E sobre todo, voten a CiU para que lle regale ao PP o control dos medios, que acaban de demostrar a súa habilidade para xestionalos. Que siga a festa.

Segueixin votant al PP. Segueixin comprant El Mundo. Votin CIU perquè li regali al PP el control dels mitjans, que han demostrat la seva habilitat per gestionar-los. Que segueixi la festa.

14 de marzo de 2012

Soño dunha noite bancaria


Soñei esta noite que un bo día as galegas se fartan do circo da nomenclatura bancaria e da impunidade duns poucos directivos a coller a mans cheas e apertadas os cartos de todos os cidadáns. Tanto se fartan os galegos que deciden darlle unha volta ao tambor das moedas e poñen varios conceptos do revés.

O fundamental: agora non son os bancos especuladores os que non dan crédito ás persoas. Son as persoas as que non dan crédito aos bancos especuladores. Escóitase ao fondo da xunta de accionistas de "NovaNonCaixaGalegaNovaGaliciaNCGEVO3,1416Bank" un berro profundamente revolucionario: "Amiguiños si, pero a vaquiña polo que vale!". É o sinal: nese momento comeza o goteo de aperturas de contas e depósitos na Caixa Rural Galega, en Triodos Bank, en Fiare. Pronto os bancos especuladores comprenden por fin o que é un dano colateral: perden clientes a esgalla.

Chegados a este punto, ábrese una bifurcación propia dos bos libros de aventuras. Se queres que os bancos especuladores reaccionen positivamente, pasa á páxina 34. Se pola contra cres que non reacciónarán a esta nova situación, pasa á páxina 56.

Páxina 34: O banco innombrábel ten aínda moitos cartos, pero perdeu todo o protagonismo na sociedade. Síntese como un reprodutor de vídeo VHS, esquecido debaixo dun aparello moito máis moderno e útil para a sociedade: a banca ética, a banca cooperativa. Tal é o panorama para o banco innombrábel que decide facer unha maniobra de alto risco: cambia o nome por enésima vez e pasa a chamarse Banco de Vidro. En Galiza e no estranxeiro hai certo desconcerto con este nome. O Banco de Vidro explica o seu proxecto: vai ser un banco totalmente transparente e cooperativo, que se vai amoldar á sociedade e vai optar sempre polo beneficio da maioría. Que outra cousa tería sentido? Fin.

Páxina 56: O banco innombrábel ve como os seus novos competidores, Caixa Rural Galega, Triodos Bank, Fiare, teñen a simpatía da maioría da poboación, e decide contraatacar co que mellor sabe facer: unha conta co 25% de interese + unha termomix premium advance plus! Entra unha xubilada co seu neto á oficina do banco innombrábel de Boimorto e o director recíbeos cun tenso e esperanzado sorriso. Fala o neto: "señor director, só vimos para dicirlle que teño memoria histórica, sabe o que iso significa?". E, sen máis, a avoa máis fachendosa do mundo e o seu neto marchan da oficina debatindo cal das tres opcións bancarias lle convén máis á sociedade: Caixa Rural Galega, Triodos Bank ou Fiare. A oficina de Boimorto do banco innombrábel fecha aquel mes. O banco innombrábel fecha o mes seguinte. Ao director do banco innombrábel aplícanlle o que se coñece naquela altura como "Lei Islandia". Fin

Foto: crinklecrankle (cc)

A despedida do Chispazo | El comiat del Barcelona Atlàntica



Velaquí a "manifesto de despedida" do Chispazo, o espazo geek (informático e interneteiro) do Barcelona Atlántica. Podedes tamén escoitalo na segunda hora do derradeiro capítulo do programa.

Us deixo aquí el "manifest de comiat" del Chispazo, l'espai geek (informàtic i interneter) del Barcelona Atlàntica. Podeu també escoltar-lo a la segona hora del darrer capítol del programa.

O FUTURO NECESARIO: CONSTRUIR AS REDES LIBRES

O Chispazo, o espazo geek do Barcelona Atlántica, pon o seu sistema operativo en modo hibernación.

Participar con esta intermitente sección no Barcelona Atlántica fíxome vivir, aínda que soe grandilocuente, algúns dos momentos máis felices da miña vida. Podédelo comprobar cando queirades: “a maxia da radio” existe.

No Chispazo chegamos a construir tal ensalada de nomes interneteiros e informáticos que moitos pensariades que inventamos aquí un idioma novo. Clementine, Tumblr, Evernote, Ubuntu, Mobile World Congress, Conachan, Pidgin, Diaspora, C’mmons baby.

O que pretendín co Chispazo foi achegar o meu punto de vista de apaixoado da informática, do software libre e das redes sociais para facervos a todos partícipes.

Teño a sensación de que nos últimos meses estase producindo un punto de inflexión en internet. Se aqueles tempos de Olé, Terra, Lycos e Messenger eran a infancia da Rede, as explosións de Google e Facebook foron a nosa adolescencia.

Se cadra agora estámonos facendo maiores de idade. Algúns pensamos que Google comeza a ser “evil”, en contra dos seus principios iniciais. Facebook sae a bolsa cunha burbulla máis grande que a inmobiliaria. E o máis importante: os EUA e todos os gobernos cómplices do mundo disparan os seus lanzachamas contra a transmisión horizontal de cultura: onte foi Megaupload, tanto ten o nome, hoxe será o Peer 2 Peer e non van parar até que fagan de Internet o Centro Comercial máis grande do universo.

A non ser que nós, as cidadás e os cidadáns, nos resistamos con todas as nosas forzas. Defendamos a neutralidade da rede, utilicemos o software libre e sobre todo, construamos redes libres.

Eu, que son así de arrogante, defino “rede libre” como calqueira aportación a Internet coa intención de aumentar os dereitos das persoas, dese 99% que din nos Estados Unidos. Haberá que usar Facebook ou Twitter para chegar ao máximo número de persoas, pero hai que construir ferramentas independentes fortes: hai que levantar unha Diaspora, n-1, unha Identi.ca, unha Praza Pública, un Sermos Galiza, un Vilaweb, un Rue 89, vitaminar o Ubuntu, inundar a Wikipedia, a Vikipèdia e a Galipedia. E por suposto temos que inventar entre todos mil ferramentas máis, para reverdecer mil primaveras máis; nas redes.

Contra a filosofía das redes libres, que para min é moi semellante á do software libre, só hai un inimigo forte: a inercia, a preguiza. Pero, ¡qué carallo!, ¿quen vai cambiar o mundo se non o facemos nós? ¿non somos xente nova? ¡Pois veña, máis leña verde a ver se se ve ese fume!

Até sempre e grazas ao Barcelona Atlàntica e moi especialmente a Silvio Falcón por fracer agromar “O Chispazo”.

E lembrade, quedamos hoxe nas Redes e nas Prazas!

Imaxe: Voy a morir hoy
Derradeiro capítulo do programa | Darrer capítol del programa: Barcelona Atlàntica

8 de marzo de 2012

Con Lego todo é posíbel | Amb Lego tot és possible



Bo día a todas. Collede un pouco de perspectiva, pensade en tempo xeolóxico, mirade o ceo e respirade tranquilamente. A que tedes unhas ganas incríbeis de sorrir?

Bon dia a tothom. Agafeu una mica de perspectiva, penseu en temps geològic, mireu al cel i respireu tranquilament. Oi que teniu unes ganes increïbles de somriure?

29 de febreiro de 2012

Al telenotícies, un dia qualsevol:


Media_httpptwimgcomam_lggts

(via @antoniitalo)

Exercici d'agudesa visual: quina de les dues meitats de la imatge superior es correspon amb la imatge inferior (foto de la manifestació a Barcelona en defensa de la universitat pública #29F)?


Manibcn